BMW 2 Serie Cabrio: de zes-in-lijn die je nog kunt redden

De BMW 2 Serie Cabriolet (F23 LCI) is geen auto die je over het hoofd ziet, maar ook niet eentje die schreeuwt om aandacht. De lijnen zijn strak, de neus lichtjes naar voren hellend, en de cabrio-uitvoering krijgt een iets langere achterkant die hem bijna coupé-achtig maakt. Met een lengte van 4.432 mm en een breedte van 1.773 mm staat hij stevig op de weg, maar oogt hij niet log of overdreven. De LCI-update van 2017 gaf hem subtielere LED-verlichting en een iets strakkere grille, maar het ontwerp is inmiddels vertrouwd.

Stap je in, dan valt de lage zitpositie op – typisch BMW. Het dashboard is naar de bestuurder gericht, en de materialen voelen degelijk aan, ook al is het niet het niveau van een 5 Serie. Het dak kan elektrisch open en dicht in ongeveer 20 seconden, ook tijdens het rijden tot 50 km/u. Dat is handig voor een plotselinge bui, al moet je wel even wachten tot het volledig is gesloten. De eerste indruk is vooral: dit is een auto voor wie van rijden houdt, niet voor wie indruk wil maken op de buurman.

Op basis van de specificaties belooft deze M240i een van de meest betrokken rijervaringen in zijn klasse. Met 340 pk, 500 Nm en achterwielaandrijving is de balans duidelijk gericht op rijplezier. Het leeggewicht van 1.695 kg is aan de hoge kant voor een sportieve cabrio, maar BMW heeft het onderstel stevig afgesteld. Verwacht een stevige maar niet oncomfortabele vering, met een carrosserie die in bochten weinig overhelt. De elektromechanische besturing is nauwkeurig, al is het feedbackgevoel iets minder dan bij oudere BMW's.

Met de handgeschakelde zesversnellingsbak ligt de korte, precieze schakelweg lekker in de hand. De koppeling is niet te zwaar, maar vraagt wel wat gevoel bij het wegrijden – zeker met 500 Nm koppel dat al onderin beschikbaar is. Op de snelweg is de cabrio verrassend rustig, hoewel je boven de 130 km/u wel wat windgeruis hoort. In de stad is de auto dankzij de 4,4 meter lengte redelijk wendbaar, al is de achteroverhelling bij het parkeren een aandachtspunt. Het rempedaal is goed doseerbaar, met een stevige grip die vertrouwen geeft.

De M240i heeft een 3,0-liter zes-in-lijn benzinemotor die 340 pk en 500 Nm levert. Dat is geen verrassing voor wie BMW kent, maar het is wel een van de weinige cabrio's die nog zo'n motor aanbiedt. De acceleratie van 0-100 km/u in 4,9 seconden is snel, maar niet extreem – de topsnelheid is begrensd op 249 km/u. Het koppel komt al vanaf lage toeren vrij, wat zorgt voor een trek die je in je rug voelt, maar de motor schreeuwt nooit om genade. Het geluid is een gedempte zes-in-lijn brul, niet het harde geknal van sommige concurrenten.

Het motorengamma is breed: van de zuinige 218d diesel met 150 pk tot de 225d met 224 pk, en voor benzinerijders de 220i, 230i en de topversie M240i. De 218i met 136 pk is waarschijnlijk te mager voor een auto van bijna 1,7 ton, maar de 230i met 252 pk is een prima alternatief voor wie minder wil uitgeven. De 8-traps automaat is uitstekend, maar voor de M240i is de handbak de meest pure keuze. Let wel: het verbruik van 8,3 l/100 km is aan de hoge kant, en in de praktijk zul je met sportief rijden al snel boven de 10 liter uitkomen.

De stoelen van de M240i zijn sportief maar niet oncomfortabel. Ze bieden voldoende zijdelingse steun voor bochtenwerk, maar voor lange ritten hadden ze iets meer ondersteuning in de rug mogen hebben. De vering is aan de stevige kant, vooral op slechte wegen, maar dat is inherent aan een auto met dit karakter. Het dak isoleert redelijk tegen geluid, maar je hoort de wind en de banden wel – vooral met het dak dicht is het geen stiltecoupé.

Met het dak open is het comfort juist een van de grootste troeven. De turbulentie in de cabine is beperkt, en met de ruitjes omhoog en de winddeflector achterin blijft het redelijk tochtvrij. Zelfs op de snelweg kun je met het dak open nog een gesprek voeren, al moet je wel je stem verheffen. Voor een cabrio is dit comfortniveau goed, maar het is geen auto voor wie elke dag 200 km puur comfort zoekt – dan is een 2 Serie Coupé of een 4 Serie Gran Coupé een betere keuze.

