Acura ILX 2.4: een handgeschakelde zeldzaamheid die je moet willen begrijpen

De Acura ILX is geen auto die je van ver herkent. Hij deelt zijn basis met de Honda Civic, maar Acura heeft de neus, de grille en de koplampen een eigen gezicht gegeven. Het resultaat is een compacte sedan die er strakker en volwassener uitziet dan een Civic uit die periode, maar nog steeds niet schreeuwt om aandacht. De verchroomde grille met de puntige 'shield' is typisch Acura en geeft de auto een ietwat agressieve blik, al is de rest van de carrosserie vooral functioneel.

De proporties zijn klassiek: een driedelige sedan met een korte achterkant en een daklijn die vloeiend naar de kofferklep loopt. Het is geen designstatement, maar wel een auto die je niet snel als lelijk zult bestempelen. Aan de binnenkant valt op dat Acura zijn best heeft gedaan om de Civic-oorsprong te maskeren, maar niet helemaal slaagt. Het dashboard is overzichtelijk, de materialen zijn stevig maar niet luxueus. Het is een prima plek om te zitten, maar je vergeet geen moment dat dit een Honda met een duurder logo is.

Op basis van de specificaties – 204 pk, 230 Nm en een leeggewicht van 1.340 kg – mag je verwachten dat de ILX 2.4 vlot aanvoelt. Met een vermogen dat 53% van de concurrentie overtreft, maar een koppel dat slechts 23% van de concurrentie verslaat, moet je de motor wel hoog in de toeren houden. Dat is geen straf, want deze 2.4-liter houdt van toeren en de handbak is een lust om te bedienen. De koppeling is licht maar progressief, en de zes versnellingen klikken met een korte, precieze slag in de versnelling.

De besturing is elektrisch maar heeft een aangename weerstand en geeft redelijk wat feedback. Het onderstel is aan de stevige kant, maar niet oncomfortabel. In bochten blijft de auto vlak en voorspelbaar, en met voorwielaandrijving is onderstuur altijd op de loer, maar de ILX laat zich makkelijk corrigeren. Op de snelweg is de auto stabiel, al is het geluidsniveau bij hogere snelheden niet indrukwekkend. Remmen zijn krachtig en goed doseerbaar, al had de achteras wat meer grip mogen hebben bij hard remmen in een bocht. Dit is geen hot hatch, maar wel een sedan die je graag een onverharde route aanbiedt.

De 2.4-liter viercilinder is het hart van de ILX. Met 204 pk en 230 Nm is het geen raket, maar de motor is soepel en gewillig. Hij trekt al vanaf lage toerentallen goed op, maar komt pas echt tot leven boven de 4.000 toeren, waar hij een aangename snor laat horen. De handgeschakelde zesbak is de enige juiste keuze; de 2.0-liter met vijfversnellingsbak is een stuk minder interessant. Die 150 pk voelt in vergelijking ronduit slap aan, en de automaat is traag.

De acceleratie van de 2.4 zal vermoedelijk rond de 7 seconden naar 100 km/u liggen, al is dat geen officieel cijfer. De topsnelheid is ruim boven de 200 km/u, maar op de Duitse Autobahn moet je de motor hoog in de toeren houden om dat te halen. Het verbruik van 9,4 l/100 km is aan de hoge kant; de ILX zit daarmee in de onderste 16% van zijn concurrenten. Wie veel snelweg rijdt, kan met de zesde versnelling en een rustige rijstijl nog wel 7,5 l/100 km halen, maar in de stad loopt het al snel op tot 11 l/100 km.

De stoelen van de ILX zijn voorzien van voldoende zijdelingse steun, maar zijn niet bijzonder zacht. Ze zijn wel goed verstelbaar, en de bestuurder heeft een prima zitpositie. De achterbank is minder royaal: met een lengte van 4.549 mm is de ILX geen grote auto, en achterin is het vooral voor lange passagiers behelpen. De kofferbak van 348 liter is ook niet ruim; 25% van de concurrenten heeft minder kofferruimte, maar dat betekent nog steeds dat je niet te veel bagage mee kunt nemen.

