Volvo V60 T6: de veilige keuze voor wie stiekem van vermogen houdt

De V60 is de eerste Volvo die echt probeerde een estate te laten voelen als een coupé. De neus duikt voorover, de daklijn loopt naar achteren af en de schouders boven de achterwielen zijn breed. Dat is knap gedaan, want de auto deelt zijn platform met de S60 en dat zie je aan de proporties: lang, laag, en met een 2096 mm brede spoorbreedte oogt hij stevig op de weg.

Toch verraadt de achterkant het compromis. De achterruit helt sterk, de achterklep is zwaar en de kofferbakopening is smal. Wie een V70 gewend is, kijkt even vreemd op: dit is een lifestyle-estate, geen verhuiswagen. Binnenin is het typisch Volvo uit die jaren: zwevende middenconsole, heldere klokken, en materiaal dat degelijk aanvoelt zonder overdreven luxe.

Op basis van de cijfers zit de V60 T6 AWD in het sportieve hoekje: 305 pk, 441 Nm, 0-100 in 6,2 seconden en een top van 249 km/u. Dat is geen auto die je rustig noemt. De vierwielaandrijving verdeelt het koppel naar achteren wanneer nodig, wat de auto in bochten neutraler maakt dan de voorwielaangedreven versies. Het onderstel is echter eerder comfortabel dan hardcore; verwacht geen BMW 3-serie scherpte.

De besturing is waarschijnlijk licht en nauwkeurig, maar niet bijterig. Dat past bij Volvo's filosofie uit die periode: veiligheid en comfort boven scherpte. In de stad is de auto met 4623 mm lengte prima te hanteren, al helpt de brede spoorbreedte niet bij krappe parkeergarages. Op de snelweg is hij waarschijnlijk een uitstekende kilometervreter: stabiel, stil en met voldoende reserve.

Het motorengamma van de V60 is breed: 27 versies, van een 1.6 D2 diesel met 114 pk tot de T6 AWD met 305 pk. De T6 is een 3.0-liter zescilinder met turbo, gekoppeld aan een zestraps automaat. Met 441 Nm is dat een koppelmonster dat soepel oppakt vanuit lage toeren. De 0-100 in 6,2 seconden plaatst hem in het snelle gezelschap van die periode, al is dat geen verrassing met vierwielaandrijving.

Interessanter zijn de diesels. De 2.0 D4 FWD met 163 pk en 6MT doet 4,5 l/100 km en 119 g/km, wat voor een estate uit 2010 uitstekend is. De D5 AWD met 215 pk biedt meer souplesse en vierwielaandrijving, maar verbruikt 6,4 l/100 km. De T6 is met 10,2 l/100 km en 237 g/km de minst verstandige keuze, tenzij je echt om prestaties geeft. De 1.6 T3 en T4 zijn prima instappers, maar missen het koppel voor zware belading.

Volvo's staan bekend om hun stoelen en dat geldt ook voor de V60. De voorstoelen zijn stevig, met goede zijdelingse steun en verstelbaar in veel richtingen. Op lange ritten is dat een groot voordeel. De achterbank is echter krapper dan je zou verwachten: de aflopende daklijn kost hoofdruimte en de beenruimte is niet royaal. Voor kinderen prima, voor volwassenen op lange ritten minder.

De vering is waarschijnlijk aan de stevige kant, wat past bij de sportieve pretenties van de T6. Oneffenheden worden goed opgevangen, maar het is geen comfortwagen zoals een Citroën C5. Geluidsisolatie is typisch Volvo: degelijk, met weinig wind- of rolgeluid op de snelweg. De T6 heeft een zescilinder die bij rustig rijden nauwelijks hoorbaar is, maar bij gasgeven een aangename grom laat horen.

Het interieur is typisch Volvo uit die jaren: een zwevende middenconsole met een relatief klein infotainmentscherm, veel fysieke knoppen en een overzichtelijk dashboard. De materialen zijn goed, al voelt niet alles premium aan. De middenconsole biedt verborgen opbergruimte achter het paneel, een slim detail dat je bij concurrenten niet ziet.

De ergonomie is doorgaans goed: knoppen zitten waar je ze verwacht en het instrumentenpaneel is helder. Het infotainmentsysteem is echter traag en de navigatie is verouderd. Voor liefhebbers van fysieke knoppen is dat een zegen; voor wie gewend is aan moderne touchscreens een stap terug. De afwerking is degelijk, met weinig rammeltjes, al zijn er in oudere exemplaren wel eens problemen met de bekleding van de hemelbekleding.

De kofferbak van 430 liter is de zwakke plek. Voor een estate is dat mager: een V70 biedt bijna 100 liter meer. De opening is smal en de laadvloer ligt hoog, wat het inladen van zware spullen lastig maakt. De achterbank klapt neer in een 60/40-verhouding, maar de laadvloer is niet volledig vlak. Voor een gezin met kinderwagen en vakantiebagage is het krap bemeten.

Instappen voorin gaat prima, achterin is het door de aflopende daklijn wat hoofd bukken. Het zicht rondom is redelijk, al beperken de brede C-stijlen het zicht schuin achter. Parkeren is te doen met de achteruitrijcamera, maar zonder is het oppassen. De draaicirkel is met 11,5 meter niet uitzonderlijk klein. Kortom: praktisch genoeg voor dagelijks gebruik, maar niet voor wie echt laadvolume nodig heeft.

De V60 uit 2010-2013 loopt voor op zijn tijd qua veiligheid: City Safety (automatisch remmen bij lage snelheid) was standaard op veel uitvoeringen, net als adaptieve cruise control en dodehoekdetectie. Dat zijn systemen die in die periode nog niet gemeengoed waren. Ze werken over het algemeen betrouwbaar, al kan de radarunit bij vuil of regen eens een waarschuwing geven.

Het infotainmentsysteem is de zwakke schakel: het scherm is klein, de graphics zijn gedateerd en de reactiesnelheid is traag. Bluetooth-streaming werkt, maar de bediening via de draaiknop is omslachtig. Connected functies zijn beperkt tot wat de telefoon biedt. Wie veel waarde hecht aan moderne tech, kan beter een jongere occasion zoeken. Wie veiligheid belangrijk vindt, zit hier goed.

De T6 AWD is met 10,2 l/100 km en 237 g/km een dure jongen in Nederland. De vanafprijs van € 46.558 in 2010 was stevig, en de wegenbelasting en brandstofkosten tikken aan. De diesels zijn veel verstandiger: de 2.0 D4 FWD met 6MT doet 4,5 l/100 km en 119 g/km, wat hem in een gunstiger belastingtarief plaatst. De 1.6 D2 is nog zuiniger op papier, maar met 114 pk aan de magere kant voor een auto van 1.844 kg.

Onderhoudskosten zijn typisch Volvo: niet goedkoop, maar ook niet exorbitant. Onderdelen zijn goed verkrijgbaar en de auto's staan bekend als degelijk. Let wel op de automaat: de zestraps Geartronic kan bij hoge kilometerstanden olieproblemen krijgen. Banden slijten sneller op de zwaardere AWD-versies. Al met al: de T6 is een liefhebbersauto, de D4 is de verstandige keuze.