Audi TT RS Plus: de laatste echte TT, met een motor die je niet vergeet

De TT RS Plus is geen auto die je over het hoofd ziet, maar hij schreeuwt ook niet. De brede wielkasten, de ovale uitlaatpijpen en de subtiele spoiler verraden dat dit niet de brave 2.0 TFSI is. Het is een design dat in 2012 al een beetje retro was, maar juist daardoor is het tijdloos gebleven. De verhoudingen zijn compact: 4,2 meter lang en 1,34 meter hoog, waardoor hij laag en gedrongen staat.

Binnenin is het een mengelmoes van hoogwaardige materialen en verouderde knoppen. Het leer is prima, maar het infotainmentsysteem had zelfs in 2012 al een generatie achterstand. Toch heeft het interieur een bepaalde charme, alsof Audi nog niet wist dat het later alles zou volstoppen met schermen. De aluminium accenten zijn mooi, maar het geheel voelt niet zo speciaal als de prijs doet vermoeden.

Op basis van de cijfers — 360 pk, 465 Nm, 1.525 kg — kun je verwachten dat de TT RS Plus een pittig beestje is. De vierwielaandrijving zorgt ervoor dat je die kracht ook op nat wegdek kwijt kunt, maar het is geen neutrale auto. De vooras heeft de neiging om onderstuur te vertonen als je te hard gaat, maar dat is met 360 pk op de voorwielen geen verrassing. Het onderstel is stevig afgesteld, maar niet oncomfortabel.

De besturing is direct, maar niet bijzonder communicatief. Het is een typische Audi: je stuurt, en de auto doet wat je vraagt, maar je voelt niet altijd wat er onder de banden gebeurt. De remmen zijn sterk en weten de snelheid er goed uit te halen, maar bij langdurig gebruik op een circuit zouden ze vermoedelijk snel vermoeid raken. Op de snelweg is hij stabiel en stil, al is het verbruik dan wel weer een dingetje.

De 2.5-liter vijfcilinder is het kloppende hart van deze TT RS Plus. Hij levert 360 pk en 465 Nm, wat in 2012 een serieuze hoeveelheid was. De acceleratie van 0 naar 100 km/u in 4,3 seconden is nog steeds snel, en de topsnelheid van 280 km/u is voor de meeste mensen meer dan genoeg. Het geluid is uniek: een rauw, schor klinkend gebrul dat je niet snel vergeet.

Er zijn twee versies: een handgeschakelde zesbak en een zeventraps S tronic. De handbak is de meest pure keuze, maar de automaat is sneller en schakelt soepeler. Het verbruik is fors: 9,0 l/100 km voor de handbak, wat in de praktijk al snel 11 of 12 liter wordt. De CO2-uitstoot van 209 g/km is ook niet om over naar huis te schrijven, maar dat wist je waarschijnlijk al toen je naar deze auto keek.

De stoelen zijn stevig en bieden goede zijdelingse steun, maar ze zijn niet de meest comfortabele voor lange ritten. De vering is aan de harde kant, vooral in de stad, waar je elke oneffenheid voelt. Op de snelweg is het beter, maar je blijft altijd bewust dat je in een sportauto zit.

De geluidsisolatie is redelijk, maar het motorgeluid is zo aanwezig dat je het toch altijd hoort. Dat is geen straf, want het is een van de beste geluiden in de autowereld. Voor een lange vakantierit met z'n tweeën is het prima, maar de achterbank is meer een theorie dan een praktijk.

Het interieur is typisch Audi uit die periode: degelijk, maar niet spectaculair. De materialen zijn goed, maar er is veel hard plastic op plaatsen waar je het niet verwacht. De knoppen voor de airco en het infotainment zijn logisch gerangschikt, maar het systeem zelf is traag en de graphics zijn gedateerd.

Er is een opvallend detail: de ventilatieopeningen in het midden zijn verwerkt in een paneel dat eruitziet als een straalmotor. Het is een leuke knipoog, maar het maakt het geheel niet moderner. Het stuur is dik en prettig, en de aluminium pedalen zijn een mooi detail. Het is geen interieur dat je voor de gezelligheid aanraadt, maar het is functioneel.

De kofferbak van 292 liter is klein, maar voor een sportcoupé niet slecht. Je kunt er een weekendtas in kwijt, maar meer ook niet. De achterbank is vooral decoratief: er passen geen volwassenen achterin, en zelfs kinderen zullen klagen over ruimtegebrek. Het instappen is laag, maar dat hoort bij dit type auto.

Het zicht rondom is redelijk, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achteren. Parkeren is dankzij de compacte afmetingen geen probleem, maar de lage neus betekent dat je voorzichtig moet zijn met stoepranden. De quattro-aandrijving geeft vertrouwen in de regen, maar het blijft een auto die je moet respecteren.

Het infotainmentsysteem is het grootste minpunt van de TT RS Plus. Het is traag, het navigatiesysteem is onhandig, en er is geen Apple CarPlay of Android Auto. Je kunt beter je telefoon in een houder klikken en dat als navigatie gebruiken. De audio-installatie is prima, maar niet meer dan dat.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt: je hebt cruise control, maar geen adaptieve cruise control of lane-keeping. In 2012 was dat nog niet standaard, maar het maakt de auto wel minder modern. De boordcomputer geeft je de nodige informatie, maar het is allemaal vrij basic. Voor wie technologie belangrijk vindt, is dit geen auto om te overwegen.

Het officiële verbruik van 9,0 l/100 km is al niet mals, maar in de praktijk zul je eerder 12 liter verbruiken als je het rijplezier opzoekt. De CO2-uitstoot van 209 g/km betekent een flinke wegenbelasting in Nederland, en ook in België is dat geen pretje. Het is een auto die je niet voor de zuinigheid koopt.

De prijs van een gebruikte TT RS Plus is nog steeds fors, maar je krijgt er wel een auto voor terug die zijn waarde redelijk behoudt. Het onderhoud is duur: een grote beurt kost al snel veel, en de banden zijn breed en dus niet goedkoop. Maar voor de liefhebber is dat allemaal ondergeschikt aan het rijplezier dat deze auto biedt.