Op het gebied van comfort is de ILX een tweesnijdend zwaard. De vering is aan de stevige kant – dat helpt in bochten, maar op slecht asfalt voel je elke naden in de weg. Het geluidsniveau in de cabine is redelijk, maar bij snelheden boven de 120 km/u hoor je duidelijk windgeruis rond de spiegels. Voor lange ritten is de ILX niet de beste keuze; hij is meer een auto voor de B-wegen dan voor de snelweg. De stoelen zijn wel voldoende ondersteunend voor een paar uur achter elkaar, maar verwacht geen massages.

Het interieur van de Acura ILX is een mengelmoes van Honda-onderdelen en Acura-specifieke elementen. Het dashboard is overzichtelijk, met duidelijke knoppen en een groot infotainmentscherm. De materialen zijn van redelijke kwaliteit, maar niet bijzonder: veel hard plastic op de lagere delen van het dashboard, maar de bovenkant is zacht aangeraakt. De afwerking is netjes, maar je ziet duidelijk dat dit geen auto uit een hoger segment is.

Ergonomisch is de ILX prima, met een logische indeling van de bedieningselementen. De klimaatregeling heeft fysieke knoppen, en dat is een pluspunt in een tijd waarin alles op het scherm verdwijnt. Het infotainmentsysteem is echter gedateerd, met trage reacties en een lage resolutie. De bediening via de draaiknop op de middenconsole is wennen, en de menustructuur is onlogisch. Een enkele USB-poort en een aux-ingang zijn aanwezig, maar dat is het dan ook. Het is geen systeem waar je vrolijk van wordt, maar het werkt wel.

De ILX is een sedan, en dat betekent dat de achterklep een normale kofferbak is. De opening is niet bijzonder groot, en de laadrand ligt vrij hoog. Met 348 liter is de kofferruimte aan de kleine kant voor de klasse; een Civic hatchback biedt veel meer ruimte. De achterbank is neerklapbaar in een 60/40-verdeling, maar de opening naar de kofferbak is krap, dus lange voorwerpen zijn lastig in te laden.

Instappen is niet moeilijk, maar de daklijn is laag, dus je moet wel bukken. Het zicht naar voren is goed, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achteren. Parkeren wordt geholpen door een achteruitrijcamera, maar die is alleen op hogere uitvoeringen standaard. De draaicirkel is redelijk, maar in de stad voelt de ILX groter aan dan hij is. Het is geen auto die je dagelijks in de stad wilt gebruiken, maar voor woon-werkverkeer en af en toe een lange rit is hij prima.

De ILX is niet bepaald een technologiehoogvlieger. Het infotainmentsysteem is zoals gezegd gedateerd, maar biedt wel navigatie op hogere uitvoeringen. De bediening gaat via een draaiknop en knoppen op het scherm, maar het systeem is traag en de kaarten zijn verouderd. Smartphone-integratie is er niet; je moet het doen met Bluetooth voor bellen en audio, en dat werkt gelukkig betrouwbaar.

Op het gebied van rijassistentie is de ILX karig uitgerust. Adaptive cruise control, lane keeping assist en automatisch noodremmen waren optioneel of niet beschikbaar in deze generatie. De standaard cruise control is gewoon een snelheidsbegrenzer. Er is wel een bandenspanningscontrole, maar die werkt indirect via de ABS-sensoren en is niet altijd nauwkeurig. Het is een auto die je moet kiezen om het rijden zelf, niet om de technologische snufjes.

Met een officieel verbruik van 9,4 l/100 km en een CO2-uitstoot van rond de 220 g/km (geschat op basis van het verbruik) is de ILX 2.4 geen zuinige auto. Hij scoort slechter dan 84% van de concurrenten op dit punt. De 2.0-liter is met 8,4 l/100 km iets zuiniger, maar nog steeds niet indrukwekkend. De wegenbelasting is in Nederland hoog vanwege de CO2-uitstoot, en in België ook niet mals. Wie veel kilometers maakt, moet goed nadenken of dit de juiste auto is.

De prijs van een gebruikte ILX is relatief laag, vooral omdat het merk Acura in Europa niet bekend is en de auto weinig gewild is. Dat betekent dat je voor relatief weinig geld een goed onderhouden exemplaar kunt kopen. De betrouwbaarheid is naar verwachting goed, omdat de techniek grotendeels van Honda komt, en die staat bekend om zijn degelijkheid. Onderhoud is niet duur, maar onderdelen kunnen lastig te vinden zijn buiten de VS. Houd rekening met een hogere premie voor de allriskverzekering, omdat de auto in Europa zeldzaam is.