BMW 2 Series: de laatste echte coupé voor puristen, maar betaal je ervoor?

De BMW 2 Series Coupé is een van de weinige auto's die nog echt als een coupé oogt: lang, laag, met een korte overhang en een strak aflopende daklijn. De neus is typisch BMW, met een niertjesgrille die nog niet overdreven groot is, zoals bij de latere modellen. Het geheel staat stevig op de weg, ook al is de breedte van 1773 mm bescheiden – dat maakt hem juist wendbaar in de stad.

De proporties verraden de achterwielaandrijving: een lange motorkap en een ver naar achteren geplaatste cockpit. Instappen is geen acrobatische oefening, maar je zakt wel diep weg in de stoel, zoals het hoort bij een sportieve auto. De eerste indruk is die van een auto die geen compromissen sluit voor de massa, en dat siert hem.

Met 345 pk en 500 Nm op de achterwielen is de M240i een auto die respect afdwingt. De cijfers suggereren een gewichtsverdeling van bijna 50/50, en met een leeggewicht van 1550 kg is hij niet overdreven zwaar. Het onderstel is strak afgestemd, wat in bochten zorgt voor weinig rol, maar op slecht Nederlands asfalt kan dat vermoeiend worden.

De besturing is direct en geeft veel feedback – typisch BMW, maar nog niet zo kunstmatig als bij de nieuwste generaties. De handgeschakelde zesbak is een genot om te bedienen, al is de koppeling wel aan de zware kant. Remmen zijn krachtig en goed doseerbaar, zoals je van een M-performancemodel mag verwachten. Op de snelweg is de auto stabiel, maar het weggedrag is duidelijk gericht op bochtige wegen, niet op rechte stukken.

De M240i heeft een 3,0-liter zescilinder lijnmotor met 345 pk en 500 Nm, goed voor een sprint naar 100 km/u in 4,8 seconden. Dat is sneller dan 70% van de concurrentie, en het voelt ook zo: de motor trekt vanaf laag toerental vol door, zonder hapering. De zescilinder klinkt zijdezacht, maar heeft genoeg karakter om je rillingen te geven.

Naast deze topversie zijn er dertien motorvarianten, van de zuinige 218d (150 pk, 4,0 l/100 km) tot de 230i (252 pk). De diesels zijn zuinig en bieden voldoende koppel, maar missen het emotionele karakter van de zescilinder benzine. De 218i met 136 pk is wat tam voor een auto van dit formaat, maar prima voor wie vooral op zoek is naar een zuinige coupé. De 8-traps automaat is soepel en snel, maar de handbak geeft je meer controle – en dat is precies wat deze auto wil.

De stoelen zijn stevig en bieden goede zijdelingse steun, maar voor lange ritten kunnen ze aan de harde kant zijn. De vering is sportief afgestemd, wat resulteert in een duidelijke feedback van het wegdek – dat is fijn voor de liefhebber, maar minder voor wie elke dag 100 kilometer file moet trotseren. Geluidsisolatie is redelijk, maar banden- en windgeruis zijn wel hoorbaar boven de 130 km/u.

In de stad is de 2 Series verrassend handzaam dankzij zijn compacte afmetingen, maar de lage zit en dikke dakstijlen beperken het zicht. De stoelen zijn elektrisch verstelbaar, maar het instappen achterin is een uitdaging – meer daarover in de praktijksectie.

Het interieur is typisch BMW: functioneel, overzichtelijk en van goede materialen, maar niet overdreven luxueus. De knoppen zijn logisch gerangschikt, en er is nog een fysieke iDrive-knop, wat in deze tijd bijna verfrissend is. Het scherm is niet enorm, maar wel helder en reageert snel.

De afwerking is degelijk, maar sommige plastics op het dashboard voelen wat hard aan – zeker in een auto die als M240i al snel boven de 60.000 euro kost. De stoelen zijn mooi bekleed, maar het geheel oogt wat conservatief. Toch heeft het interieur iets tijdloos, en dat is niet per se een minpunt.

De kofferbak biedt 391 liter, wat minder is dan de meeste concurrenten – beter dan slechts 34% van de vergelijkbare auto's. De opening is klein, dus grote koffers passen lastig. De achterbank is alleen geschikt voor kinderen of voor korte ritten; volwassenen zullen hun hoofd stoten en hun knieën in de rugleuning van de voorstoelen duwen.

Het instappen achterin vereist een buiging die je niet elke dag wilt maken. De zichtbaarheid rondom is beperkt door de dikke C-stijlen en de lage daklijn, maar parkeersensoren en een achteruitrijcamera (optioneel) helpen. Voor een auto van 4432 mm lang is hij verrassend wendbaar in de stad, maar praktisch is anders.

De 2 Series heeft het iDrive-systeem met een draaiknop en een 8,8-inch scherm, dat snel en intuïtief werkt. Navigatie is optioneel, maar Apple CarPlay en Android Auto waren in dit bouwjaar nog niet standaard – een punt van kritiek voor een auto uit 2017. Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en rijstrookassistent waren leverbaar, maar niet zo geavanceerd als in de nieuwste BMW's.

De head-updisplay is een aanrader, want die projecteert snelheid en navigatie-instructies duidelijk in het blikveld. Het geluidssysteem van Harman Kardon is prima, maar niet uitzonderlijk. Kortom: de techniek is degelijk, maar niet meer state-of-the-art – je merkt dat de auto al enkele jaren oud is.

De M240i verbruikt officieel 7,8 l/100 km, wat resulteert in 179 g/km CO2. In de praktijk zul je met sportief rijden al snel op 10 liter of meer uitkomen. De vanafprijs van de 2 Series is 39.359 euro, maar een goed uitgeruste M240i kost al snel 60.000 euro. Voor dat geld krijg je een auto die minder praktisch is dan een Golf R, maar meer karakter heeft.

Onderhoudskosten zijn typisch BMW: niet goedkoop, maar ook niet exorbitant. De banden zijn breed en sportief, dus die slijten sneller dan bij een gemiddelde auto. De diesels zijn zuiniger, met een verbruik vanaf 3,8 l/100 km, maar die zijn vooral interessant voor wie veel kilometers maakt. Qua prijs-kwaliteit zit de 2 Series in het hogere segment, maar je betaalt ook voor het rijplezier en het imago.