Golf VII Alltrack: de stationcar die nooit opgeeft, maar wel zijn prijs heeft

De Golf VII Alltrack is geen opvallende verschijning. Hij probeert niet te doen alsof hij een SUV is, maar laat zich herkennen aan de zwarte wielkastverbreders, de aluminium onderrijdbescherming voor- en achteraan en de iets hogere neus. Het resultaat is een stationcar die er licht gespierd uitziet, zonder dat je je schaamt om ermee voor het landhuis te verschijnen. De 1.514 mm hoogte is 2 cm meer dan een gewone Variant, maar je moet echt naast een standaard-Golf gaan staan om het verschil te zien.

De verhoging is met 20 mm bescheiden, en dat is precies de bedoeling. Dit is geen terreinwagen, maar een auto die onverharde wegen aankan zonder dat je elke kuil voelt. De plastic strips zijn niet alleen decoratie: ze beschermen de onderkant van de portieren tegen opspattend grind. Het geheel oogt degelijk, zoals je van Volkswagen verwacht, maar ook een beetje braaf. Wie op zoek is naar een auto die 'avontuur' uitstraalt, moet elders kijken. Deze Alltrack doet zijn werk zonder te pochen.

Op basis van de cijfers – 184 pk, 380 Nm, 1.584 kg – voelt de Alltrack vermoedelijk niet als een sportwagen, maar wel als een auto die vlot mee kan komen. De 0-100 in 7,8 seconden is netjes voor een station van dit formaat, en het koppel van 380 Nm zorgt ervoor dat je op de snelweg moeiteloos mee kunt accelereren zonder terug te schakelen. De zesbak-DSG schakelt naar verwachting snel en soepel, al is het bij lage snelheden soms wat aarzelend – een bekend VW-kenmerk.

De vierwielaandrijving is het belangrijkste argument voor de Alltrack. In bochten geeft het vertrouwen, vooral op nat wegdek of onverhard. De vering is afgestemd op comfort, niet op sportiviteit, dus je moet geen dynamische bochtenpret verwachten. De besturing is licht en communicatief genoeg, maar niet zo direct als in een gewone Golf. Het hoge dak en de iets hogere zithouding geven een beter overzicht, al blijft het een station, geen SUV. Remmen doet hij naar verwachting goed, met voldoende grip van de 17- of 18-inch wielen, maar het gewicht is voelbaar bij hard remmen.

Het motorengamma van de Alltrack bestaat uit vier keuzes: twee diesels (110 en 150 pk) en twee sterkere varianten – een 1.8 TSI benzine met 180 pk en de topdiesel met 184 pk. De 1.6 TDI met 110 pk is duidelijk de instapper; die zal het zware onderstel (1.500+ kg) behoorlijk moeten sleuren, dus die raad ik af als je veel bergop of volgeladen rijdt. De 1.8 TSI is een vlot alternatief, maar met 6,8 l/100 km verbruik en 158 g/km CO2 is hij niet de zuinigste.

De 2.0 TDI met 184 pk is de beste keuze voor wie veel snelwegrijdt. Met 380 Nm trekt hij vanaf 1.750 toeren al flink op, en de DSG maakt het schakelen onzichtbaar. De topsnelheid van 219 km/u is ruim voldoende, al zul je daar in Nederland weinig mee doen. Het officiële verbruik van 5,1 l/100 km is aan de hoge kant voor een moderne diesel – vergelijkbare auto's scoren beter – en de CO2-uitstoot van 219 g/km is ronduit slecht voor deze periode. Dat is de prijs van vierwielaandrijving en een zwaar onderstel.

De stoelen in de Golf VII zijn over het algemeen goed, en in de Alltrack krijg je standaard comfortstoelen met verstelbare lendensteun. Die bieden voldoende steun voor lange ritten, al zijn ze niet zo zacht als die in een Franse concurrent. De vering is afgestemd op comfort – iets zachter dan de normale Golf – en dat betaalt zich uit op slechte wegen. Maar op snelheid kun je nog steeds wat windgeruis verwachten, vooral rond de spiegels.

De geluidsisolatie is redelijk, maar niet uitzonderlijk. De dieselmotor is bij lage toeren goed hoorbaar, maar wordt op snelweg gelukkig naar de achtergrond gedrongen. De DSG schakelt soepel, maar bij lage snelheden kan hij soms wat schokkerig aanvoelen – een bekend punt. Voor een auto die bedoeld is voor lange ritten en licht terrein, is het comfortniveau prima. Je komt uitgerust aan, ook na een dag rijden.

