Volvo V60 Polestar: de stille stationwagen met een vuistslag

De V60 Polestar is geen auto die schreeuwt. Waar sommige sportieve stationwagens zich tooien met grote vleugels en felle kleuren, doet deze Volvo het met subtiele details: blauwe remklauwen, een kleine spoiler en een diffuser die er net iets anders uitziet dan bij de gewone V60. Het is een underdog-uitstraling die je moet waarderen, maar wie het weet, ziet het direct.

De proporties zijn klassiek stationwagen: lang, laag en breed. Met 1.864 mm breedte en 1.483 mm hoogte staat hij stevig op de weg, maar de 19-inch wielen vullen de wielkasten goed. Het is geen designstatement zoals een DS 9, maar wel een auto die vertrouwen wekt nog voordat je bent ingestapt. Het interieur ademt de bekende Scandinavische rust, met een portret-oriëntatie touchscreen dat inmiddels wat gedateerd oogt.

Op basis van de cijfers belooft de V60 Polestar een interessant rijgedrag: 367 pk en 470 Nm gaan naar alle vier de wielen, en met een leeggewicht van 1.601 kg is de vermogen-gewichtsverhouding gunstiger dan bij veel concurrenten. De vierwielaandrijving zal vermoedelijk zorgen voor veel grip, maar het gewicht is wel voelbaar in scherpe bochten. Het onderstel is aan de stevige kant, zoals je van een Polestar mag verwachten, maar dat gaat ten koste van comfort op slecht wegdek.

De achtbakautomaat is een bekende ZF-eenheid die snel schakelt, maar soms wat aarzelt bij lage snelheden. De besturing is nauwkeurig, maar niet zo communicatief als die van een Mercedes-AMG SLC 43. Op de snelweg is de V60 een rustige reisgenoot, maar het sportonderstel zorgt ervoor dat je oneffenheden duidelijk voelt. Het is geen auto voor wie puur comfort zoekt, maar voor wie een sportieve daily driver wil, zit je hier goed.

De 2.0-liter viercilinder is een technisch hoogstandje: een combinatie van turbo en supercharger die het gebrek aan cilinders moet compenseren. Met 367 pk en 470 Nm is hij krachtiger dan 85% van de vergelijkbare auto's uit zijn periode, en de acceleratie van 0-100 km/u in 4,8 seconden is ronduit indrukwekkend voor een stationwagen. De topsnelheid van 249 km/u ligt in lijn met de concurrentie.

Het vermogen wordt keurig verdeeld via de vierwielaandrijving, waardoor je vermoedelijk zelden wielspin zult ervaren. Het geluid is niet zo melodieus als een zescilinder, maar heeft wel een rauw randje dat bij het karakter past. De enige motorversie is een benzine, dus een diesel of hybride is er niet. Dat maakt de keuze simpel, maar ook beperkt: je moet echt van benzine houden.

De stoelen zijn typisch Volvo: stevig, maar met uitstekende zijdelingse steun. Ze zijn elektrisch verstelbaar en bieden voldoende ondersteuning voor lange ritten. Toch is het comfort niet het grootste pluspunt van deze auto. Het sportonderstel is strak afgesteld, wat op een hobbelige Nederlandse weg voor een onrustig gevoel kan zorgen. Op de snelweg is het prima, maar in de stad merk je elke putdeksel.

Geluidsisolatie is redelijk, maar niet uitzonderlijk. Bandengeluid dringt bij hogere snelheden duidelijk door, wat bij een auto met dit vermogen niet verrassend is. De klimaatregeling werkt naar behoren en de stoelverwarming is snel warm. Voor een auto die zowel als daily driver als weekendauto moet dienen, is het comfort acceptabel, maar niet meer dan dat.

Het interieur van de V60 Polestar is functioneel en strak, met materialen die degelijk zijn maar niet overdreven luxueus. Er is veel zwart, afgewisseld met blauwe stiksels die het Polestar-gevoel benadrukken. Het portret-touchscreen is groot en reageert redelijk snel, maar het menu is niet altijd intuïtief. Fysieke knoppen voor volume en klimaatregeling zijn aanwezig, wat fijn is, maar sommige functies vereisen te veel menu-navigatie.

De afwerking is netjes, maar er zijn goedkopere harde plastics te vinden op plekken die je niet vaak aanraakt. Het stuurwiel is dik en prettig, met paddle shifters die een sportief gevoel geven. De digitale instrumenten zijn duidelijk afleesbaar, maar bieden minder configuratiemogelijkheden dan sommige concurrenten. Het is een interieur dat functioneel is, maar niet het gevoel geeft dat je in een auto van 70.000 euro zit.

Met een kofferbak van 430 liter is de V60 Polestar niet de ruimste stationwagen in zijn klasse — hij scoort beter dan 42% van de concurrentie — maar voor de meeste gezinnen is het voldoende. De achterbank biedt plaats aan twee volwassenen, maar de middentunnel is hoog, dus drie op de achterbank is krap. De achterbank is neerklapbaar, waardoor je grotere spullen kunt vervoeren.

Het instappen is laag, wat sportief is maar voor ouderen of kinderen minder handig. Het zicht rondom is goed dankzij de grote ramen, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achter. Parkeren wordt geholpen door sensoren en een camera, maar de auto is met 4.636 mm lengte niet klein. In de stad is hij hanteerbaar, maar je voelt het gewicht van 1.601 kg.

Het Sensus-infotainmentsysteem was bij introductie modern, maar is inmiddels gedateerd. Het werkt zonder haperingen, maar de grafische vormgeving en de reactiesnelheid zijn niet meer van deze tijd. Navigatie is aanwezig, maar de kaartupdates zijn niet altijd even actueel. Smartphone-integratie via Apple CarPlay en Android Auto is er wel, maar alleen met een kabel.

De rijassistentiesystemen zijn uitgebreid: adaptieve cruisecontrol, lane keeping assist en een vermoeidheidsdetectie die typisch Volvo zijn. Ze werken voorspelbaar, maar de lane keeping assist grijpt soms te nadrukkelijk in. Het Polestar-merk voegt weinig toe op technologisch gebied; het is vooral een prestatie-upgrade. Voor een auto die in 2017 op de markt kwam, is het niveau acceptabel, maar niet baanbrekend.

Het officiële verbruik van 8,1 l/100 km is voor een auto met 367 pk niet schokkend, maar het is wel slechter dan 78% van de concurrentie. In de praktijk zul je met een sportieve rijstijl al snel boven de 10 liter uitkomen. De CO2-uitstoot van 186 g/km betekent een fors bijtellingspercentage voor zakelijke rijders, maar dat is voor een auto uit 2017 minder relevant.

De prijs van een V60 Polestar ligt hoog, zeker in vergelijking met een reguliere V60. Onderhoud is duur vanwege de complexe motor en de sportieve onderdelen, en banden zijn ook niet goedkoop. De meerprijs ten opzichte van een gewone V60 T6 is aanzienlijk, maar je krijgt er wel een unieke auto voor terug. Wie op zoek is naar een zuinige stationwagen moet elders kijken, maar wie prestaties wil, accepteert de kosten.