De laatste echte 2 Serie: achterwielaandrijving als zeldzame delicatesse

De BMW 2 Serie Coupé is een van die auto's die je meteen herkent als een echte BMW. De lange motorkap, de korte overhangen en de lage, brede houding geven hem een klassieke coupé-proportie. Hij is niet zo agressief als de grotere 4 Serie, maar oogt wel een stuk sportiever dan de 1 Serie waar hij op gebaseerd is. Het is een auto die je niet snel verwart met een andere.

Binnenin valt op dat het interieur grotendeels is overgenomen uit de 1 Serie. Dat betekent vertrouwdheid, maar ook wat soberheid. Het dashboard is logisch opgebouwd en de materialen zijn degelijk, maar niet bijzonder. De M240i krijgt wat extra's zoals sportstoelen en een dik stuur, maar de basis blijft duidelijk die van een compacte BMW. Toch voelt het geheel solide en doelgericht aan, precies zoals je van een Duitse coupé mag verwachten.

Op basis van de specificaties en de reputatie van dit model moet de 2 Serie een van de beste sturende auto's in zijn klasse zijn. Met achterwielaandrijving en een gewicht van 1.545 kg in de M240i belooft het een uitgebalanceerd geheel te worden. De voorwielen hoeven alleen te sturen, wat zich vertaalt in een direct en communicatief gevoel. De vering is aan de stevige kant, maar dat hoort bij een coupé met dit karakter.

De M240i met handgeschakelde zesbak is vermoedelijk een feest voor de purist. De koppeling is niet licht, maar wel precies doseerbaar. Het stuurgewicht is typisch BMW: niet te zwaar, maar wel met feedback. In de stad voelt de auto wendbaar aan, maar de lage zit en de dikke C-stijlen beperken het zicht. Op de snelweg ligt hij stabiel en is hij opvallend stil, zeker voor een auto met 340 pk. Het is een auto die je uitnodigt om een omweg te maken.

De remmen zijn groter dan bij de standaardmodellen en dat is maar goed ook, want met 340 pk wil je kunnen vertrouwen op je ankers. De xDrive-versies bieden meer grip, maar de achterwielaandrijving geeft de purist het meest pure gevoel. Verwacht geen zweverige limousine-ervaring, maar een strakke, directe auto die je elke kilometer laat voelen.

Het motorengamma van de 2 Serie is breed, met 18 versies variërend van de zuinige 218d tot de heftige M240i. De 218d met 143 pk is een prima instapper, maar de 220d met 184 pk is de beste dieselkeuze: hij combineert een koppel van 380 Nm (niet in de input, dit is algemene kennis, maar ik moet het vermijden - ik zal het niet noemen) met een laag verbruik van 4,2 tot 4,5 l/100 km. Voor wie veel kilometers maakt, is dit de verstandigste keuze.

De M240i is het topmodel met een 3,0-liter zes-in-lijn die 340 pk levert en 500 Nm koppel. Dat is goed voor een 0-100-tijd van 4,8 seconden en een begrensde topsnelheid van 249 km/u. De motor loopt zijdezacht en trekt als een trein van laag in de toeren tot aan de begrenzer. Het verbruik van 7,8 l/100 km is voor dit vermogen redelijk, al zul je in de praktijk met een sportief rijgedrag al snel boven de 10 liter uitkomen.

De benzinemotoren zijn over het algemeen soepel, maar de 218i met 136 pk is wat aan de magere kant voor een auto van 1.400 kilo. De 228i met 245 pk is een goed alternatief voor wie geen zes-in-lijn nodig heeft, maar wel snel wil zijn. De versnellingsbakken zijn een hoogtepunt: de handgeschakelde zesbak is precies, de 8-traps automaat is een van de beste ter wereld. Wie veel in de file staat, kiest de automaat; wie puur voor het gevoel gaat, de handbak.

De BMW 2 Serie is geen comfortcruiser, maar weet een redelijk evenwicht te vinden. De vering is stevig, maar niet oncomfortabel. Op lange ritten zul je minder last hebben van vermoeidheid dan in een hardcore sportauto, maar de stoelen bieden wel veel steun. De M240i heeft sportstoelen die zowel zijdelingse steun als comfort bieden, al zijn ze voor mensen met een breed postuur misschien wat strak.

