Ford S-Max: gezinsauto met pretentie, maar de benzineversie heeft een appeltje te schillen

De Ford S-Max ziet er niet uit als een doorsnee MPV. Ford heeft hem laag op de weg gezet, met een gestrekte daklijn en een voorzijde die meer weg heeft van een grote hatchback dan van een busje. De brede grille en de strakke koplampen geven hem een zelfverzekerde uitstraling, zonder dat het ordinair wordt. Het is een van de weinige auto's in dit segment waar je niet direct aan 'gezinsvervoer' denkt.

Binnenin valt de lage instap op, die typisch is voor de S-Max. Het dashboard is duidelijk Ford-DNA: logisch opgebouwd, met een centrale touchscreen en fysieke knoppen voor de belangrijkste functies. De afwerking is degelijk, maar niet overdreven luxe. Het geheel oogt verzorgd, al hadden ze wat mij betreft iets meer moeite mogen doen met de harde plastics op de deurpanelen.

Op basis van de cijfers is de S-Max met de 2.0 EcoBoost geen sportwagen, maar Ford staat bekend om zijn rijwielgedrag, en dat zal hier niet anders zijn. Met een leeggewicht van 1.704 kg is hij geen lichtgewicht, maar de ophanging is waarschijnlijk zo afgesteld dat hij stabiel aanvoelt in bochten. De elektrische stuurbekrachtiging geeft normaal gesproken genoeg gevoel, maar verwacht geen go-kartgevoel in een auto van bijna vijf meter lang.

De 8,4 seconden naar 100 km/u is niet indrukwekkend, zeker niet voor een auto met 241 pk. Dat komt door het gewicht en de automatische transmissie, die waarschijnlijk niet de meest directe is. Op de snelweg zal hij prima meekomen, maar bij het invoegen of inhalen moet je de bak soms een tandje lager laten schakelen om de 340 Nm aan koppel goed te benutten. Het is geen auto die je uitdaagt om hard te rijden, maar hij zal je er ook niet voor straffen.

De 2.0 EcoBoost in de als-getest uitvoering levert 241 pk en 340 Nm. Die cijfers klinken goed, maar de acceleratie van 8,4 seconden naar 100 km/u is ronduit teleurstellend. Dat is langzamer dan 71% van de concurrentie in deze prijsklasse. De oorzaak is het combinatie van een hoog gewicht en een automaat die niet de snelste is. De topsnelheid van 225 km/u is aardig, maar ook niet meer dan dat.

Het motorgamma is breed, maar de benzineversies zijn duidelijk de underdog. De 1.5 EcoBoost met 160 pk is waarschijnlijk te zwak voor een auto van dit formaat, en de 2.0 EcoBoost is dus niet de sportieve keuze die je zou hopen. De diesels zijn de echte sterren: de 2.0 TDCI met 180 of 210 pk biedt meer trekkracht en een lager verbruik. De 210 pk-versie is met 5,5 l/100 km een stuk zuiniger dan de 7,9 l/100 km van de benzine, en dat is een wereld van verschil.

De S-Max is ontworpen om comfortabel te zijn, en dat zal hij waarschijnlijk ook zijn. De stoelen zijn stevig maar niet hard, en de vering is afgestemd op Nederlands wegdek. Dat betekent dat je oneffenheden voelt, maar niet dat je door elkaar geschud wordt. Op de snelweg is het geluidsniveau waarschijnlijk laag, al zal de 2.0 EcoBoost bij accelereren wel zijn aanwezigheid laten horen.

Voor lange ritten is de S-Max een goede reisgenoot. De stoelen bieden genoeg steun, en de vele verstelmogelijkheden zorgen dat je snel een goede zitpositie vindt. In de stad is hij minder op zijn gemak: met een lengte van 4,8 meter is hij niet klein, en het hoge gewicht voel je bij het wegrijden. Maar dat is inherent aan het formaat, en de S-Max is nog steeds een van de comfortabelere MPV's die je kunt krijgen.

Het interieur van de S-Max is functioneel en overzichtelijk. Het dashboard is logisch opgebouwd, met een groot touchscreen in het midden en fysieke knoppen voor de climate control. Dat is een pluspunt, want niet alles hoeft in het scherm te zitten. De materialen zijn degelijk, maar niet bijzonder. Harde plastics op de deurpanelen en het onderste deel van het dashboard zijn een beetje teleurstellend voor een auto die vanaf € 41.269 kost.

Ergonomisch zit het goed in elkaar. De stoelen zijn comfortabel en bieden genoeg steun, en het stuur is in alle richtingen verstelbaar. Het infotainmentsysteem is redelijk intuïtief, maar niet het snelste dat we hebben gezien. De fysieke knoppen voor het volume en de temperatuur zijn een verademing in een tijd waarin alles in het scherm verdwijnt. Het is geen designshow, maar het werkt.

Dit is het terrein waar de S-Max schittert. Met een kofferbak van 699 liter zit hij in de top 7% van zijn concurrenten. Dat is meer dan genoeg voor een gezin met kinderen, een hond of een grote boodschap bij de Ikea. De achterbank is verschuifbaar en in delen neerklapbaar, waardoor je de ruimte flexibel kunt indelen. Met de achterbank plat heb je een vlakke laadvloer die groot genoeg is voor een fiets of een kast.

Instappen is makkelijk dankzij de lage instap en de grote portieren. Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het wat minder door de dikke C-stijlen. Parkeren kan een uitdaging zijn vanwege de afmetingen, maar met de optionele parkeersensoren en camera is dat goed te doen. De S-Max is geen auto die je in een parkeergarage uit 1970 wilt steken, maar voor dagelijks gebruik is hij praktisch genoeg.

Ford heeft de S-Max voorzien van een scala aan rijhulpsystemen, zoals adaptieve cruisecontrol, lane keeping assist en verkeersbordherkenning. Die systemen werken over het algemeen goed, maar zijn niet altijd even subtiel. De adaptieve cruisecontrol remt soms wat abrupt in, en de lane keeping assist kan soms wat nadrukkelijk ingrijpen. Het is geen technologie die je tegenwerkt, maar het is ook niet de meest verfijnde van het moment.

Het infotainmentsysteem is redelijk compleet, met Apple CarPlay en Android Auto als optie of standaard, afhankelijk van het uitrustingsniveau. Het systeem reageert redelijk snel, maar het menu is soms wat onlogisch opgebouwd. De spraakbediening is niet de beste die we hebben gezien, dus je zult vaak toch je vingers moeten gebruiken. Het is allemaal functioneel, maar het mist de glans van de systemen van de Duitse concurrentie.

De 2.0 EcoBoost is geen zuinige auto. Het officiële verbruik van 7,9 l/100 km is aan de hoge kant, en in de praktijk zul je daar waarschijnlijk nog boven zitten. Met een CO2-uitstoot van 180 g/km zit hij ook niet gunstig in de belastingen. De diesels zijn een stuk zuiniger: de 2.0 TDCI met 150 pk verbruikt bijvoorbeeld 5,0 l/100 km en stoot 129 g/km uit. Dat scheelt niet alleen in de portemonnee, maar ook in de CO2-heffing.

De vanafprijs van € 41.269 is niet goedkoop, maar voor deze ruimte en uitrusting is het redelijk. Concurrenten als de SEAT Tarraco en de Volkswagen CC zijn vergelijkbaar geprijsd, maar bieden minder kofferruimte. Qua onderhoud staat Ford bekend als redelijk betaalbaar, al zijn de grotere motoren vaak iets duurder in onderhoud. Banden zijn voor een auto van dit gewicht ook geen sinecure, dus reken op een hoger budget voor vervanging.