De Maserati GranCabrio: een Italiaanse opera, maar de benzinekosten zijn de toegangsprijs

De GranCabrio is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met een lengte van 4,91 meter en een brede, lage houding (1.379 mm hoog) heeft hij de uitstraling van een gran turismo die klaar is voor een sprint over de autostrada. De verhoudingen kloppen: lange motorkap, korte overhangen en een cabriodak dat strak over de achterbank loopt. Het is geen modern, hoekig design — het is klassiek Italiaans, met zachte lijnen die meer doen denken aan een sculptuur dan aan een functioneel voertuig.

De eerste indruk van het interieur is er een van leer, hout en metaal. Het is niet de minimalistische high-tech look die je in moderne Duitse cabrio's vindt, maar eerder een knusse, traditionele sfeer. De materialen voelen duur aan, al zijn sommige knoppen duidelijk van oudere Fiat-Chrysler afkomstig — een kleine dissonant in een verder harmonieus geheel. De zit is laag, zoals het hoort bij een GT, en je kijkt uit over een motorkap die eindeloos lijkt.

Op basis van de specificaties belooft de GranCabrio een rijervaring die draait om souplesse en geluid, niet om brute acceleratie. Met 460 pk en een koppel van 520 Nm is hij snel, maar de 0-100 km/u in 4,9 seconden is niet spectaculair meer in een tijd waarin elektrische gezinsauto's dat evenaren. Het gaat hier om de manier waarop hij dat doet: een atmosferische V8 die lineair opbouwt en pas bovenin echt losbarst. De achterwielaandrijving en het automatische zestrapsbakje (een oudere ZF-eenheid) suggereren een klassieke, voorspelbare rijervaring, zonder de zenuwachtige elektronica van moderne sportwagens.

De besturing is vermoedelijk direct maar niet overdreven scherp — dit is geen circuitmonster, maar een GT die lange afstanden moet kunnen overbruggen. Het onderstel is waarschijnlijk afgestemd op comfort, met een vering die oneffenheden gladstrijkt, maar bij sportief rijden wel de neiging heeft om te rollen. De remmen zijn krachtig, maar het gewicht van bijna twee ton zal zich laten voelen. In de stad is de auto breed en lang, en het zicht rondom is niet geweldig — dit is een auto die je op de open weg het liefst hebt, niet in een parkeergarage.

De GranCabrio is er in twee versies, maar beide hebben dezelfde 4,7-liter V8 met 460 pk. Het verschil zit vooral in de uitrusting en de sfeer: de MC-uitvoering is de sportiefste, met een iets strakkere afstelling en een agressievere styling, terwijl de Sport-uitvoering zich meer richt op luxe. De V8 is een atmosferische eenheid die zijn koppel van 520 Nm pas bij hogere toerentallen volledig prijsgeeft, wat een karakter geeft dat je niet meer veel tegenkomt. Het is een motor die je wilt laten uitzingen, niet eentje die je met een turbo al vanaf 1.500 toeren voortstuwt.

De zestraps automatische versnellingsbak is niet de modernste keuze — moderne achttraps bakken of een dubbele koppeling zijn sneller en zuiniger. Maar in deze auto past hij wel: de bak schakelt waarschijnlijk soepel in de automatische stand en geeft je de controle over het toerental in de handmatige modus. De topsnelheid van 291 km/u is indrukwekkend, maar realistisch gezien zul je daar in Nederland nooit komen. Wat je wel elke dag zult voelen is het verbruik: 14,5 l/100 km is een dorst die je niet over het hoofd kunt zien.

De GranCabrio is ontworpen als een comfortabele GT, en dat is te merken aan de stoelen. Ze zijn breed, goed gevuld en bieden voldoende ondersteuning voor lange ritten, zonder dat ze je in een racekuip vastklemmen. De vering is afgestemd op comfort — dit is geen auto die je rug te grazen neemt op een slechte weg. Maar met 19-inch wielen en een laag profiel zal je de grotere oneffenheden toch voelen, vooral met het dak dicht.

Het geluidsniveau is een gemengd verhaal. Met het dak dicht is het redelijk stil, al hoor je de V8 altijd op de achtergrond — dat is geen straf. Met het dak open wordt het natuurlijk luidruchtiger, maar dat hoort bij een cabriolet. De winddeflector is waarschijnlijk effectief, maar bij snelwegvaart zul je toch wat turbulentie ervaren. De verwarmde stoelen en de nekverwarming (een optie die in dit segment vaak aanwezig is) maken het mogelijk om ook bij koeler weer met het dak open te rijden.

