Audi A1 Sportback: kleine Audi, grote prijs – is het zijn geld waard?

De A1 Sportback is een kleine auto die zich groter voordoet dan hij is. Met 4,03 meter lengte en 1,94 meter breedte (spiegels uitgeklapt) staat hij stevig op de weg, maar de proporties zijn typisch Audi: strakke lijnen, een achtkantige grille die bijna te groot is voor het formaat, en een daklijn die sportief afloopt. Hij ziet er duur uit, en dat is precies de bedoeling.

Het interieur maakt meteen indruk: de materialen zijn kwalitatief hoogwaardig, het dashboard is horizontaal en strak, en de luchtroosters hebben dat opvallende verticale design dat je bij geen enkele andere auto ziet. Het voelt als een mini-A3, wat positief is, maar ook een teken dat Audi weinig moeite heeft gedaan om de A1 een eigen karakter te geven. Toch: voor een compacte auto is dit een van de betere eerste indrukken.

Op basis van de specificaties – 150 pk, 250 Nm, 1.165 kg leeggewicht – kun je verwachten dat de A1 met de 1.5 TFSI lekker meegaat. Die 250 Nm is niet baanbrekend, maar het lage gewicht (beter dan 93% van de concurrentie) compenseert veel. De acceleratie van 7,7 seconden naar 100 km/u is niet om over naar huis te schrijven, maar voelt vermoedelijk levendig genoeg in de stad en op de snelweg.

De voorwielaandrijving en de S tronic-transmissie zijn een vertrouwde combinatie. Audi's DSG schakelt over het algemeen snel en soepel, en met de 1.5 TFSI's cilinderuitschakeling (bij lage last) zou de motor verrassend rustig kunnen zijn. Het onderstel is waarschijnlijk comfortabeler dan sportief, zoals bij de meeste A1's. In bochten kun je wat onderstuur verwachten, maar dat is niets nieuws in dit segment.

De 1.5 TFSI is de topmotor in de A1-reeks, met 150 pk en 250 Nm. Dat is niet indrukwekkend in absolute zin – hij scoort beter dan slechts 21% van de concurrentie qua vermogen – maar in een auto van 1.165 kilo voelt dat anders. De sprint naar 100 km/u duurt 7,7 seconden, wat netjes is, maar geen enkele auto in deze klasse zal je versteld doen staan.

Interessanter is de basis: de 1.0-driecilinders. Die zijn zuiniger (4,7-4,8 l/100 km) en in de stad voldoende pittig, vooral de 116 pk-versie. De 1.5 is alleen verkrijgbaar met handbak of S tronic, en de automaat is de betere keuze gezien het stadsverkeer. Opvallend: de CO2-uitstoot van de 1.5 S tronic is lager (116 g/km) dan die van de 1.0 30 TFSI met handbak (134 g/km) – een mooi voorbeeld van hoe een grotere motor niet altijd viezer hoeft te zijn.

De A1 is geen auto voor lange reizen met vier volwassenen, maar de voorstoelen zijn prima. Ze zijn stevig maar niet te hard, en de vering is waarschijnlijk afgestemd op comfort, gezien het formaat en de doelgroep. De 1.5 TFSI is met zijn cilinderuitschakeling op de snelweg vermoedelijk stil – als je rustig rijdt, kun je op twee cilinders cruisen zonder dat je het merkt.

In de stad is de A1 wendbaar en makkelijk te parkeren, maar het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen. De geluidsisolatie is waarschijnlijk gemiddeld: bij hoge snelheden hoor je wind- en bandengeruis, iets wat je in deze klasse vaker ziet. Het is geen limousine, maar voor een compacte premiumauto is het comfortniveau acceptabel.

Het interieur van de A1 is het sterkste punt. De materialen zijn zacht en stevig, de knoppen voelen solide, en het design is typisch Audi: functioneel en strak. De infotainment is geïntegreerd in het dashboard, niet als een losse tablet die erop is geplakt – dat oogt veel opgeruimder. De sfeerverlichting met instelbare kleuren is een leuke optie, maar standaard is het al een fijne plek.

Toch zijn er minpunten: de bediening van het infotainment gaat via het touchscreen, wat betekent dat je tijdens het rijden je ogen van de weg moet halen. Fysieke knoppen voor volume en klimaat zijn er gelukkig wel, maar het is een gemiste kans dat Audi niet de draaiknop heeft gebruikt die in grotere modellen zit. De ruimte voorin is prima, maar achterin is het krap – meer daarover in de praktijksectie.

De kofferbak van 334 liter is niet ruim – hij scoort beter dan slechts 18% van de concurrentie. Dat is minder dan in een VW Polo of T-Cross, en voor een gezin met een kinderwagen wordt het al snel lastig. De achterbank is ook niet royaal: twee volwassenen passen, maar dan moeten de voorstoelen wel iets naar voren. De A1 is dus vooral een auto voor singles of stellen zonder al te veel bagage.

Instappen is makkelijk, en de hoge zitpositie (voor een kleine auto) geeft een goed gevoel. Parkeren is dankzij de compacte afmetingen een fluitje van een cent, maar het zicht naar achteren is matig door de dikke stijlen. Parkeersensoren zijn een must, maar die zijn niet standaard – iets om rekening mee te houden bij de prijs.

Audi's MMI in de A1 is gebaseerd op een 8,8-inch touchscreen, met een optioneel 10,1-inch exemplaar. Het systeem werkt vlot en heeft Apple CarPlay en Android Auto, maar de bediening is volledig touch. Geen draaiknop zoals in de A3 – dat is jammer, want die was intuïtiever. De menu-structuur is logisch, maar tijdens het rijden moet je je aandacht erbij houden.

De rijhulpsystemen zijn standaard aanwezig: automatische noodrem, rijbaanassistent en verkeersbordherkenning. Die werken waarschijnlijk goed, gebaseerd op ervaringen met andere VAG-modellen. Er is geen head-up display, en adaptieve cruisecontrol is een optie – niet ongebruikelijk in deze klasse, maar in een premiumauto zou je meer verwachten.

De 1.5 TFSI S tronic verbruikt volgens de officiële cijfers 5,1 l/100 km, wat beter is dan 73% van de concurrentie. Dat is netjes, maar in de praktijk zul je met sportief rijden al snel boven de 6 liter zitten. De CO2-uitstoot van 116 g/km is ook prima, maar de wegenbelasting is in Nederland laag dankzij het gewicht van 1.165 kg.

De vanafprijs van € 23.775 is voor de 1.0 25 TFSI – de 1.5 S tronic zal aanzienlijk duurder uitvallen. Daarmee zit je al snel op € 30.000, en dat is een hoop geld voor een auto die niet ruimer of sneller is dan een VW T-Cross van € 25.780. De onderhoudskosten zijn typisch Audi: duurder dan Volkswagen, maar niet exorbitant. Banden en remmen zijn gangbaar, maar de meerprijs voor het merk moet je wel willen betalen.