BMW 135is Coupé: de laatste echte compacte zes-in-lijn

De BMW 1 Serie Coupé (E82) is nooit de mooiste BMW geweest, maar de LCI-update van 2012 heeft hem wel wat scherper gemaakt. De 135is bouwt daarop voort met subtiele details: donkere koplampen, een iets agressievere voorbumper en de kenmerkende zwarte spiegeldopjes. Het is geen auto die schreeuwt om aandacht, maar wie weet wat hij ziet, kijkt nog eens extra.

De proporties zijn typisch BMW: een lange motorkap, een ver naar achteren geplaatste cabine en korte overhangen. Met 4,36 meter is hij lekker compact, en dat vertaalt zich direct in een uitstraling van een auto die liever bochten neemt dan op een parkeerplaats staat te pronken. Het is een design dat inmiddels bijna vijftien jaar oud is, maar nog steeds tijdloos oogt – vooral in deze sportieve uitvoering.

Met 320 pk en 430 Nm op de achterwielen is de 135is een auto die respect afdwingt. De cijfers zeggen dat hij in 5,2 seconden naar 100 km/u sprint, maar dat zegt weinig over hoe hij dat doet: met een handbak die je het gevoel geeft dat je zelf iets kunt, en een achteras die je constant uitdaagt om het gaspedaal iets verder in te trappen. Het is een auto die je wakker houdt, niet omdat hij onhandelbaar is, maar omdat hij je vertrouwen geeft.

Het onderstel is strak maar niet keihard, en de besturing is – zeker voor BMW-begrippen uit die tijd – behoorlijk direct. Op droog asfalt kun je de auto met het gas sturen, maar hij blijft voorspelbaar genoeg voor een ervaren bestuurder. Op nat wegdek moet je echter opletten: 320 pk op de achterwielen zonder moderne tractiehulp vraagt om een subtiele rechtervoet. De remmen zijn krachtig en goed doseerbaar, al zullen ze bij intensief gebruik op het circuit snel vermoeid raken.

De 135is is de topversie van de E82-generatie en deelt zijn zes-in-lijn met de 1M, maar dan met iets minder vermogen. De 3,0-liter twin-turbo levert 320 pk en 430 Nm, wat in een auto van 1.455 kilo resulteert in een vermogen-gewichtsverhouding van ongeveer 220 pk per ton. Dat is genoeg om indruk te maken op moderne hot-hatches, maar het gaat hier niet om cijfers – het gaat om het karakter van de zes-in-lijn.

De motor is zijdezacht bij lage toeren, maar komt pas echt tot leven boven de 4.000 toeren. De handbak is een genot om te gebruiken, met een korte, precieze schakelweg. De 7-traps automaat (DCT) is sneller, maar haalt iets weg van de betrokkenheid. Binnen het modelgamma is de 135is de enige met dit vermogen; de 125i en 128i zijn gezapiger, terwijl de diesels zoals de 123d met 204 pk een heel ander karakter hebben. Wie puur voor de zes-in-lijn gaat, moet de 135is nemen – al betaal je daar wel voor aan de pomp.

De 135is is geen luxe cruiser, maar de vering is verrassend comfortabel voor een auto met deze prestaties. Op de Duitse autobahn zal hij vermoedelijk stabiel en rustig aanvoelen, maar op Nederlandse wegen met klinkers en hobbels merk je dat het onderstel is afgestemd op sportiviteit, niet op comfort. De stoelen bieden veel steun, maar zijn aan de harde kant – na een lange rit van meer dan 500 kilometer zul je dat merken.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt van de E82. Vooral op de snelweg hoor je veel wind- en bandengeruis, en bij de 135is komt daar nog het gebrom van de zes-in-lijn bij. Dat is geen straf – het geluid is juist een van de redenen om deze auto te kopen – maar het maakt hem minder geschikt voor lange, ontspannen ritten. In de stad is hij redelijk comfortabel, al is de koppeling vrij zwaar en de versnellingsbak niet ideaal voor stop-and-go-verkeer.