Het interieur van de GranCabrio is een mengelmoes van Italiaanse flair en oudere techniek. Het leer is van hoge kwaliteit en de afwerking is over het algemeen goed, maar sommige plastic delen en knoppen zijn duidelijk van oudere Fiat-Chrysler afkomstig — dat is een dissonant in een auto die meer dan 150.000 euro kost. De ergonomie is klassiek: veel fysieke knoppen, een duidelijke indeling, en geen overdaad aan touchscreens. Dat is voor sommigen een pluspunt, voor anderen een teken dat het ontwerp gedateerd is.

Het infotainmentsysteem is eveneens niet het modernste. Het scherm is klein en de grafische weergave is verouderd, maar het werkt wel intuïtief. De bediening van het dak gaat via een knop op de middenconsole, en het dak klapt in ongeveer 20 seconden — niet de snelste, maar wel een show op zich. De achterbank is niet meer dan een noodoplossing, maar dat is in dit segment normaal. De kofferbak is met een inhoud die genoeg is voor een weekendtas, maar niet voor een complete vakantie.

De GranCabrio is met zijn lengte van 4,91 meter en breedte van 1,92 meter een grote auto. In de stad is hij log, en parkeren vereist goede sensoren — die zijn er, maar de camera is niet van het scherpste niveau. Het zicht naar achteren is beperkt, vooral met het dak omhoog en de kleine achterruit. Met het dak open is het zicht beter, maar dan waait alles wat losligt. De achterbank is krap, maar twee kinderen kunnen er prima zitten.

De kofferbak is met een inhoud van 260 liter aan de kleine kant voor een GT, maar je kunt het dak laten inklappen zonder dat dit ten koste gaat van de bagageruimte — dat is een pluspunt. Het instappen is laag, wat voor mensen met een slechte rug een uitdaging kan zijn. Maar zodra je zit, is het wel goed. De auto is niet echt praktisch, maar dat verwacht je ook niet van een cabriolet in dit segment. Het gaat om de beleving, niet om de boodschappen.

Op technologisch gebied is de GranCabrio duidelijk een auto uit een ander tijdperk. Het infotainmentsysteem is verouderd, met een klein scherm en geen moderne connectiviteit zoals Apple CarPlay of Android Auto (in ieder geval niet standaard). De rijassistentie is beperkt tot de basis: cruisecontrol, ABS en stabiliteitscontrole. Geen adaptieve cruisecontrol, geen lane-keeping assist, geen head-up display. Dat is niet per se een probleem voor de liefhebber, maar het is wel iets om te overwegen als je gewend bent aan moderne technologie.

De kracht van de technologie zit 'm in de eenvoud. Alles is direct bedienbaar, zonder menu's waarin je moet zoeken. De knoppen zijn groot en duidelijk, en de automatische bak heeft een handmatige stand die via flippers achter het stuur werkt — die zijn van metaal en voelen goed aan. Het belangrijkste technische hoogtepunt is echter de motor zelf: een atmosferische V8 die in een tijd van downsizing en elektrische auto's een anachronisme is, maar wel eentje die je elke keer weer laat glimlachen.

Het officiële verbruik van 14,5 l/100 km is al hoog, maar in de praktijk zul je met een V8 die je graag laat zingen waarschijnlijk eerder rond de 16-18 liter zitten. De CO2-uitstoot van 337 g/km betekent dat je in Nederland een flinke bijtelling betaalt als je hem als zakelijke auto zou rijden — en dat is waarschijnlijk de reden dat je deze auto vooral privé ziet. De wegenbelasting is ook niet mals, en de wegenbelasting voor een auto met dit gewicht en deze uitstoot is een terugkerende kostenpost.

De aanschafprijs van een GranCabrio is hoog, en de afschrijving is ook niet mals. Maserati staat niet bekend om zijn hoge restwaarden, en de onderhoudskosten zijn typisch Italiaans: niet goedkoop, maar wel met een glimlach als je de motor hoort. De banden zijn groot en duur, en de remmen hebben het zwaar met het gewicht van de auto. Als je deze auto overweegt, moet je niet alleen het aankoopbedrag kunnen ophoesten, maar ook de maandelijkse kosten voor brandstof en onderhoud. Het is een dure liefhebberij.