De Clio met automaat: fijn voor de stad, maar de cijfers verraden een dure gewoonte

De Clio III oogt groter dan hij is. Met 4,03 meter lengte en 1,71 meter breed zit hij aan de bovengrens van het B-segment, en dat zie je: de proporties zijn volwassen, de neus is kort, de wielkasten zijn goed gevuld. Geen opzichtige plooien of agressieve lijnen, maar een rustig, bijna Duits aandoend ontwerp dat de tand des tijds redelijk doorstaat. De vijfdeurs carrosserie oogt functioneler dan de driedeurs, met een hoge gordellijn en een vrij recht oplopende C-stijl.

Binnenin verwelkomt een dashboard dat in deze klasse verrassend degelijk is afgewerkt. Zachte materialen op de bovenkant van het dashboard, stevige knoppen en een overzichtelijke middenconsole. De zitpositie is wat hoog, wat past bij het karakter: dit is geen sportieve hatchback maar een comfortabele metgezel. De eerste indruk is er een van degelijkheid, niet van flair.

Met 1.265 kg leeggewicht en 111 pk is de verhouding niet slecht, maar de viertrapsautomaat doet daar weinig goeds mee. De specificaties suggereren een rustige, wat loomme aandrijflijn: 0-100 in 12,2 seconden is traag voor een 1.6, en dat komt vooral door de lange verhoudingen en het ontbreken van een extra versnelling. In de stad is dat prima te doen, op de snelweg moet je bij een inhaalmanoeuvre goed plannen.

Het onderstel is de sterke kant. De Clio III deelt zijn basis met de Modus en dat merk je: de auto voelt stabiel en volwassen aan, met een goede rechtuitstabiliteit en een comfortabele demping. De besturing is licht maar niet gevoelloos, al is er weinig feedback. Dit is geen auto die je uitdaagt tot sportief rijden, maar een die je ontspannen van A naar B brengt. De remmen zijn voldoende, met een duidelijk pedaalgevoel.

Op de snelweg is de Clio verrassend volwassen: weinig windgeruis, een goede isolatie en een koersvast chassis. De 1.6 met automaat houdt bij 120 km/u nog een acceptabel toerental aan, maar bij stevige tegenwind of hellingen moet de bak terugschakelen en dat gaat gepaard met meer lawaai dan je zou willen. Voor dagelijks woon-werkverkeer is het allemaal acceptabel, maar het is niet de meest verfijnde combinatie.

Renault levert de Clio III met zeven motorversies: drie benzines en vier diesels. De 1.2 16v met 75 pk is de instapper, de 1.2 TCe met 100 pk is de moderne turbobenzine, en de 1.6 16v met 110 pk is de topbenzine. Bij diesel heb je de 1.5 dCi in 68, 85, 88 (ECO) en 105 pk. De 1.6 16v die hier centraal staat, is de enige met een viertrapsautomaat — een keuze die in 2009 al gedateerd was.

De cijfers zijn onverbiddelijk: 111 pk, 150 Nm en een 0-100 tijd van 12,2 seconden. Dat is langzamer dan de handgeschakelde 1.2 TCe met 100 pk, die naar verluidt rond de 11 seconden doet. De topsnelheid van 185 km/u is prima, maar je moet er wel de tijd voor nemen. De automaat schakelt soepel maar traag, en met slechts vier verhoudingen zit er altijd een gat tussen de versnellingen. Voor rustig stadsverkeer is dat geen probleem, voor alles daarbuiten voelt het als een compromis.

Wie de Clio als zuinige kilometervreter wil, kiest beter een dCi. De 1.5 dCi 85 levert 86 pk en 200 Nm, verbruikt 4,4 l/100 km en stoot 117 g/km CO2 uit. De 105 pk-versie met zesbak is de fijnste diesel: 4,3 l/100 km en 123 g/km. De 1.2 TCe is met 5,8 l/100 km en 137 g/km een goede middenweg voor wie geen diesel wil. De 1.6 automaat is met 7,5 l/100 km en 179 g/km de minst efficiënte keuze in het hele gamma — en dat is precies waarom hij moeilijk te verkopen is.

De Clio III is comfortabel geveerd, met een goede balans tussen demping en controle. Korte oneffenheden worden netjes gefilterd, langere golven worden zonder deinen verwerkt. De stoelen zijn aan de stevige kant maar bieden goede ondersteuning, ook op langere ritten. De zitpositie is hoog, wat het instappen vergemakkelijkt en een goed overzicht geeft in de stad.

De geluidsisolatie is voor deze klasse prima. Windgeruis is beperkt, rolgeluid van de banden is acceptabel, en de motor blijft bij constante snelheid aangenaam op de achtergrond. Alleen bij stevig accelereren laat de 1.6 zich duidelijk horen — en dan niet op een manier die je blij maakt. De automaat draagt daar aan bij door bij kickdown terug te schakelen en het toerental hoog te houden.

Voor lange ritten is de Clio een verrassend fijne metgezel, met een comfortabel onderstel en goede stoelen. De achterbank is voldoende ruim voor twee volwassenen, drie is krap. Wie vaak lange afstanden rijdt, kan beter de 1.5 dCi kiezen: die is stiller bij cruise-snelheid en heeft meer koppel, wat het rijden ontspannener maakt.