Het interieur van de E82 is typisch BMW uit die periode: functioneel, overzichtelijk en met een knipoog naar het verleden. De materialen zijn degelijk maar niet bijzonder luxueus – hard plastic op sommige plekken, maar alles voelt goed in elkaar gezet. In de 135is krijg je sportstoelen met alcantara en leder, en een dik stuurwiel dat prettig in de hand ligt.

De ergonomie is uitstekend: alle belangrijke bedieningselementen zitten op de juiste plek, en de knoppen zijn logisch gegroepeerd. Het infotainmentsysteem is echter gedateerd – het scherm is klein en de grafische interface oogt ouderwets. Fysieke knoppen zijn er gelukkig genoeg, wat in deze tijd bijna een verademing is. Het ontbreken van moderne connectiviteit kun je deze auto vergeven, maar het is wel iets om rekening mee te houden als je dagelijks afhankelijk bent van navigatie of Apple CarPlay.

De 1 Serie Coupé is geen praktische auto, en de 135is maakt dat niet beter. De achterbank is krap – twee volwassenen passen er alleen als de voorstoelen ver naar voren staan, en dan nog is het behelpen. De kofferbak biedt 370 liter, wat genoeg is voor een weekendtas, maar niet voor een gezin met kinderen. De achterklep is klein en de laaddrempel ligt hoog.

Het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen, en parkeren is mede daardoor een kwestie van gevoel – parkeersensoren waren in deze tijd nog geen standaard. Aan de andere kant: dankzij de compacte afmetingen (4,36 meter lang) is hij in de stad redelijk wendbaar. Het instappen is laag, wat sportief is maar voor minder mobiele inzittenden een uitdaging kan zijn. Kortom: dit is een auto voor de bestuurder, niet voor de bijrijder of de bagage.

De 135is is uitgerust met een aantal rijassistentiesystemen die in 2012 modern waren, maar inmiddels gedateerd zijn. Zo is er een stabiliteitscontrole die je kunt uitschakelen – iets wat bij dit vermogen essentieel is voor de purist – en een bandenspanningsindicator. Adaptieve cruisecontrol of een rijstrookassistent zul je hier niet vinden, en dat is misschien maar beter ook: deze auto vraagt om actieve betrokkenheid, niet om een elektronische oppas.

Het infotainmentsysteem is zoals gezegd verouderd, maar werkt wel naar behoren. De navigatie is traag en de kaarten zijn niet meer actueel, maar via Bluetooth kun je nog steeds muziek streamen. Voor de echte liefhebber is er echter maar één technologie die telt: de mechanische sper op de achteras – al is die niet aanwezig in de 135is. Wel heb je een elektronisch sper via de remmen, wat in de praktijk prima werkt, maar niet hetzelfde gevoel geeft als een echt sper.

Met een officieel verbruik van 8,5 l/100 km en een CO2-uitstoot van 198 g/km is de 135is geen auto voor de zuinige rijder. In de praktijk zul je met een sportieve rijstijl al snel boven de 10 liter uitkomen, en op het circuit is de dorst nog groter. De wegenbelasting is fors – in Nederland betaal je voor een auto met deze CO2-uitstoot een flink bedrag – en de verzekering is ook niet mals.

Onderhoud is een ander punt: de zes-in-lijn is betrouwbaar, maar als er iets kapot gaat, zijn de kosten hoog. Denk aan injectoren, turbo's of de koppeling – allemaal onderdelen die bij hoge kilometerstanden aan vervanging toe kunnen zijn. De 135is is een zeldzame auto – er zijn er maar weinig van gebouwd – en dat drijft de prijs op. Wie er een koopt, moet rekenen op een auto die meer kost dan een gewone 1 Serie, maar ook meer waard blijft. Als je het bekijkt als een investering in rijplezier, is het misschien niet eens zo'n slechte deal.