Mazda MX-5: Lichtgewicht roadster die nog steeds de maatstaf zet

De Mazda MX-5 is in deze generatie (ND, vanaf 2012 feitelijk de derde generatie die nog leverbaar is) een stuk strakker en volwassener geworden dan zijn voorgangers. Met een lengte van 4,02 meter en een hoogte van slechts 1,25 meter ligt hij laag en breed op de weg. De neus is kort, de wielen staan ver in de hoeken en de cabrioletkap loopt vloeiend naar achteren. Het is geen opvallend design, maar wel een dat precies goed zit – geen overbodige lijnen of agressieve gimmicks.

De proporties verraden direct de missie: dit is een auto die gemaakt is voor de bocht, niet voor de showroom. Het interieur is verwonderlijk eenvoudig en overzichtelijk, met een laag dashboard dat de aandacht richt op de weg. De eerste indruk is die van een gereedschap – en dat bedoel ik positief. Alles wat je nodig hebt is er, en al het overbodige is weggelaten.

Op basis van de specificaties is de MX-5 een auto die draait om balans en lichtheid, niet om brute kracht. Met een leeggewicht van 1.075 kg en 160 pk heeft hij een vermogen-gewichtsverhouding van ongeveer 6,7 kg per pk. Dat is niet indrukwekkend op papier, maar in de praktijk betekent het dat je de motor tot in de hogere toeren moet uithoren om eruit te halen wat erin zit. De achterwielaandrijving en het lage zwaartepunt beloven een speels en voorspelbaar weggedrag, zeker met het beperkte vermogen dat je niet snel in de problemen brengt.

De besturing is vermoedelijk direct en communicatief; Mazda staat erom bekend dat ze de elektrische bekrachtiging goed afstellen. Het onderstel is stug maar niet oncomfortabel, en met een gewicht van ruim onder de 1.100 kg voelt de auto vermoedelijk wendbaar aan in de stad en stabiel op de snelweg. De remmen zijn niet enorm, maar bij dit gewicht zijn ze ruim voldoende. De automatische versnellingsbak (6AT) is een gemakkelijke keuze voor wie veel in de file staat, maar hij zal de ervaring waarschijnlijk iets afvlakken – de handbak is waar het hier om draait.

De MX-5 is er met drie benzinemotoren: de 1.8-liter met 126 pk en de 2.0-liter met 160 pk, zowel met handbak als automaat. De 1.8 is een zachte instapper, maar met 126 pk en een koppel van 188 Nm (in de 2.0) zul je hard moeten werken om mee te komen in het moderne verkeer. De 2.0-liter is de betere keuze: hij levert 160 pk en 188 Nm, en accelereert in 8,9 seconden naar 100 km/u – een cijfer dat niet indrukwekkend is, maar dat in een auto van dit gewicht levendig voelt.

De topsnelheid van 195 km/u is niet om over naar huis te schrijven, maar wie een roadster koopt, doet dat niet voor de Duitse Autobahn. De motor is een atmosferische benzinemotor, wat betekent dat hij graag hoog toeren draait en dat je het vermogen bovenin de toerenband vindt. Dat is precies wat je wilt in een auto als deze: het gevoel dat je de motor moet uitdagen. De handgeschakelde zesbak is naar verluidt een van de beste in zijn klasse – kort, precies en met een mechanisch gevoel dat zeldzaam is geworden. De automaat is vloeiend, maar haalt een deel van het karakter weg.

De MX-5 is geen auto voor wie op zoek is naar een comfortabele cruiser. De vering is aan de stevige kant, en met een wielbasis van slechts 2,31 meter (officieel niet in de specificaties, maar wel algemeen bekend) is de rit hobbellig op slechte wegen. De stoelen zijn verrassend goed: ze bieden voldoende zijdelingse steun en zijn comfortabel voor een sportauto, maar voor lange ritten van meer dan een paar uur wordt het wel vermoeiend – vooral vanwege het lawaai.

De geluidsisolatie is minimaal, zeker met het dak dicht. Bij snelwegrijden moet je je stem verheffen om te praten. Met het dak open is het een stuk beter, maar dan heb je last van windgeruis – dat hoort erbij. De verwarming is echter krachtig, wat het mogelijk maakt om ook in de winter met het dak open te rijden, mits je een muts op hebt. Kortom: comfort is ondergeschikt aan het rijplezier, maar voor een roadster is het nog redelijk te noemen.

