Toyota Yaris 3-deurs: lichtgewicht met een dorstig hart

De Yaris 3-deurs is geen auto die je omdraait op de parkeerplaats. Zijn proporties zijn compact en hoog, typisch voor een stadsauto van die generatie, maar de driedeursversie oogt wat iel – alsof iemand de achterportieren is vergeten. Toch heeft hij een zekere eerlijkheid: geen overdreven lijnen, geen nep-chroom, gewoon een functioneel ontwerp dat vooral praktisch wil zijn. Het interieur maakt een vergelijkbare indruk: sober, maar met een dashboard dat er moderner uitziet dan je zou verwachten van een auto uit 2011. De materialen zijn hard plastic, maar de afwerking is degelijk. Het is geen auto die indruk maakt, maar hij schrikt ook niet af.

Op basis van de cijfers is dit geen auto die je uitnodigt om een bocht hard aan te snijden. Met 99 pk en 125 Nm koppel moet je het vooral hebben van het lage gewicht van 1.005 kg. Dat gewicht is een zegen: de Yaris voelt licht en wendbaar aan in de stad, waar hij moeiteloos door smalle straatjes glipt. Maar op de snelweg wordt het lastiger. De besturing is elektrisch en voelt wat kunstmatig aan, met weinig feedback. Het onderstel is comfortabel afgestemd, maar bij hogere snelheden komt er wat stabiliteit tekort. Remmen zijn prima voor dit gewicht, maar je moet vroeg plannen. Het is een auto die je leert rijden met een rustige rijstijl, niet een die je uitdaagt.

De 1.33-liter Dual VVT-i is een soepele, maar weinig enthousiaste viercilinder. Met 99 pk en 125 Nm koppel is hij niet traag in de stad, maar op de snelweg moet je schakelen om bij te blijven. De 0-100-sprint van 11,7 s is allesbehalve indrukwekkend – in de benchmark doet hij het slechter dan 88% van zijn concurrenten uit die periode. Topsnelheid van 175 km/u is genoeg voor de Nederlandse wegen, maar je zit dan wel met een hoog toerental. De handgeschakelde vijfversnellingsbak schakelt precies genoeg voor dit segment, maar de verhoudingen zijn lang, waardoor je vaak terug moet schakelen. De 1.0-liter met 69 pk is echt alleen voor de stad, en de 1.4 D-4D diesel is een betere keuze voor wie veel kilometers maakt. De 1.5-liter is de vreemde eend in de bijt: met 106 pk en 6,2 l/100 km verbruik is hij niet zuiniger dan de 1.33, dus waarom zou je?

De stoelen zijn voor dit segment redelijk: ze bieden voldoende steun voor korte ritten, maar na een uur beginnen ze te vervelen. De vering is zacht afgestemd, wat hobbels in de stad aardig absorbeert, maar op de snelweg zorgt het voor wat deinen. Geluidsisolatie is niet het sterkste punt – wind- en bandengeluid dringen duidelijk door, vooral boven de 120 km/u. Voor lange ritten is dit geen auto die je kiest, maar voor dagelijks woon-werkverkeer is het comfortabel genoeg. De achterbank is echter een straf: weinig beenruimte en een hoge instap, maar daar kom je bij een 3-deurs niet snel met passagiers.

Het interieur is functioneel, maar niet zonder charme. Het dashboard heeft een opvallend asymmetrisch ontwerp, met de instrumenten in het midden – een typisch Toyota-detail dat ruimte bespaart. De materialen zijn hard plastic, maar de pasvorm is goed. Er zijn fysieke knoppen voor de belangrijkste functies, wat in deze tijd een zegen is. Het infotainment is echter gedateerd, met kleine knoppen en een simpel display. De stoelbekleding is stevig en zal waarschijnlijk lang meegaan. Het stuurwiel is in hoogte en diepte verstelbaar, maar de verstelbare stuurkolom is beperkt. Al met al: een interieur dat doet wat het moet, zonder pretenties.

De driedeursversie is vooral een compromis. De achterbank is alleen toegankelijk door de voorstoelen naar voren te klappen, en dan nog is het een hannesen. Eenmaal achterin heb je weinig been- en hoofdruimte – dit is echt een 2+2. De kofferbak biedt 264 liter, wat minder is dan de meeste concurrenten uit die periode – in de benchmark doet hij het slechter dan 89%. Wel is de opening redelijk groot, en de achterbank kan in delen neergeklapt worden voor meer ruimte. Het zicht rondom is goed, met een hoge zitpositie en dunne A-stijlen. Parkeren is een eitje dankzij de compacte afmetingen van 3,9 meter lengte. Maar voor wie regelmatig passagiers of bagage vervoert, is dit niet de juiste keuze.

De Yaris uit 2011 biedt niet veel technologische hoogstandjes. Er is een eenvoudig audiosysteem met CD-speler en AUX-ingang, maar geen Bluetooth – dat was in die tijd nog niet standaard. Toyota's rijassistentie is beperkt tot ABS en airbags; zaken als ESP waren optioneel, wat tegenwoordig ondenkbaar is. Het infotainment is traag en onoverzichtelijk vergeleken met moderne systemen, maar het werkt. Voor wie alleen wil rijden zonder gedoe, is dit prima. Maar wie verwacht dat een Toyota uit 2011 vol zit met slimme systemen, komt bedrogen uit. Het is een auto die je niet afleidt van de weg, maar ook niet helpt.

Het officiële verbruik van de 1.33 is 4,5 l/100 km, wat in de praktijk waarschijnlijk rond de 5,5 tot 6 liter zal liggen – nog steeds netjes voor een benzine uit die tijd. De CO2-uitstoot van 123 g/km is beter dan 88% van de concurrenten, wat hem in een gunstige belastingklasse plaatste. De 1.4 D-4D diesel is met 3,2 l/100 km en 104 g/km nog zuiniger, maar diesels zijn inmiddels minder populair. De onderhoudskosten zijn laag, dankzij Toyota's reputatie voor betrouwbaarheid. Banden zijn goedkoop voor dit formaat. De prijs ligt in het lagere segment, maar let op roest op oudere exemplaren – dat is een bekend probleem bij deze generatie.