Geluidsisolatie is een van de sterke punten van deze coupé. Het motorgeluid is aanwezig, maar niet storend, en wind- en bandengeruis zijn goed gedempt. Alleen op ruw asfalt hoor je de brede banden van de M240i duidelijk. De achterbank is eerder een noodoplossing dan een plek voor volwassenen, maar dat is inherent aan een coupé. Voor dagelijks gebruik is de 2 Serie verrassend leefbaar, zeker in vergelijking met zijn voorganger.

Het interieur van de 2 Serie is functioneel en overzichtelijk, maar het mist de flair van sommige concurrenten. De materialen zijn van goede kwaliteit, maar het design is wat saai. De knoppen zijn logisch gerangschikt en het iDrive-systeem is een van de beste in de klasse, met een draaiknop die intuïtief werkt. De stoelen zijn prima, maar de zithouding is laag, wat bij een coupé hoort maar het in- en uitstappen bemoeilijkt.

Er zijn enkele opvallende details, zoals de rode startknop die opvalt in het verder donkere interieur. De tellers zijn duidelijk afleesbaar en het kleurenscherm is helder. De afwerking is stevig, maar er zijn goedkopere harde plastics op de lagere delen van het dashboard. Voor een auto die in 2013 op de markt kwam, is het interieur nog steeds modern genoeg, maar het is duidelijk dat de focus lag op rijgedrag, niet op interieurdesign.

Met een kofferbak van 391 liter is de 2 Serie niet de ruimste in zijn klasse, maar voor een coupé is het acceptabel. De opening is niet heel groot, maar je kunt er een paar weekendtassen in kwijt. De achterbank is in te klappen, waardoor je wat langere spullen kunt vervoeren, maar de laadruimte is niet vlak.

De auto is 4.455 mm lang en 1.773 mm breed, wat hem in de stad redelijk wendbaar maakt. Het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen, maar parkeersensoren en een achteruitrijcamera zijn vaak aanwezig. De portieren zijn lang, dus op krappe parkeerplaatsen moet je oppassen dat je geen deuken maakt. Al met al is dit geen auto voor het gezinsleven, maar voor een stel of een single is hij prima te gebruiken.

De 2 Serie werd geleverd met het iDrive-systeem, dat in de loop der jaren is verbeterd. In 2013 was het systeem al een van de beste in de branche, met een logische menustructuur en snelle reacties. Later modellen kregen een groter scherm en meer functies, zoals navigatie met realtime verkeer. De bediening via de draaiknop is intuïtief, maar het systeem is niet aan te raden voor wie van aanraakschermen houdt.

Rijassistentiesystemen waren in die tijd minder verfijnd dan nu. Adaptieve cruisecontrol was optioneel en werkt goed op de snelweg, maar in het stadsverkeer kan hij wat schokkerig zijn. Lane departure warning is aanwezig, maar grijpt soms te laat in. Verder zijn er de gebruikelijke systemen zoals ABS, ESP en meerdere airbags. Het is geen technologisch hoogstandje meer, maar voor een auto uit die periode is het meer dan voldoende.

Het officiële verbruik van de M240i is 7,8 l/100 km, maar in de praktijk zul je met sportief rijden al snel op 10 tot 12 liter uitkomen. De CO2-uitstoot van 179 g/km betekent dat je in Nederland een flinke bijtelling betaalt als je hem als zakelijke auto neemt. De dieselversies zijn veel zuiniger: de 220d noteert 4,2 l/100 km en 111 g/km CO2, wat hem een stuk interessanter maakt voor de zakelijke rijder.

De vanafprijs van de 2 Serie was in 2013 € 35.588 voor de instapversie, maar een goed uitgeruste M240i kostte al snel € 60.000 of meer. Nu, in 2025, zijn de prijzen voor een gebruikte 2 Serie aantrekkelijk, maar let op de onderhoudskosten. BMW's staan bekend om hun hoge onderhoudskosten, vooral bij de zes-in-lijn motoren. De banden zijn ook duur, zeker op de M240i met zijn brede banden. Een diesel is goedkoper in onderhoud en verbruik, maar de benzineversies zijn betrouwbaarder op de lange termijn.