Volvo V60 Polestar: een undercover raket in een net pak

De Volvo V60 Polestar ziet er op het eerste gezicht uit als een keurige Zweedse stationwagen, maar dan met een paar subtiele maar doeltreffende aanwijzingen dat dit geen doorsnee V60 is. De blauwe lak, de grotere wielen en de zichtbare remklauwen verraden dat er iets bijzonders onderhuids zit. Het is geen schreeuwerige bodykit, maar een understatement dat alleen kenners opvalt — precies hoe een Polestar hoort te zijn.

De proporties zijn typisch V60: een lange motorkap, een aflopende daklijn en een praktische achterkant. Het geheel staat stevig op de weg, ook al is de auto met 1.864 mm breed en 1.483 mm hoog niet overdreven groot. Het interieur ziet er vertrouwd uit, maar met Polestar-details zoals blauwe stiksels en een sportiever stuur. Het is geen auto die je meteen omverblaast, maar de details groeien naarmate je langer kijkt.

Op basis van de cijfers is de besturing van de Polestar vermoedelijk direct en precies, maar met 2.058 kilo leeggewicht is hij geen lichtgewicht. Het onderstel is verlaagd en heeft aangepaste dempers, wat zou moeten zorgen voor een strakker bochtgedrag dan een gewone V60. Toch verwacht ik dat het gewicht zich laat voelen in snelle bochten; je merkt dat je een grote stationwagen stuurt, zij het een zeer capabele.

De remmen zijn aangepast met grotere schijven, wat nodig is gezien het vermogen. Het insturen is waarschijnlijk scherp, maar de achterkant blijft netjes volgen dankzij de vierwielaandrijving. In de stad is de V60 door zijn afmetingen prima hanteerbaar, maar het lage verbruik hoef je niet te verwachten. Op de snelweg is hij stabiel en comfortabel, maar de sportief afgestelde vering zal oneffenheden minder goed absorberen dan in de standaard V60.

De Polestar is uitgerust met een 3.0-liter zescilinder die 349 pk en 500 Nm levert. Die cijfers plaatsen hem in de top van zijn klasse: beter dan 63% van de concurrenten qua vermogen en 65% qua koppel. De sprint naar 100 km/u duurt 5,0 seconden, waarmee hij sneller is dan de meeste gezinsstations, maar niet extreem — beter dan 52% van zijn concurrenten. De topsnelheid van 249 km/u is ruim voldoende voor de Duitse snelweg.

De zescilinder heeft een karakter dat je in moderne viercilinders mist: hij loopt zijdezacht en trekt moeiteloos door tot hoge toerentallen. De zestraps automaat schakelt vermoedelijk vlot, maar is niet zo snel als moderne acht- of negentrapsbakken. Verder is er in de V60 een breed scala aan motoren: van zuinige D2-diesel tot de 306 pk sterke T6. De D4 met 181 pk is een goede middenmoot voor dagelijks gebruik, maar voor het echte feest moet je bij de Polestar of T6 zijn.

De sportstoelen in de Polestar zijn vermoedelijk stevig maar comfortabel, met voldoende zijdelingse steun voor bochtenwerk. Ze zijn elektrisch verstelbaar en verwarmbaar, wat fijn is voor lange ritten. Het onderstel is echter strakker dan normaal, dus je zult oneffenheden meer voelen dan in een standaard V60. Voor een auto die 2.058 kilo weegt, is het comfortniveau redelijk, maar geen limousine.

De geluidsisolatie is in de V60 over het algemeen goed, maar de zescilinder laat zich bij acceleratie horen — iets wat liefhebbers juist waarderen. Op de snelweg blijft het wind- en bandengeluid waarschijnlijk binnen de perken. De stoelen zijn Volvo-huisstijl: ergonomisch uitstekend, maar misschien wat hard voor sommigen. Over lange afstanden is de Polestar vermoedelijk een van de betere snelle stations.

Het interieur van de V60 is typisch Volvo: functioneel, degelijk en met een zweem van Scandinavische soberheid. De materialen zijn van goede kwaliteit, maar niet overdreven luxueus. Het dashboard is overzichtelijk, met een grote centrale scherm (in latere modellen) en fysieke knoppen voor de belangrijkste functies. Dat is een pré, want je hoeft niet door menu's te graven voor de airco.

De Polestar-uitvoering voegt blauwe accenten toe aan de stiksels, het stuur en de snelheidsmeter. Het is subtiel en smaakvol, niet kitscherig. De afwerking is netjes, maar er zijn harde plastics op plekken die je niet vaak aanraakt. Het stuur ligt goed in de hand en de pedalen zijn voorzien van metalen sierlijsten. Het interieur is niet bijzonder opvallend, maar wel een prettige plek om te vertoeven.

De V60 is een stationwagen, dus praktisch is hij zeker. De kofferruimte bedraagt 430 liter, wat minder is dan sommige concurrenten — beter dan 46% van de auto's in zijn klasse. Dat is voldoende voor de wekelijkse boodschappen of een weekendje weg, maar niet enorm. De achterbank biedt plaats aan drie personen, al zal de middelste zitplaats wat krap zijn vanwege de transmissietunnel.

Instappen gaat gemakkelijk dankzij de lage instap en de grote portieren. Het zicht rondom is redelijk, maar de dikke C-stijlen en de aflopende daklijn beperken het zicht naar achteren. Parkeren wordt geholpen door parkeersensoren en een achteruitrijcamera, maar de auto is 4,6 meter lang, dus in de stad moet je opletten. De praktische kant is dus prima, maar niet top.

De V60 uit deze periode (2014-2018) heeft een infotainmentsysteem dat begint te verouderen. Het is niet meer zo vlot als moderne systemen, maar het werkt wel. Volvo heeft altijd ingezet op veiligheidstechnologie, dus verwacht features zoals automatische noodrem, dodehoekassistentie en adaptieve cruisecontrol — afhankelijk van de uitvoering. Deze systemen werken vermoedelijk betrouwbaar, maar zijn niet zo geavanceerd als de nieuwste systemen.

De Polestar heeft specifieke rijmodi die de gasrespons en het schakelgedrag aanpassen, maar het is geen raketwetenschap. Het systeem is niet touchscreen-vriendelijk zoals moderne systemen, maar het is wel intuïtief. Er is geen Apple CarPlay of Android Auto in dit model, wat een minpunt is voor wie moderne connectiviteit verwacht. Voor een auto van deze leeftijd is het echter acceptabel.

Met een officieel verbruik van 10,2 l/100 km en een CO2-uitstoot van 237 g/km is de Polestar niet zuinig. Dat is beter dan 42% van de concurrenten qua verbruik, maar dat zegt meer over de concurrentie dan over deze auto. In de praktijk zul je met sportief rijden al snel boven de 12 liter uitkomen. De wegenbelasting is hoog vanwege het gewicht en de CO2-uitstoot, en de verzekering zal ook pittig zijn.

De vanafprijs van de V60 was € 37.359, maar de Polestar kostte aanzienlijk meer. Als je een occasion koopt, let dan op de onderhoudshistorie; een Polestar is geen auto om te verwaarlozen. De banden zijn groter en duurder dan bij een standaard V60, en de remmen zijn ook prijziger. Verder is de V60 over het algemeen betrouwbaar, maar de complexe vierwielaandrijving en de zescilinder vragen wel onderhoud. Het is een auto voor liefhebbers die de kosten voor lief nemen.