Toyota Hilux Extra Cab: de onverwoestbare werkpaard-bakfiets

De Toyota Hilux Extra Cab is een blok beton op wielen, en dat is precies wat je ziet. Met 5.260 mm lengte en 1.849 mm hoogte torent hij boven het verkeer uit, en de hoekige lijnen uit het begin van de jaren tien ogen nog steeds doelbewust. Dit is geen auto voor de showroom, maar voor de bouwplaats of het weiland. De Extra Cab-variant heeft een verkorte cabine met twee volwaardige deuren en een kleine achterbank, plus een royale laadbak. Het geheel straalt een zekere onverwoestbaarheid uit, ook al is het ontwerp inmiddels gedateerd. Wie moderne, gestroomlijnde pick-ups verwacht, moet elders kijken.

Achter het stuur van de Hilux voel je direct dat je in een werktuig zit. De zitpositie is hoog, het zicht vooruit uitstekend, maar de besturing is vaag en de achteras heeft de neiging om onrustig te worden op oneffen asfalt. Met een leeggewicht van 1.765 kg en een stugge bladveerophanging achter is het rijgedrag vooral functioneel, niet comfortabel. In de stad is de Hilux log: de draaicirkel is groot en de 5-versnellingsbak schakelt stroef. Op de snelweg stabiliseert hij, maar de 144 pk moeten hard werken om de auto op snelheid te houden. De specificaties suggereren dat dit een auto is die je niet pusht, maar die je rustig laat rijden en zijn werk laat doen.

De 2.5 liter D-4D dieselmotor levert 144 pk en 343 Nm, wat op papier redelijk klinkt voor een pick-up, maar in de praktijk tegenvalt door het gewicht. De acceleratie van 0-100 km/u in 14,0 seconden is allesbehalve sportief; je moet geduld hebben bij het invoegen. De topsnelheid van 171 km/u is voldoende, maar bij 130 km/u draait de motor hoog in zijn toeren. Het koppel van 343 Nm is echter ruim voldoende om te trekken of zwaar te laden — daar is deze motor voor gebouwd. De 5-versnellingsbak is robuust maar niet prettig, en de motor klinkt als een klassieke diesel: luidruchtig en wat ruw. Voor wie veel snelweg rijdt, is deze motor niet ideaal; voor wie veel sleept, is hij prima.

Comfort is niet het sterkste punt van de Hilux, en dat is inherent aan het concept. De bladveren achter zorgen voor een stugge rit, vooral onbeladen. Op de snelweg komt er veel windgeruis binnen en de diesel bromt constant. De stoelen voorin zijn redelijk, maar bieden weinig zijdelingse steun en zijn aan de harde kant. Een lange rit van meer dan drie uur wordt daardoor vermoeiend. In de stad is de vering iets vergevingsgezinder, maar oneffenheden worden direct doorgegeven. De Extra Cab heeft een kleine achterbank die meer een noodoplossing is dan een comfortabele zitplaats. Wie comfort zoekt, moet een gewone SUV kopen — de Hilux is een werktuig.

Het interieur van de Hilux is functioneel maar gedateerd, met harde plastics die bestand zijn tegen vuil maar niet tegen het oog. Het dashboard is rechttoe rechtaan, met grote knoppen die je met handschoenen kunt bedienen — dat is een pluspunt. De ergonomie is simpel en logisch, maar het geheel voelt aan alsof het uit een vorig decennium komt. Er is geen zweem van premium, maar dat is ook niet de bedoeling. De Extra Cab heeft achterin een smalle zitbank die je beter als opbergruimte kunt gebruiken. De afwerking is degelijk maar niet verfijnd; je merkt dat Toyota hier op kosten heeft gelet. Voor wie een auto als gereedschap ziet, is dit prima.

De Hilux Extra Cab is een meester in praktisch gebruik, maar je moet er wel rekening mee houden dat het een enorme auto is. Met 5,26 meter lengte en 1,83 meter breedte is parkeren in de stad een uitdaging, maar de hoge zit en het goede zicht vooruit compenseren dat deels. De laadbak is ruim en kan zware lasten aan, maar de Extra Cab heeft geen volledige achterbank — die is meer een noodoplossing voor twee passagiers. Instappen achterin is onhandig door de kleine deuren. De laadklep is zwaar en er is geen elektrische ontgrendeling. Aan de positieve kant: de Hilux is onverwoestbaar en kan tegen een stootje, zowel in de laadbak als aan de carrosserie.

De Hilux Extra Cab is technologisch eenvoudig, maar dat is een zegen in dit segment. Het infotainment is minimaal, maar de bediening is logisch en betrouwbaar. Rijassistentiesystemen ontbreken, wat in deze bouwjaren niet ongebruikelijk is. Toyota's reputatie op het gebied van betrouwbaarheid is legendarisch, en de Hilux is daarop geen uitzondering. Maar wie moderne technologie zoals een groot touchscreen of adaptieve cruisecontrol verwacht, moet naar een recenter model kijken. De Hilux is een auto die je koopt voor zijn mechanische eenvoud, niet voor zijn digitale snufjes.

Het officiële verbruik van de Hilux 2.5 D-4D is 7,3 l/100 km, wat in de praktijk al snel oploopt tot 8-9 liter, vooral bij belading of aanhanger. De CO2-uitstoot van 193 g/km is hoog en betekent een stevige bijtelling voor zakelijke rijders. De onderhoudskosten zijn over het algemeen laag, dankzij de eenvoudige techniek en het robuuste karakter. De prijs van een gebruikte Hilux is echter opvallend hoog vanwege de vraag en de reputatie. Dat maakt de prijs-kwaliteitverhouding lastig: je betaalt een premium voor betrouwbaarheid die je misschien niet nodig hebt. Wie een goedkopere pick-up zoekt, kan beter naar een Dacia of een oudere Japanner kijken.