Toyota Tacoma Double Cab: de onverwoestbare Amerikaan die geen Europeaan wil zijn

De Tacoma Double Cab ziet er precies zo uit als een Amerikaanse pick-up uit die periode moet doen: hoog, hoekig en met een grille die vooral indruk wil maken. Met een lengte van 5,29 meter en een breedte van 1,90 meter is hij geen klein bier, en dat zie je ook in de parkeergarage. De dubbele cabine zorgt voor een redelijk evenwichtige proportie, al blijft de achterklep en laadbak visueel dominant.

Op basis van de specificaties verwacht ik een auto die vooral is gemaakt voor rechtuit rijden en zwaar werk. De besturing is waarschijnlijk licht en niet overmatig precies, zoals je van een pick-up uit dat tijdperk mag verwachten. Met 239 pk en 361 Nm uit de V6 moet hij vlot genoeg meekomen, maar met 1.914 kg leeggewicht is hij geen lichtgewicht. In bochten zal hij aanvoelen als een groot schip, en op de snelweg is hij stabiel maar niet comfortabel bij hoge snelheden.

De 4.0 V6 levert 239 pk en 361 Nm, waarmee hij beter presteert dan 69% van vergelijkbare auto's uit die periode. Dat klinkt indrukwekkend, maar het vermogen moet wel 1.914 kg aan gewicht verplaatsen. De automatische 5-bak is waarschijnlijk vloeiend maar niet bijzonder snel schakelend. De 2.7 viercilinder is een stuk zuiniger maar met 161 pk waarschijnlijk traag en overbelast in deze grote pick-up. De handgeschakelde 6-bak op de V6 is een leuke optie voor wie echt wil slepen, maar de automaat is voor de meeste kopers de logische keuze.

De stoelen in de Tacoma zijn typisch Amerikaans: breed en zacht, maar met weinig zijdelingse steun. De vering is afgestemd op lading, dus onbeladen zal hij onrustig aanvoelen op oneffen wegen. De geluidsisolatie is waarschijnlijk redelijk, maar de V6 laat wel van zich horen bij acceleratie. Voor lange ritten is de Tacoma niet de beste keuze; hij is gemaakt voor werk, niet voor luxe.

Het interieur van de Tacoma Double Cab is functioneel maar gedateerd. Veel hard plastic en knoppen die je zo kunt bedienen met werkhandschoenen. De ergonomie is logisch, maar het geheel voelt niet premium. Er zijn wel genoeg bekerhouders en opbergvakken, maar de afwerking is niet op het niveau van Europese of Japanse concurrenten. De infotainment is eenvoudig en reageert waarschijnlijk traag.

De dubbele cabine biedt plaats aan vijf personen, maar de achterbank is krap voor volwassenen vanwege de hoge zit. De laadbak is enorm en dat is het grootste praktische voordeel van deze auto. Instappen is hoog, maar dat went snel. Het zicht naar voren is goed, maar achteruit parkeren is een sport vanwege de lange achterkant en hoge laadklep. Parkeersensoren waren in die tijd niet standaard, dus reken op een beetje gokwerk.

Qua technologie is de Tacoma niet rijk uitgerust. Er is een eenvoudig infotainmentsysteem met een klein scherm, maar geen moderne connectiviteit. Rijassistentie is minimaal; je krijgt waarschijnlijk ABS en airbags, maar geen lane keeping of adaptive cruise. Voor een auto uit die periode is dat normaal, maar het betekent wel dat je het moet doen met de basis.

De V6 is dorstig: met een officieel verbruik van rond de 11-12 liter per 100 km (CO2 rond 260 g/km) is hij niet zuinig. De 2.7 is iets zuiniger, maar nog steeds geen zuinige auto. Onderhoud is typisch Toyota: betrouwbaar, maar met Amerikaanse onderdelen die duur kunnen zijn in Europa. Verzekering en wegenbelasting zijn hoog vanwege het gewicht en de CO2-uitstoot.