Insignia Country Tourer: ruige bluf met een deftige ondergrond

De Country Tourer is een stationwagen met een zelfverzekerd standje. De plastic wielkastbekleding, de verhoogde ophanging en de skidplaten voor en achter moeten de indruk wekken dat je hier met een avonturier te maken hebt. Het resultaat is niet onsympathiek, maar het oogt vooral als een auto die zich heeft voorgenomen om nooit in de file te staan op een onverhard pad. De proporties zijn klassiek station, met een lange, vlakke laadruimte en een strakke neus.

Het geheel staat op 1499 mm hoogte, wat merkbaar is naast een gewone Insignia. Het geeft de auto een iets loggere uitstraling, maar het blijft een nette verschijning. De 19-inch wielen die vaak onder de duurdere versies zitten, vullen de wielkasten netjes. De eerste indruk van het interieur is vertrouwd Vauxhall: alles is logisch ingedeeld, maar het voelt niet bijzonder speciaal. De materialen zijn degelijk, maar niet overdreven luxe. Je gaat hier zitten, geen evenement.

Op basis van de cijfers is dit een auto die vooral op de snelweg thuishoort. Met een leeggewicht van 1.513 kg en 194 pk is de verhouding niet sportief, maar ruim voldoende. De zesbak-automaat schakelt naar verwachting soepel, kenmerkend voor dit soort koppelomvormers. Het onderstel is verhoogd, wat betekent dat de carrosserie in bochten iets meer beweegt dan in een normale Insignia. De besturing is licht en comfortabel gericht, niet direct of communicatief.

De vierwielaandrijving is het grote verkoopargument. Die grijpt in bij gladheid en onverhard terrein, maar op droog asfalt merk je er weinig van. De vering is afgestemd op comfort, niet op sportiviteit. Oneffenheden worden netjes weggefilterd, maar bij hogere snelheden in bochten voelt de auto wat onvast aan. Het is geen auto om uit te dagen, wel een om lange afstanden moeiteloos te overbruggen. De remmen zijn krachtig genoeg voor het gewicht, al moet je niet verwachten dat dit een lichtvoetige verschijning is.

Het hart van de geteste uitvoering is de 2.0 liter CDTI met 194 pk en 400 Nm koppel. Die 400 Nm is goed voor een koppel dat beter is dan 64% van de concurrentie uit die periode. In de praktijk betekent dat een soepele, krachtige trekkracht vanaf lage toeren. Je hoeft niet te schakelen om vlot mee te komen in het verkeer. De automaat met zes versnellingen doet zijn werk onopvallend, wat bij dit type auto een groot compliment is. De acceleratie zal niet indrukwekkend zijn, maar voelt ruim voldoende voor dagelijks gebruik.

Er zijn vijf motorversies, allemaal diesel. De 163 pk varianten zijn er in voor- en vierwielaandrijving, met handbak of automaat. De zuinigste versie, een 163 pk met handbak en voorwielaandrijving, noteert een officieel verbruik van 4,3 l/100 km. Dat is een flink verschil met de 6,6 l/100 km van de 194 pk automaat. Voor wie veel kilometers maakt en niet per se de extra kracht nodig heeft, is die instapdiesel verstandiger. De 194 pk is voor wie altijd vol beladen rijdt of een aanhanger trekt.

Comfort is waar deze auto het van moet hebben. De verhoogde ophanging zorgt voor een lange veerweg die kleine en grote oneffenheden goed absorbeert. Op de snelweg is het stil genoeg, al hoor je bij hogere snelheden wel wat windgeruis rond de spiegels. De stoelen zijn stevig en bieden voldoende zijdelingse steun, maar ze zijn niet overdreven zacht. Voor lange ritten is dit een uitstekende reisgenoot.

De vering is duidelijk afgestemd op comfort, niet op handling. Dat betekent dat je in bochten wat meer carrosseriebeweging voelt, maar dat is de prijs die je betaalt voor een rustige rit over slechte wegen. De geluidsisolatie is redelijk, maar een echte luxewagen is het niet. In de stad is de auto door zijn lengte van 4.841 mm niet bijzonder wendbaar, maar het hoge zitpunt en de duidelijke spiegels maken het parkeren dragelijk.

