Hyundai Sonata: degelijke middenklasser die nooit verveelt, maar ook niet verrast

De Hyundai Sonata, die bij ons ook wel als i45 door het leven ging, is een auto die je niet direct herkent in een parkeergarage. Zijn lijn is strak en tijdloos, maar mist de zwier van bijvoorbeeld een Ford Mondeo of Mazda 6. De brede grille en de vloeiende daklijn ogen echter volwassen, zeker voor een model dat zijn oorsprong vindt in 2011.

Het interieur maakt direct een degelijke indruk. Het dashboard is overzichtelijk en de materialen voelen stevig aan, al is het niet bepaald feestelijk. De afwerking is netjes, maar je merkt dat Hyundai destijds nog niet het niveau van de huidige generatie had bereikt. Toch: alles zit goed in elkaar en de ergonomie is logisch. Een eerste indruk van degelijkheid, zonder franje.

Op basis van de specificaties – een leeggewicht van 1.458 kg en een vermogen van 203 pk – mag je een levendige indruk verwachten. De 2.4 GDI levert zijn koppel van 252 Nm pas boven de 4.000 toeren, dus je moet de handbak (6MT) gerust wat vaker bespelen om de auto wakker te houden. Dat is geen straf, want de schakelhandeling is kort en precies.

De besturing is elektrisch en voelt zoals bij de meeste Hyundai’s uit die tijd: licht en niet overmatig communicatief, maar wel nauwkeurig. Het onderstel is aan de comfortabele kant, wat bij een auto van dit formaat past. In bochten helt de carrosserie wat, maar blijft de controle voorspelbaar. Op de snelweg is de Sonata een stabiele reisgenoot, al is de stilte niet op het niveau van een Mercedes CLC – die concurrent is wel een stuk duurder.

De geteste 2.4 GDI is een atmosferische viercilinder met 203 pk en 252 Nm. Die cijfers zijn prima voor deze klasse – beter dan 65% van de concurrenten uit die periode – maar de acceleratie van 8,5 seconden naar 100 km/u is middelmatig (beter dan 38%). De motor moet duidelijk hoog in toeren om z’n werk te doen, maar doet dat zonder onplezierig te worden.

De zesversnellingsbak is een handbak, wat in dit segment steeds zeldzamer wordt. Hij schakelt aangenaam en de koppeling is licht. Wie liever lui is, kan kiezen voor de 6AT. Het motorengamma bestaat verder uit een 2.0L met 165 pk en een 2.0L Turbo GDI met 278 pk – die laatste is de enige die echt sportieve aspiraties heeft. Maar voor het dagelijkse werk is de 2.4 GDI een prima middenmoot, al is het verbruik met 8,0 l/100 km (officieel) aan de hoge kant.

De stoelen van de Sonata zijn zacht maar ondersteunend genoeg voor lange ritten. De vering slikt grote oneffenheden goed weg, al is er op korte golven wat deining. De geluidsisolatie is redelijk: windgeruis is goed gedempt, maar banden en motor laten zich bij hogere snelheden wel horen.

De auto is met 4,82 meter lengte een echte kilometervreter. Op de achterbank zitten volwassenen ook prima, dankzij de ruim 2,8 meter wielbasis (die niet in de cijfers staat, maar wel voelbaar is). In de stad is de Sonata door zijn formaat minder handig, maar het lichte stuur en het goede zicht naar voren compenseren dat deels. Parkeren gaat met 4,83 meter lengte niet vanzelf, maar de achteruitrijcamera – die vaak aanwezig was – helpt.

Het interieur van de Sonata is functioneel en overzichtelijk. De materialen zijn niet premium, maar voelen degelijk aan. Het dashboard is ontworpen rond de bestuurder, met een duidelijk afleesbare instrumentencluster. De middenconsole bevat een scherm dat in moderne ogen klein is, maar de bediening is logisch.

Opvallend is de hoeveelheid fysieke knoppen. Waar veel merken destijds al overstapten op aanraakschermen, houdt Hyundai vast aan echte toetsen voor de klimaatregeling en audio. Dat is een zegen voor wie tijdens het rijden blind wil bedienen. De afwerking is netjes, al zijn er hier en daar harde plastics die je niet snel in een Duitse concurrent zou vinden.

Met een kofferbak van 464 liter zit de Sonata boven het gemiddelde van de middenklasse – beter dan 56% van de concurrenten. De opening is breed en de laaddrempel ligt niet al te hoog. De achterbank is neerklapbaar, al is dat in deze generatie alleen in één geheel, wat minder flexibel is dan de 60/40-verdeling die we nu gewend zijn.

Het instappen is makkelijk, zowel voorin als achterin. De deuren openen wijd en de drempel is laag. Het zicht naar voren en opzij is goed, maar de C-stijlen zijn fors, wat het zicht schuin achteren bemoeilijkt. Parkeersensoren zijn dan ook geen luxe. Al met al een praktische auto voor wie geen station nodig heeft.

De Sonata uit deze periode biedt basisveiligheid zoals ABS en airbags, maar mist moderne rijhulpsystemen zoals adaptieve cruisecontrol en noodremassistentie – die waren toen nog niet standaard in dit segment. Het infotainment is eenvoudig: een klein scherm met navigatie op hogere uitvoeringen, maar zonder smartphone-integratie zoals we die nu kennen.

Wat wel aanwezig is, is een achteruitrijcamera op veel uitvoeringen en een goed werkend keyless entry-systeem. Hyundai stond bekend om de uitgebreide standaarduitrusting, dus je vindt al snel verwarmde stoelen en een stuurwiel met bediening. Maar verwacht geen technologisch hoogstandje – dit is een auto uit 2011, en dat merk je.

Het officiële verbruik van de 2.4 GDI met handbak is 8,0 l/100 km, wat neerkomt op 191 g/km CO2. Dat is slechter dan 74% van de concurrenten uit die periode – een duidelijke minpunt. In de praktijk zul je met een rustige rijstijl rond de 9 liter uitkomen, en bij vlot rijden loopt dat op tot boven de 10. De 2.0L is zuiniger, maar ook minder krachtig.

De aanschafprijs van een gebruikte Sonata is aantrekkelijk, zeker vergeleken met de genoemde concurrenten zoals de Mercedes CLC of Saab Turbo X. Hyundai’s staan bekend om hun betrouwbaarheid, maar let op roest op oudere exemplaren en de staat van de distributieketting bij hoge kilometerstanden. De wegenbelasting is door het hoge gewicht (1.458 kg) niet mals, en de CO2-uitstoot kan in sommige landen leiden tot een hogere bijtelling voor zakelijke rijders.