Maserati Ghibli S: Italiaans theater, maar de rekening komt later

De Ghibli is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met zijn 4.971 mm lengte en lage, brede neus ziet hij eruit alsof hij 20.000 euro duurder is dan hij inmiddels kost. De driedubbele zijluchtgleuven en de enorme grille zijn typisch Maserati, maar wel met een lichtelijk verouderde uitstraling na de facelift van 2017. Het design is nog steeds dramatisch, maar de proporties verraden dat dit platform zijn beste tijd heeft gehad.

Binnenin valt de eerste indruk wat tegen. De materialen zijn prima, maar het geheel voelt niet speciaal genoeg voor een merk dat zich tussen Porsche en Bentley positioneert. De klok op het dashboard is een mooi gebaar, maar de knoppen en schermen lijken geleend bij een Fiat-Chrysler onderdelenbak. Het is niet lelijk, maar het mist de Italiaanse flair die je van een Maserati verwacht.

Met 430 pk en 580 Nm op de achterwielen is de Ghibli S een auto die respect afdwingt. De 0-100 sprint van 4,9 seconden is snel, maar niet baanbrekend voor dit vermogen. De achtbak schakelt vlot, maar de besturing is licht en niet zo communicatief als de Duitsers. Op basis van de specificaties en het gewicht van 1.810 kg verwacht ik dat hij in bochten eerder onderstuurt dan je zou hopen, maar de achterwielaandrijving zorgt wel voor een speels karakter als je de elektronica uitschakelt.

De vering is afgestemd op comfort, niet op circuitwerk. In de stad voelt hij log aan, maar op de snelweg is hij stabiel en ontspannen. De remmen zijn krachtig, maar bij langdurig gebruik kunnen ze vermoedelijk vervagen. Het is geen sportwagen, maar een grand tourer met een agressief randje. Je moet hem vooral laten glijden, niet pushen.

De 3.0 V6 biturbo in de S-versie is het hart van deze auto. Hij levert 430 pk bij 5.750 tpm en 580 Nm vanaf 1.750 tpm, wat zorgt voor een brede powerband. De acceleratie is indrukwekkend, maar het geluid is de echte ster: een rauwe, schorre V6 die klinkt als een kleine Ferrari. De topsnelheid van 286 km/u is theoretisch, maar het laat zien dat deze motor niet bang is voor snelheid.

Naast de benzineversies is er ook een 3.0 diesel met 250 of 275 pk. Die is zuiniger met 5,9 l/100 km, maar dan verlies je wel het ziel van de auto. De instapbenzine met 350 pk is een betere keuze als je dagelijks rijdt, want die verbruikt 8,9 l/100 km. Maar als je voor de Ghibli gaat, wil je waarschijnlijk de S. En dan moet je accepteren dat je aan de pomp 11,0 l/100 km kwijt bent, wat slechter is dan 81% van de concurrentie.

De stoelen zijn breed en zacht, maar bieden weinig zijdelingse steun bij hard bochtenwerk. Dat is opvallend voor een auto met 430 pk. Op lange ritten zijn ze echter prima, en de rijpositie is goed. De geluidsisolatie is wisselend: windgeruis is goed gedempt, maar bandengeruis is duidelijk aanwezig, zeker op ruw asfalt.

De vering is aan de comfortabele kant, maar oneffenheden worden niet altijd volledig weggefilterd. In de stad voelt hij groot en log, maar op de snelweg is hij een uitstekende cruiser. Het is geen auto voor dagelijks woon-werkverkeer in de file, maar voor lange afstanden is hij verrassend geschikt.

Het interieur van de Ghibli is een mengelmoes van stijlen. De leren bekleding is van goede kwaliteit, maar de afwerking laat hier en daar steken vallen. De knoppen op het stuur en de middenconsole zijn duidelijk afkomstig van andere FCA-modellen, wat afbreuk doet aan het exclusieve gevoel. Het 8,4-inch touchscreen is traag en de graphics zijn verouderd.

Er zijn wel leuke details, zoals de klok op het dashboard en de aluminium pedalen. Maar de ruimte is niet indrukwekkend: de achterbank is krap voor drie personen, en de kofferbak van 501 liter is gemiddeld. Het is geen auto die je koopt voor zijn praktische interieur, maar voor zijn uitstraling.

Met een lengte van 4.971 mm en een breedte van 1.946 mm is de Ghibli geen auto voor de stad. Parkeren is een uitdaging, zeker zonder 360-gradencamera. De achteruitrijcamera is standaard, maar het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen. De kofferbak is met 501 liter bruikbaar, maar de opening is niet erg groot.

De achterbank biedt plaats aan twee volwassenen, maar drie is een straf. De beenruimte is voldoende, maar het hoofdraakpunt is laag voor lange passagiers. Het is een vierdeurs sedan met een coupé-achtige daklijn, en dat merk je. Als je vaak mensen vervoert, zijn er betere keuzes.

Het infotainmentsysteem is het zwakke punt van de Ghibli. Het 8,4-inch scherm reageert traag en de menu-structuur is onlogisch. Apple CarPlay en Android Auto zijn beschikbaar, maar de bediening is niet intuïtief. De rijassistentiesystemen zijn beperkt: adaptieve cruisecontrol is optioneel, en rijstrookassistent is niet eens leverbaar.

Er zijn wel moderne functies zoals een head-up display en een digitaal instrumentenpaneel, maar die zijn niet standaard. Het geluidssysteem van Harman Kardon is goed, maar het is niet genoeg om de technologische achterstand te verbloemen. In 2017 was dit al niet indrukwekkend, en in 2020 is het ronduit verouderd.

Het officiële verbruik van 11,0 l/100 km is al hoog, maar in de praktijk zal je eerder rond de 13 liter zitten. Met een CO2-uitstoot van 223 g/km betaal je in Nederland flink bijtelling, en in België is de wegenbelasting ook pittig. De S-versie is alleen te rechtvaardigen als je niet dagelijks rijdt.

De onderhoudskosten zijn fors. Maserati is een nichemerk, dus de dealers zijn schaars en de prijzen zijn hoog. De dieselversies zijn zuiniger, maar ook duurder in aanschaf. De Ghibli is geen auto voor de budgetbewuste rijder. Het is een auto die je koopt met je hart, en je portemonnee zal dat merken.