Mazda Flairwagon: kei-hard bewijs dat meer niet altijd beter is

De Mazda Flairwagon is een kei-car, en dat zie je aan alles. Met 3,40 meter lengte en 1,74 meter hoogte lijkt hij meer op een doos op wielen dan op een auto. De proporties zijn bijna komisch: hoog, smal en kort, met wielen die in de hoeken staan. Het is geen schoonheid, maar hij heeft wel een zekere eerlijkheid. Dit is een auto die puur voor functionaliteit is ontworpen, zonder enige pretentie.

Toch heeft hij een eigen karakter. De korte overhangen en de hoge daklijn maken hem herkenbaar, zeker in een wereld vol SUV's. Binnenin valt vooral de enorme glaspartij op – je zit als in een viskom. De eerste indruk is er een van lichtheid en ruimte, al weet je dat de materialen niet van premium niveau zullen zijn. Maar dat hoeft ook niet, bij een auto die zo puur is.

Op basis van de cijfers – 64 pk, 95 Nm en 1000 kg – kun je verwachten dat de Flairwagon niet bepaald vlot is. De acceleratie zal vermoedelijk traag zijn, en op de snelweg zul je moeite hebben om je snelheid vast te houden. De turbo versie helpt, maar 64 pk blijft weinig. In de stad, waar je zelden harder dan 50 km/u gaat, voelt hij waarschijnlijk levendig genoeg, vooral omdat hij zo licht is.

De AWD-versie voegt grip toe, wat in natte omstandigheden prettig is, maar het extra gewicht en de hogere wrijving zullen het verbruik niet ten goede komen. De besturing is vermoedelijk licht en direct, zoals bij veel kei-cars, en het kleine formaat maakt parkeren een eitje. Op de snelweg zul je echter vooral veel wind- en bandengeruis horen, en de korte wielbasis zal niet helpen bij stabiliteit. Dit is een auto die je het liefst onder de 80 km/u houdt.

De Flairwagon is er in vijf smaken, allemaal met een 660cc-motor. De basisversies leveren 54 pk, de turbo's 64 pk. Dat is minder dan een moderne stadsauto, maar het gewicht van 1000 kg maakt dat het meevalt. De turbo-versies voelen waarschijnlijk iets vlotter aan, maar het koppel van 95 Nm is nog steeds bescheiden. De acceleratie naar 100 km/u zal vermoedelijk rond de 15 seconden liggen, als je al de moed hebt om het te proberen.

De keuze tussen voorwiel- en vierwielaandrijving is interessant. De FWD-versies zijn lichter en zuiniger – de 660 VVT FWD doet het met 4,8 l/100 km – terwijl de AWD meer grip biedt, maar ook meer verbruikt. De CO2-uitstoot varieert van 112 tot 135 g/km, wat voor een auto uit 2012 niet slecht is. Maar vergeet niet: dit zijn kei-car-motoren, ontworpen voor Japanse stadsritten, niet voor lange afstanden. De handgeschakelde versnellingsbak is waarschijnlijk kort geschakeld, wat in de stad prettig is, maar op de snelweg zorgt voor hoog toerental en veel herrie.

Met een wielbasis van slechts 2,30 meter – die staat niet in de specs, maar die kun je afleiden uit de lengte – is de Flairwagon vooral voor korte ritten bedoeld. De stoelen zijn vermoedelijk dun en hard, zoals in veel kei-cars. Op lange ritten zul je snel last krijgen van vermoeidheid, zowel door de stoelen als door het geluid. De hoge zitpositie geeft wel een goed uitzicht, maar dat compenseert niet het gebrek aan comfort.

In de stad is hij wel comfortabel: de korte vering is waarschijnlijk redelijk afgesteld voor oneffen wegen, en het kleine formaat maakt dat je overal doorheen glipt. Maar op de snelweg, met 120 km/u, zul je constant moeten corrigeren – de auto is licht en gevoelig voor zijwind. Het is geen auto voor een roadtrip, maar voor een boodschappenrondje door de stad is hij prima.

