Volvo V90 Cross Country: de Zweedse alleskunner die je niet wilt ruilen voor een SUV

De V90 Cross Country is geen SUV, maar doet er wel een beetje aan denken. Met 210 mm bodemvrijheid (gebaseerd op de hoogte en standaardophoging) en donkere kunststof wielkasten oogt hij stoer, maar de lange, lage carrosserie verraadt zijn stationwagon-afkomst. Het design is typisch Volvo van deze generatie: strakke lijnen, de bekende 'Thor's Hammer'-koplampen en een forse grille. Het geheel oogt robuust maar elegant, en dat is precies de bedoeling.

De proporties zijn opvallend: met 4.935 mm lengte is hij langer dan een XC60, maar lager en breder. Dat zorgt voor een eigenzinnige verschijning die in het Nederlandse straatbeeld nog altijd opvalt. Het interieur maakt direct indruk met de verticale touchscreen en het minimalistische dashboard. Het voelt meteen als een prettige plek om te vertoeven, ook al is het design inmiddels wat gedateerd vergeleken met de nieuwste modellen.

Op basis van de specificaties en het onderstel dat Volvo in deze generatie gebruikte, belooft de V90 Cross Country een comfortabele maar niet sportieve rijervaring. De vierwielaandrijving (AWD) met Haldex-koppeling stuurt vermogen naar de achterwielen wanneer de voorwielen grip verliezen, wat zorgt voor stabiliteit op glad wegdek. Op droog asfalt voelt de auto vooral neutraal aan, met onderstuur als je te hard gaat.

De besturing is licht en heeft weinig gevoel, maar dat is geen minpunt voor dit type auto. Het is een cruiser, geen circuitmonster. Met een gewicht van 1.860 kg en een vermogen van 310 pk is de acceleratie (6,5 s) ruim voldoende om vlot mee te komen in het verkeer, maar het is geen sportieve verrassing. De remmen zijn krachtig, maar de auto is zwaar, dus je voelt de massa bij hard remmen. De luchtvering (optioneel) zou het comfort verder verbeteren, maar alleen op de achteras bij deze generatie.

De T6-benzine die wij als representatief beschouwen is een 2.0-liter viercilinder met zowel een turbo als een supercharger. Dat klinkt complex, maar het komt erop neer dat de auto direct reageert vanaf lage toeren en toch 310 pk levert. Het koppel van 400 Nm ligt al vroeg beschikbaar, wat zorgt voor een soepele en krachtige indruk. De 8-traps automaat schakelt vloeiend, maar reageert soms wat traag op een plotselinge kickdown.

Er zijn vier motorversies: twee diesels (D4 en D5) en twee benzines (T5 en T6). De D4 is met 190 pk de zuinigste keuze (5,2 l/100 km) en voor veel rijders voldoende. De D5 levert 235 pk en is vrijwel even zuinig (5,3 l/100 km), waardoor die voor wie veel kilometers maakt de beste keuze is. De T5 met 250 pk is een prima benzine, maar de T6 is de topversie die met 6,5 seconden naar 100 km/u het snelst is. Het verbruik van 7,8 l/100 km is voor dit vermogen niet slecht, maar ook niet indrukwekkend in vergelijking met moderne hybrides.

De stoelen van Volvo staan bekend om hun comfort, en deze V90 is geen uitzondering. Ze zijn elektrisch verstelbaar en bieden goede zijdelingse steun, maar blijven vooral zacht en ondersteunend. De achterbank is iets minder royaal: de zitting is wat kort en de rugleuning staat vrij steil, maar voor twee volwassenen is het prima. Voor een lange reis met vier personen is dit een van de betere auto's in zijn klasse.

De geluidsisolatie is uitstekend voor een stationwagon. Windgeruis is minimaal en ook het rolgeluid van de banden wordt goed gedempt, al hoor je bij snelwegvaart wat geruis van de grote buitenspiegels. De vering is comfortabel afgestemd, maar met 19- of 20-inch wielen (afhankelijk van uitvoering) kun je op slecht asfalt wat hardheid voelen. De optionele luchtvering op de achteras helpt, maar is geen wondermiddel. In de stad is de auto vanwege zijn lengte minder wendbaar, maar de hoge zitpositie geeft een goed overzicht.

