Beetle Cabriolet: lifestyle boven logica, maar wel met karakter

De Beetle Cabriolet is een van de weinige auto's die je herkent zonder dat je de badge ziet. De ronde koplampen, de hoge motorkap en de aflopende achterkant maken het een icoon. Deze generatie (2016-heden) is iets breder en lager dan zijn voorganger, waardoor hij er meer als een echte coupé uitziet, maar met het dak open is het gewoon een leuke retro-cabrio.

De proporties zijn typisch Beetle: kort, breed en met een hoge taille. Door die hoge gordellijn voelt de auto zelfs met het dak open beschut aan. Het is geen auto die stoer wil doen, maar eerder een die een glimlach oproept. De geteste 2.0 TSI-uitvoering heeft net genoeg visuele spanning met zijn grotere wielen en sportievere bumpers, maar in de basis blijft het een vrolijke verschijning.

Met 220 pk en 350 Nm op de voorwielen moet je respect hebben voor het gaspedaal. Het koppel komt vroeg en trekt de auto vlot op, maar je voelt dat de voorwielen het druk hebben. Vooral bij hard optrekken kan de besturing even trekken, maar dat hoort bij een krachtige voorwielaandrijver. Het onderstel is stevig afgestemd, maar niet oncomfortabel.

In bochten voelt de Beetle Cabriolet zwaar, wat ook klopt: 1.453 kg is fors voor een auto van dit formaat. Het gewicht zit hoog door de cabrio-verstevigingen, waardoor je de massa voelt bij snelle richtingsveranderingen. Toch is de besturing nauwkeurig en geeft de auto genoeg grip. Op de snelweg is hij stabiel en kalm, maar het is geen auto die je uitdaagt om hard te rijden. Het is meer een cruiser met een stevige motor.

Het motorpalet is breed: van de zuinige 1.2 TSI met 105 pk tot de pittige 2.0 TSI met 220 pk. De 1.4 TSI met 150 pk is de gulden middenweg, maar de 2.0 TSI is de echte blikvanger. Met 350 Nm trekt hij de Beetle in 6,9 seconden naar 100 km/u, wat voor een cabriolet van dit formaat prima is. De topsnelheid van 229 km/u haal je alleen op het Duitse deel van de snelweg, maar het laat zien dat er genoeg vermogen is.

De 2.0 TSI is een bekende motor van Volkswagen: soepel, krachtig en relatief stil bij normaal rijden. De 6-traps automaat schakelt vlot en past goed bij het karakter van de auto. Je kunt ook handmatig schakelen via de flippers, maar dat voelt wat overbodig. De dieselversies zijn zuiniger, maar passen minder bij het vrolijke karakter van een cabrio. Als je deze auto koopt, wil je een benzine, en dan is de 220 pk-versie de meest opwindende keuze.

De stoelen van de Beetle zijn verrassend comfortabel. Ze bieden voldoende zijdelingse steun voor een cabriolet en zijn niet te hard. De vering is strak maar veert goed, vooral op de Duitse autobahn zou je hier uren achter het stuur zitten. Met het dak dicht is de isolatie redelijk, maar je hoort wel wat windgeruis, wat normaal is voor een cabriolet.

Met het dak open is het comfort nog beter: je zit laag genoeg om de wind niet constant in je haar te voelen, maar hoog genoeg om toch het buitenleven te ervaren. De verwarmde stoelen zijn een must voor frisse dagen. Het grootste minpunt is de achterbank: die is klein en vooral geschikt voor kinderen of als extra bagageruimte. Als je regelmatig volwassenen achterin wilt vervoeren, wordt dit een uitdaging.

Het interieur is typisch Volkswagen: degelijk, overzichtelijk en met een knipoog naar het verleden. De ronde klokken en de body-color panelen op het dashboard zijn een leuke verwijzing naar de originele Kever. Het materiaalgebruik is prima voor dit segment, maar niet overal zacht. De afwerking is goed, zoals je van VW gewend bent.

De ergonomie is goed: alle knoppen zitten logisch en je vindt snel alles. Het infotainmentsysteem is eenvoudig te bedienen, met fysieke knoppen voor volume en een touchscreen dat snel reageert. Een minpunt is de zichtbaarheid naar achteren met het dak dicht: de kleine achterruit en de dikke C-stijlen maken het parkeren lastig. Parkeersensoren zijn dan ook geen luxe.

De kofferbak van 224 liter is een van de grootste nadelen van deze auto. Dat is minder dan een stadsauto en je kunt er nauwelijks een grote koffer in kwijt. Met het dak open kan de kofferklep nog open, maar dan moet je wel eerst even het dakhalfje omhoog doen. Het is meer een boodschappenklep dan een echte bagageruimte.

De toegang tot de achterbank is lastig: je moet de voorstoel naar voren klappen en je moet lenig zijn. Eenmaal achterin zit je krap, met weinig beenruimte en hoofdruimte. De zichtbaarheid rondom is matig, vooral schuin achter je. Parkeren doe je op gevoel en met parkeersensoren. Voor een dagelijkse auto met kinderen is dit niet ideaal, maar voor een tweede auto voor het weekend is het prima.

Qua technologie is de Beetle Cabriolet niet de nieuwste. Het infotainmentsysteem is gebaseerd op oudere VW-software, maar werkt prima. Er is ondersteuning voor Bluetooth en USB, maar geen draadloze Apple CarPlay of Android Auto. Dat is jammer in deze tijd, maar niet onoverkomelijk.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt: er is een snelheidsbegrenzer en een vermoeidheidsdetectie, maar geen adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistent. Dat is typerend voor een auto die zijn roots in 2016 heeft. Voor een cabriolet is dat niet erg, want je wilt vooral zelf rijden. Toch had VW wel wat meer moderne snufjes mogen inbouwen voor deze prijs.

De 2.0 TSI verbruikt volgens de fabriek 6,9 l/100 km, wat in de praktijk waarschijnlijk rond de 8-9 liter zal liggen als je het gaspedaal vaker indrukt. Dat is niet zuinig, maar wel normaal voor een 220 pk sterke cabriolet. De CO2-uitstoot van 160 g/km betekent een flinke wegenbelasting in Nederland en een hogere fiscale bijtelling voor zakelijke rijders.

De prijs van de Beetle Cabriolet ligt hoog, zeker voor een uitvoering met de 2.0 TSI. In vergelijking met de Opel Cascada, die meer ruimte biedt voor minder geld, is de Beetle een dure keuze. De onderhoudskosten zijn typisch Volkswagen: niet goedkoop, maar wel voorspelbaar. Banden en remmen zijn standaard, maar de cabrio-specifieke onderdelen kunnen duur zijn. Overweeg ook de 1.4 TSI, die zuiniger is en goedkoper in aanschaf.