Het interieur van de Golf VII is inmiddels gedateerd, maar nog altijd degelijk. De materialen zijn van goede kwaliteit voor deze klasse: zacht plastic op het dashboard, stevige knoppen, en een duidelijke indeling. Het 6,5-inch touchscreen (of 8-inch met navigatie) is niet het grootste, maar werkt prima. De fysieke knoppen voor klimaatregeling zijn een pluspunt – geen onhandige touchsliders zoals in nieuwere VW's.

De Alltrack heeft specifieke interieurafwerkingen, zoals stiksels in contrasterende kleur en aluminium pedalen. Het is niet overdreven, maar geeft wel een subtiel sportief tintje. De stoelbekleding is standaard stof, maar leer is optioneel. De ruimte voorin is goed, met voldoende opbergvakken. Het interieur voelt niet zo premium als dat van een Audi A4 Allroad, maar het is functioneel en overzichtelijk. Het belangrijkste minpunt is dat de infotainment-software traag reageert in vergelijking met moderne systemen.

Met 606 liter kofferruimte zit de Alltrack in de top van zijn klasse – beter dan 88% van vergelijkbare auto's uit de periode. Dat is een van de grootste voordelen. De laaddrempel ligt iets hoger door de verhoogde ophanging, maar dat is niet storend. De achterbank is ruim genoeg voor twee volwassenen, en met drie op de achterbank wordt het krap – maar dat is normaal in deze klasse.

De Alltrack is 4.679 mm lang, wat hem in de stad nog net behapbaar maakt, maar parkeren vereist wel wat gewenning vanwege de brede C-stijlen. De achteruitrijcamera is dan ook geen overbodige luxe. De verhoogde bodemvrijheid van 20 mm extra helpt bij stoepranden en onverharde wegen, maar het is geen terreinwagen. Je kunt er niet mee over rotsblokken rijden, maar een modderig bospad is geen probleem. Wel is de draaicirkel aan de grote kant, wat op smalle wegen lastig kan zijn.

De Golf VII Alltrack biedt de techniek van de Golf VII uit 2014 – en dat is te merken. Het infotainmentsysteem is traag en de grafische weergave is gedateerd. Apple CarPlay en Android Auto zijn wel aanwezig op de meeste uitvoeringen, maar de bediening verloopt via een klein touchscreen dat niet altijd even nauwkeurig reageert. Fysieke knoppen voor veel functies zijn een pluspunt – je hoeft niet door menu's te scrollen voor de verwarming.

Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en lane assist waren optioneel in deze periode. De adaptieve cruisecontrol werkt goed, maar de lane assist is wat primitief – hij grijpt soms onverwachts in. De vierwielaandrijving is het meest geavanceerde systeem, met een Haldex-koppeling die de kracht verdeelt. Het werkt onopvallend en betrouwbaar, maar het is geen systeem dat je kunt instellen voor verschillende terreinomstandigheden. Voor een auto uit 2014 is het technologieniveau bovengemiddeld, maar het is niet te vergelijken met moderne EV's.

Het officiële verbruik van de 2.0 TDI met 184 pk is 5,1 l/100 km, wat beter is dan 58% van vergelijkbare auto's uit de periode. In de praktijk zul je met 6 tot 7 liter rekenen, afhankelijk van je rijstijl. De CO2-uitstoot van 219 g/km is echter een groot minpunt: die is slechter dan 82% van de concurrentie, wat betekent dat je in Nederland veel wegenbelasting betaalt en in België een hoge taks. De 150 pk-diesel is zuiniger (4,9 l/100 km) en goedkoper in onderhoud, maar minder krachtig.

De prijs van een gebruikte Golf VII Alltrack ligt hoger dan die van een gewone Variant – vaak 3.000 tot 5.000 euro meer. Dat is een flinke meerprijs voor vierwielaandrijving die je alleen nodig hebt als je vaak op onverharde wegen rijdt. De onderhoudskosten zijn gemiddeld voor een VW, maar de DSG-bak vereist een olieverversing elke 60.000 km, wat extra kost. Banden slijten sneller door het gewicht en de vierwielaandrijving. Al met al is de Alltrack een dure auto in gebruik, vooral door de CO2-uitstoot.