Het dashboard is een toonbeeld van Scandinavisch minimalisme. Het grote verticale touchscreen (9 inch) is het middelpunt en vervangt bijna alle fysieke knoppen. Dat oogt strak, maar in de praktijk moet je voor veel functies door menu's scrollen, wat afleidt tijdens het rijden. De fysieke knoppen voor volume en verwarming zijn gelukkig aanwezig, maar de klimaatregeling vereist toch te veel aandacht.

De materialen zijn van hoog niveau: zacht leer, echt hout (of aluminium) en een mooie afwerking. Alles voelt degelijk aan, en de knoppen die er zijn hebben een prettige klik. De stoelen zijn bekleed met leer en bieden zowel verwarming als ventilatie (optioneel). Het stuurwiel is mooi vormgegeven en heeft fijne bedieningselementen, maar de knoppen op het stuur zijn wat klein en onoverzichtelijk. De laadruimte heeft een nette afwerking en er is een opbergvak onder de vloer voor de bagageafdekking.

De kofferbak van 561 liter is ruim, maar niet toonaangevend: beter dan 79% van de concurrentie, maar een Skoda Superb Combi biedt meer. De opening is breed en laag, waardoor laden makkelijk is. De achterbank kan in delen worden neergeklapt, maar dat moet via de kofferbak of de stoelen zelf, niet via een hendel in de bagageruimte. Dat is een gemiste kans.

De instap is dankzij de verhoogde ophanging iets makkelijker dan in een normale V90, maar nog steeds lager dan in een SUV. Dat is juist prettig voor mensen die niet willen klimmen. Het zicht rondom is goed, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achteren. Parkeren gaat met sensoren en een achteruitrijcamera prima, maar de auto is breed (1.895 mm) en in een parkeergarage wordt het passen en meten.

Het Sensus-infotainmentsysteem is gebaseerd op een verticale touchscreen en werkt met een snelle processor, maar de interface is niet altijd even intuïtief. Het systeem reageert redelijk snel, maar tijdens het rijden moet je soms te lang naar het scherm kijken om een functie te vinden. Navigatie is duidelijk en de kaarten worden regelmatig geüpdatet, maar de grafische stijl is inmiddels verouderd.

Volvo's rijassistentiesystemen zijn goed: adaptieve cruisecontrol met stop-and-go werkt vloeiend, en de rijbaanassistent houdt de auto netjes in het midden. De dodehoekassistent is een aanrader, want de spiegels zijn niet enorm. Verder zijn er systemen als verkeersbordherkenning en een vermoeidheidsmelder. Het belangrijkste minpunt is dat veel functies alleen via het touchscreen bedienbaar zijn, wat afleidt. Een head-up display is optioneel en zeker de moeite waard.

De T6 verbruikt volgens de officiële cijfers 7,8 l/100 km, wat overeenkomt met 177 g/km CO2. In de praktijk zal dat vermoedelijk hoger liggen, zeker met dit gewicht en vermogen. De diesels zijn zuiniger, met 5,2-5,3 l/100 km, en voor veel rijders de verstandigere keuze. De benzineversies zijn vooral voor wie kortere ritten rijdt of niet tegen diesel in de stad wil.

De vanafprijs van € 69.665 is fors, maar voor dat geld krijg je een complete auto met vierwielaandrijving en veel luxe. Concurrenten zoals de Jaguar E-Pace (€ 64.407) of Tesla Model Y (€ 64.000) zijn goedkoper, maar bieden niet hetzelfde combinatie van ruimte en rijcomfort. De wegenbelasting voor deze zware auto is hoog, en het onderhoud bij Volvo is niet goedkoop. Een occasion met een paar jaar oud is interessant, want het afschrijvingspercentage is hoog.