Het interieur is typisch Vauxhall uit die periode: functioneel, overzichtelijk en degelijk. De materialen zijn niet premium maar voelen stevig aan. De knoppen voor de klimaatregeling zijn groot en logisch geplaatst, precies zoals het hoort. Het infotainmentsysteem is niet het modernste, maar de basis functies werken naar behoren. Een groot minpunt is de hoeveelheid hard plastic op het dashboard, dat bij koud weer kan gaan kraken.

De stoelen zijn bekleed met een combinatie van stof en kunstleer, wat er netjes uitziet maar niet heel bijzonder is. De ruimte voorin is prima, met voldoende verstelmogelijkheden. De zichtbaarheid rondom is goed, al is de achterruit wat klein. Het stuurwiel ligt fijn in de hand en heeft voldoende knoppen voor de bediening van de audio en cruisecontrol. Het is een interieur dat je niet snel zal opvallen, maar ook niet zal irriteren.

De Country Tourer is in de eerste plaats een stationwagen, en dat merk je aan de laadruimte. De kofferbak is ruim en heeft een handige, lage laaddrempel. De achterbank is royaal bemeten, met voldoende been- en hoofdruimte voor twee volwassenen. Drie op de achterbank is mogelijk, maar dan wordt het krap. De verhoogde ophoping zorgt ervoor dat je iets hoger zit, wat instappen vergemakkelijkt, vooral voor oudere passagiers.

De vierwielaandrijving en de verhoogde bodemvrijheid zijn praktische voordelen voor wie op een oprit met een steile helling woont of regelmatig een onverhard pad neemt. Maar de lange wielbasis en het formaat maken dat je in de stad soms moeite hebt met parkeren. Parkeersensoren zijn dan ook geen overbodige luxe. De spiegels zijn groot en bieden een goed zicht, maar de auto is wel 1.850 mm breed, wat op smalle wegen opletten is.

Vauxhall stond in deze periode bekend om zijn eenvoudige, maar werkende technologie. Het infotainmentsysteem is niet het snelste of meest intuïtieve, maar de basis functies zoals navigatie, bluetooth en radio werken prima. De knoppen zijn groot en duidelijk, wat de bediening tijdens het rijden vergemakkelijkt. Apple CarPlay en Android Auto waren in deze generatie niet standaard, dus je moet het doen met de ingebouwde systemen.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt in vergelijking met moderne auto's. Er is cruisecontrol, maar geen adaptieve versie op de meeste uitvoeringen. Lane-keeping assist en dodehoekdetectie waren optioneel en niet altijd aanwezig. Het is een auto uit een tijdperk waarin technologie nog niet de boventoon voerde. Voor wie niet afhankelijk is van de nieuwste snufjes, is dit prima. Maar wie gewend is aan moderne systemen, zal het missen.

Het officiële verbruik van de 194 pk versie is 6,6 l/100 km, wat neerkomt op ongeveer 1 op 15. Dat is beter dan 56% van de concurrentie uit die periode, maar het is geen indrukwekkend cijfer voor een diesel. De CO2-uitstoot van 174 g/km is aan de hoge kant, mede door de vierwielaandrijving en het gewicht. In de praktijk zal je met een rustige rijstijl rond de 7,5 l/100 km uitkomen, wat voor dit formaat auto redelijk is.

De prijs van de Country Tourer is hoger dan die van de normale Insignia, en dat is de meerprijs voor de verhoogde ophanging en vierwielaandrijving. De wegenbelasting is door het gewicht en de CO2-uitstoot niet mals. Onderhoudskosten zijn vergelijkbaar met andere Vauxhall-modellen, maar de vierwielaandrijving kan extra kosten met zich meebrengen als er iets kapot gaat. Banden zijn ook groter dan op de standaard Insignia, dus die zijn duurder bij vervanging.