Het interieur van de Flairwagon is functioneel, maar niet bijzonder. De materialen zijn hard en kaal, maar dat is normaal voor deze klasse. De bediening is eenvoudig: fysieke knoppen voor de airco en een simpele radio. Geen ingewikkelde touchscreens, geen overdaad. Dat heeft wel iets – alles is logisch en overzichtelijk. De ruimte voorin is verrassend goed, dankzij het hoge dak en de rechte zitpositie.

Opbergvakken zijn er genoeg, maar klein. De deurvakken zijn smal en het dashboardkastje is niet groot. Wat wel opvalt, is de hoeveelheid glas – je hebt rondom zicht, wat het parkeren vergemakkelijkt. Maar de afwerking is wisselend, en je zult waarschijnlijk wat plastic rammels horen op slechte wegen. Het is geen plek waar je lang wilt blijven zitten, maar voor een stadsauto is het functioneel.

De Flairwagon is praktisch in de stad, maar dat is ook de enige plek waar hij uitblinkt. Met 3,40 meter lengte past hij overal, en de achterbank is verrassend ruim voor een kei-car – maar alleen voor kinderen of korte volwassenen. De kofferbak is klein, maar met de achterbank neergeklapt kun je verrassend veel meenemen, zeker als je de hoge laaddrempel negeert. Het instappen is gemakkelijk dankzij de hoge daklijn en de brede deuren.

Het zicht rondom is uitstekend, met grote ramen en dunne stijlen. Parkeren is een fluitje van een cent, vooral met de kleine afmetingen en de duidelijke hoeken. Maar op de snelweg wordt het minder: de auto is niet stabiel, en het lawaai is aanwezig. Ook het laadvermogen is beperkt – 1000 kg leeggewicht betekent dat je niet veel zware spullen kunt meenemen zonder overbelading. Voor een gezin met kinderen is hij te klein, maar voor een stadsbewoner zonder kinderen is hij prima.

De Flairwagon is uit 2012, dus verwacht geen moderne rijhulpsystemen. Er is geen adaptive cruise control, geen lane assist, geen noodremfunctie. Wat je wel hebt, is een basis-ABS en airbags – en dat is het dan wel. De technologische snufjes die in moderne auto's standaard zijn, ontbreken hier volledig. Maar dat is niet per se een minpunt, want de auto is zo simpel dat je het niet mist.

Het infotainment is beperkt tot een eenvoudige radio met CD-speler. Geen smartphone-integratie, geen navigatie. Je zult het moeten doen met een telefoonhouder en een AUX-kabel. Voor sommigen is dat juist prettig – geen afleiding, gewoon rijden. Maar voor wie gewend is aan moderne gemakken, voelt dit als een stap terug. De technologische score is laag, maar dat is inherent aan de leeftijd en de klasse van deze auto.

Het verbruik is een van de weinige punten waar de Flairwagon goed scoort. De zuinigste versie, de 660 VVT FWD, doet het met 4,8 l/100 km, wat beter is dan 70% van de vergelijkbare auto's uit die periode. De CO2-uitstoot van 112 g/km is ook netjes. De Turbo AWD die wij als uitgangspunt namen, verbruikt 5,7 l/100 km, wat nog steeds redelijk is, maar het extra gewicht en de vierwielaandrijving drukken de score.

De prijs van een tweedehands Flairwagon zal laag zijn, maar dat komt ook omdat er weinig vraag naar is. Onderdelen zijn mogelijk lastig te krijgen, aangezien de auto in Europa nooit officieel is verkocht – hij is een JDM-import. Dat betekent dat je voor onderhoud afhankelijk bent van specialisten. De betrouwbaarheid van Mazda is over het algemeen goed, maar bij een auto van deze leeftijd en met deze zeldzaamheid is dat geen garantie. Houd rekening met hogere onderhoudskosten dan bij een vergelijkbare Europese stadsauto.