Mazda BT-50: stoere arbeider met een vleugje Ford DNA

De Mazda BT-50 uit deze generatie (2011-2015) ziet eruit alsof hij zijn hemd niet heeft gestreken, maar dat hoort bij een pick-up. Het grote grille en de hoge neus geven hem een stoere uitstraling, al is het design inmiddels wel gedateerd. Met een lengte van 5.362 mm is hij aanwezig op de weg, maar niet overdreven kolossaal.

De cabine is functioneel, maar niet bijzonder. Je zit hoog, het zicht naar voren is goed, maar de achteruitkijkspiegel wordt snel gevuld met laadbak of aanhanger. De eerste indruk is vooral: dit is een auto die gemaakt is om te werken, niet om indruk te maken op de buren.

Op basis van de specificaties verwacht ik een auto die zich het prettigst voelt op rechte wegen en in het terrein, niet in bochten. Het leeggewicht van 2.108 kg is hoog, en dat voel je ongetwijfeld bij het remmen en in snelle bochten. De besturing is waarschijnlijk licht en niet erg communicatief, zoals je van een pick-up mag verwachten.

De 3.2-liter diesel levert 200 pk en 470 Nm koppel, wat ruim voldoende is om dit gewicht op gang te krijgen. De 6-traps automaat zal schakelen met de nadruk op rust, niet op sportiviteit. Op de snelweg is hij vermoedelijk stabiel, maar windgeruis en een stugge achteras zullen je eraan herinneren dat je in een vrachtwagen zit, geen limousine.

Het motorengamma van de BT-50 is breed, met 18 versies verdeeld over 2.2- en 3.2-liter diesels en een 2.5-liter benzinemotor. De 2.2-liter diesel (120 pk) is het zuinige instapmodel, maar voor wie regelmatig zwaar beladen rijdt, is de 3.2-liter (200 pk) de betere keuze. De 2.5-liter benzine is vooral voor wie in landen woont waar diesel een vies woord is.

Onze 'als-getest' 3.2-liter met automaat levert 200 pk en een koppel van 470 Nm. Dat koppel is goed voor 68% van de concurrentie uit die periode, wat betekent dat hij sterk trekt. De acceleratie zal niet indrukwekkend zijn, maar dat is ook niet waarom je een pick-up koopt. De handgeschakelde versies zijn waarschijnlijk wat directer, maar de automaat is vermoedelijk prettiger in druk verkeer.

Comfort is niet het grootste talent van de BT-50. De achteras met bladveren is ontworpen om zware lasten te dragen, niet om oneffenheden weg te filteren. Onbeladen zal hij ongetwijfeld wat onrustig aanvoelen, vooral op slechte wegen. De stoelen voorin zijn redelijk, maar bieden niet de zijdelingse steun van een personenauto.

De geluidsisolatie is waarschijnlijk matig, met veel wind- en bandengeruis bij hogere snelheden. Voor lange ritten is hij niet ideaal, maar voor korte ritten naar de bouwplaats of het terrein voldoet hij prima. De airconditioning en eenvoudige bediening maken het leven aan boord aangenamer, maar verwacht geen massagestoelen of sfeerverlichting.

Het interieur van de BT-50 is functioneel en robuust, maar voelt goedkoop aan. Veel hard plastic, eenvoudige knoppen en een dashboard dat duidelijk van de Ford Ranger is geleend. De afwerking is oké voor een pick-up, maar niet meer dan dat. De ergonomie is logisch: grote knoppen en een duidelijke indeling, maar het geheel oogt gedateerd.

De stoelen zijn bekleed met stevige stof of kunstleder, afhankelijk van de uitvoering. De achterbank is recht en biedt weinig comfort, maar dat is normaal in deze klasse. Opbergruimte is er genoeg: deurvakken, een dashboardkastje en een middenconsole, maar het voelt allemaal wat kaal. De infotainment is simpel, met kleine schermen en beperkte functies.

De praktische kant is waar de BT-50 excelleert. De laadbak is groot en kan veel gewicht dragen, maar het leeggewicht van 2.108 kg betekent dat het laadvermogen beperkt is vergeleken met lichtere concurrenten. De achterklep is stevig en gemakkelijk te openen, en de laadbak heeft handige bevestigingspunten.

Inparkeren is een uitdaging door de lengte van 5.362 mm, maar de hoge zitpositie en grote spiegels helpen. De achteruitrijcamera is waarschijnlijk een optie, maar bijna noodzakelijk. De achterbank is alleen geschikt voor kinderen of korte ritten, en instappen achterin vereist enige lenigheid. Het zicht naar achteren is beperkt als de laadbak vol is.

De technologie in de BT-50 is gedateerd, zelfs voor die periode. Er is geen groot infotainmentscherm zoals in moderne auto's, maar eenvoudige audio met Bluetooth en een USB-aansluiting. Navigatie was optioneel, maar werkt traag en is niet intuïtief. Rijassistentiesystemen zijn beperkt tot ABS en stabiliteitscontrole, wat in 2011 niet bijzonder was.

De 4x4-systemen zijn wel geavanceerd, met een lage gearing voor off-road gebruik. De bediening is eenvoudig met een draaiknop, wat prettig is. Maar verwacht geen adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistentie; die waren niet beschikbaar. Voor een werkauto is het voldoende, maar voor een gezinsauto is het achterhaald.

Het officiële verbruik van de 3.2-liter diesel is niet opgegeven in de input, maar op basis van het gewicht en vermogen zal het rond de 1 op 10 liggen. In de praktijk zul je met 1 op 8 of minder rekening houden als je zwaar beladen rijdt. De CO2-uitstoot is hoog, wat resulteert in een fors wegenbelastingtarief in Nederland.

De prijs van een gebruikte BT-50 is aantrekkelijk, maar de onderhoudskosten kunnen oplopen, vooral als de distributieketting of turbos problemen geven. Banden zijn groot en duur, en het brandstofverbruik is hoog. Verzekering is ook duurder door het gewicht en vermogen. Op de lange termijn is hij alleen voordelig als je hem echt gebruikt waarvoor hij gemaakt is: zware lasten trekken.