BMW M4 Coupé: de laatste echte M met een zes-in-lijn?

De BMW M4 Coupé (F82) is geen auto die je over het hoofd ziet. Met een breedte van 1869 mm en een hoogte van slechts 1382 mm ligt hij laag en gespierd op de weg, ook al staat hij stil. De neus met de grote niertjes en de uitlopende motorkap zijn typisch BMW uit die periode, maar de proporties kloppen: lange motorkap, ver naar achteren geplaatste cockpit en een korte staart. Dit is een coupé die eruitziet alsof hij 250 km/u kan, en dat kan hij ook.

Het interieur maakt minder indruk dan het exterieur. Het is degelijk BMW, maar in 2014 was dit al niet de meest opwindende cabine. De M-sportstoelen zien er goed uit, maar het dashboard is bekend terrein uit de reguliere 3-serie. Toch: je zit laag, alles is naar de bestuurder gericht en de M-knop op het stuur belooft actie. De eerste indruk is vooral: dit is een serieuze machine, geen showroomblikvanger.

De specificaties van de M4 Coupé zijn indrukwekkend, maar het gaat om hoe ze samenkomen. Met 450 pk en 550 Nm aan de achterwielen is de potentie duidelijk aanwezig. De handbak, een zesversnellingsbak, is in deze tijd een zeldzaamheid en geeft een directe, mechanische verbinding die een moderne automaat niet kan evenaren. Het schakelen is kort en precies, al vergt het wel wat kracht.

Op basis van de cijfers verwacht ik dat de M4 op droog asfalt verrassend veel grip biedt, maar dat de achterkant bij het uitkomen van een bocht graag wil meedoen. Het sperdifferentieel is hierbij essentieel. Het onderstel is stug, zeker in Competition-uitvoering, en op Nederlandse wegen zal dat vermoedelijk vermoeiend worden. De besturing is elektrisch maar nog steeds communicatief genoeg om te weten wat de voorkant doet – iets wat veel moderne BMW's zijn kwijtgeraakt.

Remmen zijn krachtig en goed doseerbaar, maar het hoge gewicht van 1515 kg is voelbaar bij hard remmen. Dit is geen lichtgewicht, maar met deze cijfers zit hij in de top van zijn klasse. De M4 is een auto die je actief moet rijden, niet een die je passief laat glijden.

De M4 Coupé wordt aangedreven door een 3,0-liter zes-in-lijn met twee turbo's. In de basis levert hij 431 pk, in de Competition-uitvoering 450 pk. Dat is een verschil dat je niet per se voelt, maar het koppel van 550 Nm is al vanaf laag toerental beschikbaar. De motor is een hoogtepunt: hij trekt soepel door, maar heeft ook een scherpe bovenkant die je uitnodigt om door te trekken naar de rode lijn.

Met 0-100 km/u in 4,3 seconden voor de Competition met handbak zit je in de top 5% van vergelijkbare auto's uit die periode. De topsnelheid is begrensd op 249 km/u, wat voor de openbare weg meer dan genoeg is. De handbak is de keuze voor puristen, maar de zeventraps automaat is sneller en zuiniger op papier: 8,3 l/100 km tegenover 8,8 l/100 km. Toch zou ik de handbak nemen, want die maakt de ervaring compleet.

Er zijn vier versies: twee met 431 pk en twee met 450 pk, elk met handbak of automaat. Het motorgeluid is karakteristiek, maar niet overweldigend – een vier-in-lijn is het niet, maar een V8 ook niet. Wie op zoek is naar een rauw geluid, moet elders kijken. De M4 is meer een precisie-instrument dan een straatvechter.

Comfort is niet het eerste waar je aan denkt bij een M4, maar het is ook geen straatlegale raceauto. De stoelen zijn stevig en bieden veel zijdelingse steun, maar voor lange ritten kunnen ze vermoeiend zijn. De vering is in Competition-uitvoering duidelijk harder dan in de standaard M4, wat op slecht asfalt voor een schokkerige rit zorgt.

Geluidsisolatie is redelijk voor een coupé, maar het motorgeluid en het gebrom van de banden dringen wel door in de cabine. Op de snelweg is de M4 stabiel en kun je prima 130 km/u rijden, maar het is geen auto voor lange afstanden als je rust wilt. De stoelen zijn wel elektrisch verstelbaar, dus je kunt een goede zitpositie vinden, maar het is geen E-Klasse.

