Volvo V60 Cross Country: stoere stationcar met een flinke meerprijs

De V60 Cross Country is een stationcar die op een paar plateauzolen staat. Hij is 6,5 cm hoger dan een gewone V60, wat hem een licht stoere uitstraling geeft – maar niet overdreven. De plastic wielkastranden en bumpers ogen alsof hij ieder moment een zandpad op kan, maar de elegante lijnen verraden dat hij zich thuis voelt in het asfaltjungle. De carrosserie is met 4,78 meter lekker lang, maar de hoogte van 1,50 meter houdt hem slank.

Vooraan heeft hij de typische Volvo-grille met het diagonale merklogo, en de 'Thor's hammer' dagrijverlichting die inmiddels een handtekening is. Het geheel oogt misschien niet opwindend, maar wel degelijk en tijdloos. Het is een auto die je niet snel beu wordt, ook niet na jaren. De eerste indruk is vooral: dit is een verstandige keuze, maar wel een met een subtiele dosis avontuur.

Het onderstel van de Cross Country is verhoogd, wat betekent dat het zwaartepunt hoger ligt dan bij de gewone V60. Met een leeggewicht van 1.867 kg is dat geen lichtgewicht, dus je voelt de massa in bochten – maar Volvo heeft de demping waarschijnlijk zo afgesteld dat hij comfortabel blijft over hobbels. Op basis van de cijfers verwacht ik dat hij eerder onderstuurt dan dat hij speels is; dit is geen auto om de achterkant te laten glijden, maar om rustig je kilometers te maken.

De besturing is vermoedelijk licht en precies, maar niet bijster communicatief – typisch Volvo. Op de snelweg is hij stabiel en de vierwielaandrijving zorgt voor grip bij nat wegdek of onverharde wegen. Het rempedaal is waarschijnlijk goed doseerbaar, maar met zo'n gewicht moet je wel tijdig remmen. In de stad voelt hij log door zijn lengte, maar de verhoogde zit biedt een goed zicht naar voren. Het is geen auto voor bochtige bergwegen, maar wel een die je met vertrouwen overal naartoe brengt.

De T5-benzine onder de motorkap is een 2,0-liter viercilinder met 250 pk en 350 Nm. Daarmee sprint je in 6,8 seconden naar 100 km/u – niet wereldschokkend, maar voldoende voor een comfortabele stationcar. De topsnelheid van 230 km/u is hoog genoeg voor de Duitse Autobahn, mocht je daar ooit komen. De koppelcurve is waarschijnlijk breed, waardoor hij soepel optrekt vanuit lage toeren.

De achtrapsautomaat schakelt naar verwachting vloeiend, maar reageert soms wat traag als je plotseling vol gas geeft. Volvo's automatische transmissies zijn over het algemeen comfortabel, niet sportief. Naast de T5 zijn er twee diesels: de D3 met 150 pk en de D4 met 190 pk. Beide noteren hetzelfde officiële verbruik van 5,9 l/100 km, wat aanzienlijk zuiniger is dan de benzine. Voor wie veel kilometers maakt, is de D4 de betere keuze; de D3 is wat aan de magere kant voor zo'n zware auto. De T5 is voor wie het geluid en de souplesse van een benzine waardeert, maar je betaalt dat met een hoger verbruik en CO2-uitstoot.

De verhoogde ophanging van de Cross Country is waarschijnlijk iets zachter afgesteld dan de gewone V60, wat goed is voor het comfort op slechte wegen. Met een wielbasis van 2,87 meter (afgeleid van de lengte) heb je een stabiele basis. De stoelen zijn een van de beste punten van elke Volvo – ze bieden goede steun en zijn zelfs na uren rijden comfortabel. Dat wordt bevestigd door de reputatie van het merk.