Het interieur van de Clio III is een van de betere in zijn klasse. De materialen zijn degelijk, de afwerking is netjes en de ergonomie is doordacht. De bediening van de klimaatregeling en audio is logisch, met fysieke knoppen die je blind kunt vinden. Het instrumentenpaneel is overzichtelijk, al oogt het wat grijs. De middenconsole bevat een handige opbergruimte en de portiervakken zijn royaal.

Er zijn echter een paar eigenaardigheden. De elektrische raambediening zit op de middenconsole in plaats van in de portieren — even wennen, en passagiers grijpen steevast naar de verkeerde plek. De richtingaanwijzer heeft een aparte, wat klikkerige bediening. En het handschoenenkastje is groot, maar de klep voelt fragiel aan. Het zijn kleine dingen, maar ze vallen op.

Het infotainment is typisch voor die tijd: een eenvoudige radio/cd-speler met optionele Bluetooth en aux-ingang. Geen touchscreen, geen navigatie ingebouwd. Dat is niet per se slecht — het werkt tenminste zonder haperingen — maar wie moderne connectiviteit wil, moet naar de aftermarket. De geluidskwaliteit van de standaardluidsprekers is matig, vooral bij hogere volumes.

Met 320 liter kofferruimte zit de Clio aan de ruime kant voor zijn klasse — beter dan 24% van vergelijkbare auto's uit die periode. De laadvloer is vlak, de opening is ruim en de achterbank klapt in een verhouding neer. Voor een boodschappenauto is het prima, voor een gezin met kinderwagen wordt het passen en meten. De vijfdeurs biedt uiteraard meer gemak dan de driedeurs.

Instappen is gemakkelijk dankzij de hoge zit en de grote portieren. Het zicht rondom is goed, met uitzondering van de C-stijl die bij het achteruit inparkeren enige oplettendheid vraagt. Parkeersensoren waren in deze periode nog een optie, en dat merk je: zonder is het oppassen geblazen. De draaicirkel is met 10,7 meter niet uitzonderlijk klein, maar voor stadsgebruik voldoende.

De achterbank is geschikt voor twee volwassenen, met een redelijke beenruimte. De hoofdruimte is wat beperkt voor lange passagiers. Kinderzitjes zijn eenvoudig te bevestigen dankzij Isofix, dat op de buitenste zitplaatsen aanwezig is. De middelste zitplaats is smal en heeft een onaangename zit, dus voor drie personen is de Clio geen aanrader.

De Clio III uit 2009-2012 is een kind van zijn tijd: geen adaptieve cruisecontrol, geen lane-keeping assist, geen automatisch noodremmen. Wat je wel krijgt, zijn basics zoals ABS, ESP (afhankelijk van uitvoering), airbags en eventueel cruisecontrol op de duurdere versies. De rijassistentie is dus beperkt tot wat in die periode gangbaar was, en dat is prima zolang je verwachtingen realistisch zijn.

Het infotainmentsysteem is eenvoudig maar functioneel. De radio met cd-speler en aux-ingang werkt zonder poespas, en optioneel was er Bluetooth voor telefonie. Geen touchscreen, geen ingebouwde navigatie, geen apps. Wie dat wil, moet een aftermarket-unit installeren of zijn toevlucht nemen tot een smartphonehouder. Het is allemaal niet spannend, maar het werkt — en dat is in deze prijsklasse belangrijker dan gadgetry.

Op het gebied van veiligheid scoorde de Clio III destijds vijf sterren bij Euro NCAP, wat voor die tijd netjes was. De auto heeft een stevige structuur en voldoende airbags. Voor moderne maatstaven ontbreken de nieuwste snufjes, maar de basis is goed. Wie veel waarde hecht aan de nieuwste rijassistentie, kan beter een jongere auto kiezen.

De 1.6 16v met automaat is de dorstigste benzineversie in het gamma: 7,5 l/100 km gecombineerd en 179 g/km CO2. Dat is niet alleen slecht voor het milieu, maar ook voor je portemonnee — en het betekent in sommige landen een hogere wegenbelasting. De 1.2 TCe doet 5,8 l/100 km en 137 g/km, de 1.5 dCi 85 zelfs 4,4 l/100 km en 117 g/km. Het verschil in brandstofkosten loopt bij 15.000 km per jaar al snel op tot enkele honderden euro's.

Onderhoud is over het algemeen betaalbaar, met redelijke onderdelenprijzen en een groot dealernetwerk. De 1.6 16v is een beproefd blok, maar let op de distributieriem — die moet op tijd vervangen worden. De automaat vraagt periodiek onderhoud en kan bij hoge kilometerstanden kostbaar zijn. Banden zijn standaardformaat en niet duur. De restwaarde van de Clio is gemiddeld, maar de 1.6 automaat is minder gewild en dus moeilijker te verkopen.

De aanschafprijs van een gebruikte Clio III is aantrekkelijk, maar de 1.6 automaat is geen slimme koop als je op kosten let. De 1.2 TCe biedt een betere balans tussen prestaties en verbruik, en de diesels zijn ideaal voor wie veel kilometers maakt. De 1.6 automaat is alleen interessant als je per se een automaat wilt en de meerkosten voor lief neemt — maar zelfs dan zijn er betere alternatieven.