Hyundai i10: lichtgewicht met een zware prijs?

De Hyundai i10 is geen auto die je van je sokken blaast, maar dat hoeft ook niet. Het design is compact en doelmatig, met een hoge daklijn die vooral binnenruimte belooft. De neus oogt vriendelijk, de wielen zijn klein en het geheel straalt een zekere eerlijkheid uit. Het is een auto die zichzelf niet serieus neemt, en dat is verfrissend. Op het parkeerterrein valt hij niet op, maar dat is waarschijnlijk precies de bedoeling.

Met een gewicht van 961 kg is de i10 een van de lichtste auto's in zijn klasse, wat je direct merkt in de besturing. De elektrische stuurbekrachtiging is licht en direct, ideaal voor het stadsverkeer. In bochten helt de carrosserie wat, maar het blijft voorspelbaar. Op de snelweg is het vooral de windgevoeligheid die opvalt; bij harde zijwind moet je corrigeren. De remmen zijn voldoende, maar vragen bij hogere snelheden om een stevige tree. De ophanging is aan de harde kant, wat op oneffen wegen voor wat geklop zorgt.

De 1.2L viercilinder is geen krachtpatser, met 87 pk en 121 Nm. De acceleratie van 0-100 km/u in 13,8 seconden is allesbehalve indrukwekkend, maar in de stad is dat geen probleem. De automatische transmissie schakelt vloeiend, maar reageert soms traag wanneer je plotseling meer vermogen vraagt. Het verbruik van 6,2 l/100 km is hoger dan de handgeschakelde versies, maar nog steeds acceptabel. De 1.0L driecilinder is eenvoudiger, maar zuiniger en past beter bij het karakter van deze auto.

De stoelen zijn redelijk comfortabel voor korte ritten, maar bieden weinig zijdelingse steun en zijn aan de harde kant. De geluidsisolatie is minimaal; wind- en bandengeruis dringen duidelijk door, vooral op de snelweg. De vering is stug, wat op lange ritten vermoeiend kan worden. In de stad is het comfort echter prima, dankzij het lage gewicht en de korte wielbasis. Voor lange vakantieritten is dit geen auto die je graag kiest, maar voor dagelijks woon-werkverkeer in de stad is het voldoende.

Het interieur is functioneel en overzichtelijk, met eenvoudige materialen die hard aanvoelen. De knoppen zijn logisch gerangschikt en groot genoeg om met handschoenen te bedienen, een pluspunt. Het infotainmentsysteem is basis, maar doet wat het moet doen. De afwerking is netjes, maar er is weinig franje. De stoelen zijn bekleed met een stof die er goed uitziet, maar snel vlekken kan vertonen. Het is geen plek waar je lang wilt verblijven, maar voor een stadsauto is het prima.

Met een lengte van 3.665 mm is de i10 makkelijk te parkeren, en de hoge zit geeft goed zicht rondom. De achterbank is krap voor volwassenen, maar kinderen zitten er prima. De kofferruimte van 252 liter is aan de kleine kant; een boodschappenkar past, maar een kinderwagen wordt een uitdaging. De achterklep is licht en opent wijd, wat het laden vergemakkelijkt. Er zijn genoeg opbergvakken voor kleine spullen, maar de deurvakken zijn smal. Kortom: een auto die is gemaakt voor de stad, niet voor het grote sjouwwerk.

De technologie is gedateerd, maar functioneel. Het infotainmentsysteem heeft een klein scherm en reageert traag, maar Bluetooth en USB zijn aanwezig. Rijassistentiesystemen zoals adaptive cruise control ontbreken, wat niet ongebruikelijk is in dit segment. De auto heeft wel ABS en airbags, maar geen moderne noodremassistent. Voor een budgetauto is dit acceptabel, maar je moet geen geavanceerde features verwachten. De i10 is meer een auto die je weglaat dan een die je toevoegt.

De vanafprijs van € 11.470 is scherp, maar je krijgt er ook een kale auto voor terug. Het officiële verbruik van de geteste 1.2L automaat is 6,2 l/100 km, wat in de praktijk waarschijnlijk hoger ligt. De CO2-uitstoot van 142 g/km is niet laag, maar beter dan veel concurrenten. De handgeschakelde 1.0L Blue Drive is zuiniger en goedkoper in onderhoud. Verzekering en wegenbelasting zijn laag, dankzij het gewicht en de kleine motor. Al met al zijn de kosten beheersbaar, maar je betaalt wel voor de eenvoud.