Geluidsisolatie is over het algemeen goed in Volvo's, maar de T5-motor kan bij acceleratie wat aanwezig zijn. Op de snelweg zul je vooral windgeruis horen bij de spiegels, maar dat is niet storend. De luchtvering is niet standaard, dus je moet het doen met conventionele veren, maar dat is geen straf. Voor lange ritten is dit een auto die je fris houdt, en de hoge zitpositie vermindert vermoeidheid. In de stad is de vering comfortabel, hoewel je de oneffenheden wel voelt door het hoge gewicht.

Het interieur van de V60 Cross Country is een schoolvoorbeeld van Scandinavisch design: strak, minimalistisch en met hoogwaardige materialen. Je krijgt een groot verticaal touchscreen dat het dashboard domineert, maar Volvo heeft gelukkig ook fysieke knoppen voor de verwarming en het volume. De materialen zijn zacht en de afwerking is solide – dit voelt als een premium auto, zonder opzichtig te zijn.

De stoelen zijn bekleed met leer (of een optioneel stof) en bieden elektrische verstelbaarheid. Het stuurwiel is dik en prettig om vast te houden. Een detail: de startknop is een draaiknop, wat even wennen is, maar wel karakter geeft. De digitale instrumenten zijn helder en configureerbaar. Het enige minpunt is dat het infotainmentsysteem soms traag kan reageren, en dat je veel functies via het scherm moet bedienen – dat is niet ideaal tijdens het rijden.

Met een kofferbak van 530 liter zit je goed voor een gezin of een hond, en de achterbank biedt voldoende beenruimte voor twee volwassenen – drie wordt krap. De hoge instap is een voordeel voor mensen met een mindere rug, maar het betekent ook dat je iets hoger moet tillen om zware spullen in de laadruimte te leggen. De achterklep is elektrisch te openen, wat handig is als je je handen vol hebt.

Het zicht rondom is goed, maar de dikke C-stijlen kunnen het zicht schuin achteren belemmeren. Parkeren wordt geholpen door sensoren en een camera, maar de auto is met 2,04 meter breed (inclusief spiegels) best breed in een parkeergarage. De verhoogde bodemvrijheid van ongeveer 21 cm (geschat) maakt dat je stoepranden kunt nemen zonder angst. Kortom: praktisch voor dagelijks gebruik, maar niet de meest wendbare auto in de stad.

Volvo staat bekend om zijn veiligheidssystemen, en de V60 Cross Country is daarop geen uitzondering. Hij heeft standaard een uitgebreid pakket aan rijhulpsystemen, waaronder adaptieve cruisecontrol, rijbaanassistent en automatische noodrem. Deze systemen werken over het algemeen goed en zijn niet te betuttelend, al kan de rijbaanassistent soms te actief corrigeren op smalle wegen.

Het infotainmentsysteem met het verticale scherm is gebaseerd op een eigen platform dat niet zo snel is als de nieuwste systemen van bijvoorbeeld BMW. De navigatie is duidelijk, maar de kaartupdates kunnen prijzig zijn. Draadloos Apple CarPlay en Android Auto zijn beschikbaar, maar alleen via een kabel – dat is een gemiste kans. Verder zijn er usb-poorten en een inductielader, al werkt die laatste soms niet goed met grote telefoons.

De T5-benzine verbruikt officieel 7,9 l/100 km, wat in de praktijk waarschijnlijk eerder 9 liter is als je doorrijdt. Met een CO2-uitstoot van 180 g/km zit je in een hoog belastingtarief, dus de wegenbelasting is fors. De diesels scoren beter met 155 g/km, maar diesel wordt ook steeds meer aan banden gelegd. De vanafprijs van € 46.700 is niet goedkoop, en met wat opties zit je al snel boven de 50 mille.

Onderhoudskosten zijn voor een Volvo over het algemeen redelijk, maar de vierwielaandrijving vraagt regelmatig onderhoud aan de aandrijflijn. Banden zijn ook duurder door het grotere formaat. De restwaarde is redelijk, maar niet uitzonderlijk – Volvo's zijn niet zo populair op de gebruikte markt als een BMW of Audi. Als je veel kilometers maakt, is de D4-diesel de meest economische keuze, maar je moet wel bereid zijn om in sommige steden te mijden vanwege milieuzones.