Het interieur van de 2 Serie Cabrio is typisch BMW uit die periode: functioneel, logisch opgebouwd, maar niet overdreven luxueus. Het dashboard is naar de bestuurder gericht, en de knoppen zijn groot en duidelijk. De materialen zijn van goede kwaliteit, met zachte kunststoffen op de bovenkant en stevig plastic lager in het interieur. Het is geen feest van alcantara en carbon, maar het voelt degelijk aan.

Een opvallend detail is de aparte bediening voor het dak, die boven de achteruitkijkspiegel zit. Het werkt intuïtief, maar het is even wennen dat je niet aan een hendel trekt zoals in oudere cabrio's. Het infotainmentsysteem met iDrive is een van de beste in zijn klasse: de draaiknop op de middenconsole is logisch en reageert snel, en de menu's zijn overzichtelijk. Fysieke knoppen voor de airco zijn aanwezig, wat een zegen is in een tijd waarin alles op het scherm verdwijnt. Alleen de kofferbakklep is een beetje klein, en het interieur biedt weinig opbergruimte – het dashboardkastje is klein en de deurvakken zijn smal.

De kofferbak van 280 liter is klein – beter dan 10% van de concurrentie – en dat is voelbaar. Een weekendtas en wat boodschappen passen erin, maar meer niet. De achterbank is vooral een noodoplossing: twee volwassenen passen er alleen als de voorstoelen ver naar voren staan, en dan nog is het behelpen. Het instappen achterin is een acrobatische oefening, zeker met het dak dicht.

De zichtbaarheid is redelijk voor een cabrio. De voorruit is hoog genoeg, maar de dikke dakstijlen en de kleine achterruit beperken het zicht naar achteren. Parkeren wordt geholpen door parkeersensoren, maar een camera is niet standaard. De auto is met 1.773 mm breedte niet al te breed, maar in smalle parkeergarages moet je opletten met de deuren – ze zijn lang en kunnen makkelijk de auto naast je raken. Voor dagelijks gebruik is dit geen auto die je kiest om zijn praktische kant, maar voor wie met z'n tweeën reist en weinig bagage meeneemt, is het prima te doen.

De BMW 2 Serie Cabrio is uitgerust met het iDrive-systeem dat in die jaren BMW's sterke punt was. Het draaiknop-gebaseerde systeem werkt intuïtief en is minder afleidend dan een touchscreen. Navigatie, media en voertuiginstellingen zijn logisch gerangschikt. Helaas is er geen Apple CarPlay of Android Auto, tenzij je het als optie bestelt – en dat was in 2017 nog een duur extraatje.

Rijassistentiesystemen zijn aanwezig, maar niet zo uitgebreid als in moderne auto's. Adaptieve cruisecontrol en rijstrookassistentie waren optioneel, en de systemen werken degelijk maar niet bijzonder. Een head-up display is beschikbaar en projecteert snelheid en navigatie op de voorruit – dat is fijn, want je hoeft je ogen niet van de weg te halen. De M240i heeft ook een sportuitlaatsysteem dat optioneel een diepere klank geeft, maar het is meer een gimmick dan een must. Over het algemeen is de technologie goed, maar niet baanbrekend – deze auto is vooral gericht op rijplezier, niet op digitale snufjes.

Met een officieel verbruik van 8,3 l/100 km en een CO2-uitstoot van 189 g/km is de M240i geen zuinige auto. In de praktijk zul je met normaal rijden rond de 10 liter uitkomen, en bij sportief rijden loopt dat snel op naar 12 tot 13 liter. De wegenbelasting is hoog vanwege de CO2-uitstoot, en de verzekering is ook fors – dit is geen auto voor een klein budget.

De prijs van een gebruikte M240i Cabrio is nog steeds aanzienlijk, maar wel lager dan een nieuwe. Onderhoud is typisch BMW: duur, maar als je het goed bijhoudt, gaat de zes-in-lijn lang mee. Banden zijn groot (vooral achter) en slijten sneller door het hoge koppel. Wie minder wil uitgeven aan brandstof, kan beter kiezen voor de 220d met 190 pk – die verstookt 4,1 l/100 km en is een stuk goedkoper in gebruik. Maar dan mis je wel het karakter van de zes-in-lijn.