In de stad is de M4 minder op zijn gemak: de koppeling is zwaar, de besturing is direct en de lage zit maakt het lastig om over drempels te kijken. Het is een auto die je op de open weg moet rijden, niet in de file.

Het interieur van de M4 is functioneel maar niet bijzonder. De materialen zijn goed, maar het ontwerp is duidelijk afgeleid van de 3-serie uit die tijd. De M-stoelen zijn het hoogtepunt: ze zijn mooi gevormd, voorzien van verstelbare zijwangen en zien er sportief uit. Het stuur is dik en heeft twee M-knoppen waarmee je rijmodi kunt instellen.

De ergonomie is typisch BMW: alles is logisch ingedeeld, met fysieke knoppen voor de belangrijkste functies. Het infotainmentsysteem werkt met een draaiknop op de middenconsole, wat veiliger is dan een touchscreen. De afwerking is degelijk, maar er zijn geen verrassende details die je niet in een gewone 3-serie zou vinden. Het is een interieur dat vooral functioneel is, niet speciaal.

Opbergruimte is beperkt: er is een klein vakje voor de deur en een centrale armsteun, maar dit is geen auto voor spullen. De achterbank is nauwelijks bruikbaar voor volwassenen, maar dat is geen verrassing bij een coupé.

De M4 is een coupé, dus praktisch is het niet. De achterbank is alleen geschikt voor kinderen of voor het neerklappen om extra bagageruimte te creëren. De kofferbak heeft een inhoud van 445 liter, wat beter is dan veel concurrenten, maar de opening is klein. Met een lengte van 4681 mm is hij niet extreem groot, maar parkeren in de stad is lastig door de slechte zichtbaarheid naar achteren.

Het instappen is laag, maar dat hoort bij een sportcoupé. Het zicht naar voren is goed, maar de dikke C-stijlen en de kleine achterruit maken het zicht naar achteren beperkt. Parkeersensoren zijn standaard, maar een achteruitrijcamera was in die tijd niet altijd aanwezig – iets om op te letten bij aankoop.

De M4 is geen auto voor dagelijks gebruik, maar als je hem als weekendauto gebruikt, is de kofferbak groot genoeg voor een weekendtas. De achterbank kun je neerklappen voor langere spullen, maar dat is niet het doel van deze auto.

De M4 Coupé (F82) heeft de technologie die je in 2014 verwachtte, maar die inmiddels is gedateerd. Het infotainmentsysteem is het iDrive van die generatie, dat werkt met een draaiknop en een scherm dat niet groot is. Het systeem is snel genoeg, maar de graphics zijn niet meer van deze tijd. Apple CarPlay en Android Auto waren niet standaard, dus je moet het doen met Bluetooth.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt: cruise control is aanwezig, maar adaptieve cruise control was een optie. De M4 heeft wel een head-up display als optie, dat nuttig is om je snelheid in de gaten te houden. De M-knoppen op het stuur laten je de motorrespons, demping en stabiliteitscontrole aanpassen, wat technisch interessant is.

Het grootste technische hoogtepunt is het sperdifferentieel, dat actief wordt geregeld. Dit zorgt voor optimale tractie bij acceleratie en stabiliteit in bochten. Het is een systeem dat je niet voelt, maar het maakt de auto sneller en veiliger.

De M4 is geen auto voor mensen die op hun verbruik letten. Het officiële verbruik van 8,8 l/100 km voor de handbak is al hoog, maar in de praktijk zal het eerder 10-12 liter zijn, zeker als je het vermogen gebruikt. De CO2-uitstoot van 204 g/km is hoog en zorgt voor een hoge BPM en wegenbelasting in Nederland.

De prijs van een gebruikte M4 is gedaald, maar de onderhoudskosten zijn dat niet. Banden zijn duur, remmen zijn duur, en het verbruik is hoog. De betrouwbaarheid van de F82 is over het algemeen goed, maar de motor is complex en een defect kan duur zijn. Vergeet niet dat dit een auto is die afschrijft, maar die ook veel kost om te rijden.

Op basis van de cijfers is de M4 slechter dan 82% van de concurrenten qua verbruik en slechter dan 89% qua CO2. Dat is een duidelijk signaal: dit is geen groene auto, maar een auto voor de rijbeleving. Wie daarvoor kiest, moet het budget hebben voor de bijkomende kosten.