Het interieur van de MX-5 is functioneel en overzichtelijk, met een laag dashboard dat de aandacht op de weg houdt. De materialen zijn niet luxueus maar voelen degelijk aan; harde kunststoffen zijn er genoeg, maar ze zijn niet storend. De bediening is logisch: de klimaatregeling heeft fysieke knoppen en de radio is eenvoudig te bedienen. Het infotainmentsysteem met een scherm op het dashboard is een latere toevoeging en werkt redelijk, maar het is niet het sterkste punt van de auto.

De afwerking is solide, maar er zijn een paar goedkope details, zoals de plastic afdekking van de cabriokap die bij oudere exemplaren kan rammelen. De stoelen zijn laag gemonteerd, wat een sportief gevoel geeft, maar het in- en uitstappen vereist enige lenigheid – zeker voor langere mensen. Het stuurwiel is verstelbaar in hoogte, maar niet in diepte, wat voor sommige rijders een compromis betekent. Al met al is het interieur functioneel en past het bij de filosofie van de auto: geen overbodige luxe, maar alles wat je nodig hebt.

Praktisch is de MX-5 niet – dat weet je van tevoren. De kofferbak biedt slechts 150 liter, wat betekent dat je een weekendtas of twee kleine trolleys kwijt kunt, maar geen golfset of boodschappen voor een week. De achterbank is er niet, want dit is een tweezits roadster. Dat is geen verrassing, maar het beperkt de bruikbaarheid als dagelijkse auto wel.

Het instappen is laag en vergt wat oefening, maar als je eenmaal zit, is het zicht naar voren goed. Naar achteren is het zicht beperkt, vooral met het dak omhoog, maar de spiegels zijn groot genoeg om het werkbaar te maken. Parkeren is dankzij de korte lengte van 4,02 meter een fluitje van een cent – je kunt vrijwel overal in. De caprioletkap is handmatig bedienbaar en kan in enkele seconden worden geopend, zelfs vanuit de bestuurdersstoel, wat een groot voordeel is ten opzichte van elektrische systemen die vaak langzamer en zwaarder zijn.

De MX-5 is niet uitgerust met de nieuwste snufjes; het is een auto die zich richt op de essentie. Het infotainmentsysteem is eenvoudig en reageert redelijk snel, maar het mist moderne functies zoals draadloze Apple CarPlay – dat is pas later toegevoegd. Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol zijn niet aanwezig, en dat is misschien maar goed ook, want die zouden afleiden van het pure rijgevoel.

Wel beschikbaar zijn zaken als elektronische stabiliteitscontrole, die je kunt uitschakelen voor meer speelruimte, en een bandenspanningscontrole. De koplampen zijn in latere jaren LED, maar in de eerste jaren nog halogeen. Het systeem dat de motor uitzet bij stoplichten (start-stop) is aanwezig bij de 2.0-liter, maar het is niet de meest verfijnde – het zorgt voor een trilling bij het herstarten. Kortom: technologie is niet de reden om deze auto te kopen, maar wat er is, werkt naar behoren.

Het officiële verbruik van de 2.0-liter met automaat is 8,0 l/100 km, wat neerkomt op 1 op 12,5. Dat is niet zuinig, maar voor een sportauto is het acceptabel. De CO2-uitstoot van 188 g/km is hoog, wat betekent dat je in Nederland veel wegenbelasting betaalt – en in België een hoge inschrijvingstaks. De 1.8-liter is iets zuiniger met 7,1 l/100 km, maar het verschil is klein.

De prijs van de MX-5 is relatief scherp voor een roadster, maar de onderhoudskosten kunnen oplopen. Mazda staat bekend om zijn betrouwbaarheid, maar specifieke onderdelen zoals de kapmechanismen en de wielophanging kunnen na verloop van tijd aandacht nodig hebben. Banden zijn niet duur vanwege de kleine maat, maar sportieve banden die het rijgedrag verbeteren, kosten meer. Als tweede auto is de MX-5 een verantwoorde keuze – als dagelijkse auto moet je het budget voor brandstof en belastingen wel meerekenen.