Polo 1.0 TSI: zuinig, maar niet opvallend

De zesde generatie Polo uit 2017 is gegroeid en oogt nu bijna als een kleine Golf. Dat is geen straf: de verhoudingen zijn rustig en volwassen, met een rechte neus en strakke lijnen. Het is geen auto die bekijks trekt, maar wel eentje die over vijf jaar nog niet gedateerd zal ogen. Wie houdt van opvallende designtrucjes, moet elders wezen.

Het interieur maakt direct een degelijke indruk, maar ook een beetje braaf. Het dashboard is overzichtelijk en de materialen voelen stevig aan, al is het hard plastic op de deuren voelbaar goedkoper dan de zachte bovenkant. De eerste indruk is vooral: alles zit waar je het verwacht, niets verrast. Dat kan geruststellend zijn, maar het maakt ook niet enthousiast.

Met 115 pk en 200 Nm uit een 1.0 driecilinder is de Polo geen sportwagen, maar de cijfers liegen niet: 9,5 seconden naar 100 km/u is voor deze klasse alleszins voldoende. Het koppel ligt laag in de toeren, dus in de stad en op de provinciale weg hoef je niet constant terug te schakelen. De handgeschakelde zesbak schakelt nauwkeurig, al is de pook iets te lang voor mijn smaak.

Het onderstel is duidelijk op comfort gericht. Oneffenheden worden netjes weggefilterd, maar in snelle bochten kantelt de carrosserie merkbaar. De besturing is licht en precies genoeg, maar geeft weinig gevoel. Op de snelweg ligt de Polo stabiel en rustig, al is hij met 1.155 kg geen lichtgewicht. Het geheel voelt voorspelbaar en veilig aan, maar het enthousiasme moet van elders komen.

De 1.0 TSI met 115 pk is de sterkste benzinemotor in het gamma, maar met 6% beter dan vergelijkbare auto's uit dezelfde periode zit hij qua vermogen in de onderste regionen. Dat is geen probleem: de driecilinder loopt soepel en heeft genoeg trekkracht. De topsnelheid van 200 km/u is vooral op papier interessant; op de Duitse Autobahn zul je er niet vaak komen.

Naast deze 115 pk-versie zijn er ook 65, 75 en 95 pk benzinemotoren, plus twee 1.6 TDI diesels met 80 en 95 pk. De 95 pk TSI is waarschijnlijk de beste koop: bijna net zo vlot in de praktijk, maar zuiniger en goedkoper. De 7-traps DSG-automaat is een optie, maar de handbak is lichter en betrouwbaarder. De diesels zijn alleen interessant voor wie echt veel kilometers maakt; het verbruik van 3,7 l/100 km is indrukwekkend, maar de meerprijs verdien je niet snel terug.

De stoelen van de Polo zijn stevig en bieden voldoende zijdelingse steun, maar ze zijn wel aan de harde kant. Op lange ritten is dat na een paar uur te merken. De vering is comfortabel afgesteld, wat goed is voor Nederlandse wegen vol drempels, maar je merkt dat de auto niet is gemaakt voor sportief rijden.

Geluidsisolatie is een sterk punt: wind- en bandengeluid zijn bij 120 km/u goed gedempt, beter dan bij de Suzuki Baleno. De driecilinder klinkt bij acceleratie wat rauw, maar op kruissnelheid is hij nauwelijks hoorbaar. Voor een kleine auto is dit een comfortabele reisgenoot, al is de achterbank wat krap voor volwassenen over lange afstanden.

Het interieur van de Polo is opgeruimd en functioneel. De materialen zijn degelijk, maar niet bijzonder: veel hard plastic op de deuren en het dashboard, al is de bovenkant van het dashboard zacht. De afwerking is keurig, met nette naden en geen scherpe randen. Volkswagen laat zien dat je geen duur interieur nodig hebt voor een goede bouwkwaliteit.

Ergonomisch zit het goed: alle knoppen zijn logisch geplaatst en de bediening van de airco werkt intuïtief. Het infotainmentsysteem reageert vlot en is eenvoudig te bedienen, al is het scherm met 6,5 inch aan de kleine kant. Fysieke knoppen voor volume en temperatuur zijn gelukkig gebleven, iets wat niet elke concurrent kan zeggen. Het stuurwiel voelt prettig aan en heeft voldoende verstelmogelijkheden.

De kofferbak van 354 liter is niet de grootste in de klasse – de Baleno biedt meer – maar is goed bruikbaar met een lage laaddrempel en een handige opening. De achterbank is neerklapbaar, al krijg je geen volledig vlakke laadvloer. Voor een kleine auto is dit prima voor een weekje boodschappen of een weekendtas.

De achterbank biedt verrassend veel beenruimte voor een auto van 4,05 meter lang, maar drie volwassenen zitten er niet comfortabel. Het instappen is gemakkelijk, ook achterin, dankzij de grote portieren. Het zicht rondom is goed, met smalle C-stijlen en een redelijk grote achterruit. Parkeren is eenvoudig, zeker met de optionele parkeersensoren die standaard zijn op hogere uitvoeringen.

De Polo is leverbaar met een scala aan rijhulpsystemen die in 2017 nog niet standaard waren in deze klasse, zoals adaptieve cruise control en noodremassistent. Die systemen werken doorgaans betrouwbaar, al is de waarschuwingspiep soms overdreven gevoelig. Het infotainment is snel en ondersteunt Apple CarPlay en Android Auto, al is het scherm aan de kleine kant.

Wat opvalt is dat Volkswagen in deze generatie Polo veel aandacht heeft besteed aan connectiviteit, maar de bediening is niet altijd even logisch. Zo moet je voor sommige functies door meerdere menu's klikken. De digitale instrumenten op hogere uitvoeringen zijn mooi, maar het analoge instrumentarium is overzichtelijker. Kortom: technisch up-to-date, maar niet altijd even gebruiksvriendelijk.

Met een officieel verbruik van 4,6 l/100 km en 105 g/km CO2 scoort de 115 pk TSI uitstekend: beter dan 84% van de concurrenten qua verbruik en beter dan 89% qua CO2. In de praktijk zul je met normaal rijden rond de 5,5 liter uitkomen, wat nog steeds netjes is. De diesels zijn met 3,7 l/100 km nog zuiniger, maar alleen interessant voor veelrijders.

De vanafprijs van € 16.500 in België is concurrerend, al is de Polo in de praktijk vaak duurder door opties. De meerprijs ten opzichte van de Suzuki Baleno (€ 15.500) is te rechtvaardigen door de betere afwerking en het lagere verbruik, maar de Mini F55 is met € 20.500 een stuk duurder en biedt meer vermogen. Onderhoud is niet goedkoop, maar wel voorspelbaar. De Polo staat bekend om zijn lage afschrijving, wat de hoge aanschafprijs deels compenseert.