De Pagani Utopia: 864 pk aan kunst, maar is het ook een auto?

De Pagani Utopia ziet eruit alsof een beeldhouwer en een ingenieur een weddenschap hadden over wie het langst kon doorschieten. Elke lijn, elke curve en elke luchtinlaat heeft een functie, maar het geheel is zo overdreven dat het bijna organisch oogt. Het is geen auto die je over het hoofd ziet; hij schreeuwt om aandacht, maar op een beschaafde, Italiaanse manier. De proporties zijn perfect: laag, breed en met een cabine die ver naar voren lijkt te staan. Het is een van de weinige hypercars die er op foto's al spectaculair uitziet, maar in het echt vermoedelijk nog veel indrukwekkender is.

Op basis van de cijfers belooft de Utopia een van de meest directe en communicatieve hypercars te zijn. Met een leeggewicht van 1.280 kg en 864 pk is de verhouding gewicht-vermogen extreem gunstig, beter dan 89% van de concurrentie. De achterwielaandrijving en de handgeschakelde versnellingsbak (een zeldzaamheid in deze klasse) suggereren dat Pagani heeft gekozen voor puur rijplezier boven gemak. Het stuur zal vermoedelijk zijdezacht aanvoelen, maar met een precisie die je elke oneffenheid in het asfalt laat voelen. Remmen en gaspedaal zijn waarschijnlijk zo direct dat je in het begin het gevoel hebt dat de auto sneller reageert dan jouw zenuwstelsel.

De 6.0-liter V12 is een atmosferisch meesterwerk dat 864 pk en 1.100 Nm levert, cijfers die beter zijn dan 99% van de vergelijkbare auto's uit deze periode. Dat is niet alleen veel, het is ook een statement: geen turbo's, geen elektrische ondersteuning, gewoon een grote, brullende verbrandingsmotor die je tot 9.000 toeren moet laten gillen om er alles uit te halen. De handgeschakelde zevenbak is een ode aan het verleden, maar of die past bij zo'n enorme koppel is de vraag. In de stad zal het vermoedelijk schakelen zijn, maar op een circuit of een lege bergweg moet het een openbaring zijn. De acceleratiecijfers zijn niet gegeven, maar met dit vermogen en gewicht zal hij niet onderdoen voor de concurrentie van 840 pk en meer.

Comfort is niet het eerste waar je aan denkt bij een Pagani, maar de Utopia probeert het beter te doen dan zijn voorgangers. De stoelen zijn waarschijnlijk dun maar goed gevormd, en de ophanging is afgesteld op sportief rijden, niet op lange ritten. Verwacht geen massagefuncties of adaptieve dempers die je in een Rolls-Royce veranderen; dit is een auto die je elke hobbel laat voelen, maar op een manier die je niet vermoeit, alleen maar alert houdt. De geluidsisolatie is waarschijnlijk minimaal, want je wilt de V12 horen, maar dat betekent ook dat banden- en windgeruis bij hoge snelheid de overhand kunnen krijgen. Voor een ritje van twee uur naar een circuit is het prima, maar een roadtrip van 1.000 kilometer zou ik niet plannen.

Het interieur van de Utopia is een kunstwerk op zich. Pagani staat bekend om zijn exotische materialen, en hier vind je waarschijnlijk een mix van zichtbaar carbon, leer en aluminium die zowel industrieel als luxueus oogt. De middenconsole is een ode aan analoge bediening: veel fysieke knoppen en schakelaars, geen enorm touchscreen dat alles opslokt. Dat is verfrissend in een tijd waarin alles digitaal wordt. Het instrumentarium is vermoedelijk analoog met een vleugje digitale info, en de versnellingspook is een prachtig stuk metaal dat je wilt vasthouden. Het enige minpunt is dat het allemaal zo mooi is dat je bang bent om het aan te raken, en het interieur is niet bepaald ruim voor lange mensen met lange benen.

Praktisch is een relatief begrip bij een hypercar. De Utopia heeft een kofferbak, maar die is waarschijnlijk niet groter dan een weekendtas. De achterbank is niet aanwezig, en de instap is laag en vereist enige acrobatiek, maar dat hoort erbij. Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het vermoedelijk beperkt door de dikke C-stijlen en de motor die achter je ligt. Parkeren is een uitdaging vanwege de enorme breedte en de lage neus, maar met een parkeersensor en een camera die waarschijnlijk niet standaard is, wordt het iets makkelijker. Dit is geen auto voor de supermarkt; het is een auto voor een circuit of een lege kustweg.

De technologie in de Utopia is gericht op rijprestaties, niet op gemak. Je hebt waarschijnlijk een infotainmentsysteem, maar het is niet het nieuwste met een groot touchscreen; Pagani heeft meer vertrouwen in fysieke knoppen en een minimalistisch display. Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol of lane assist zijn waarschijnlijk niet eens beschikbaar, en dat is misschien maar goed ook. Wat wel aanwezig is, is een geavanceerd luchtveersysteem en elektronische differentiëlen die je helpen om de 864 pk op de weg te krijgen. De echte technologie zit in het chassis en de aerodynamica, die onzichtbaar werken om de auto stabiel te houden bij hoge snelheden.

Het verbruik is niet opgegeven, maar met een 6.0-liter V12 van 864 pk kun je raden dat het niet zuinig is. Verwacht een dorst die een benzinepomp doet huilen, en een CO2-uitstoot die in veel landen tot belastingtoeslagen leidt. De prijs is niet gegeven, maar gezien de concurrenten als de Ferrari Daytona SP3 en McLaren Elva, die beide rond de 2 miljoen euro kosten, zal de Utopia daar niet ver onder zitten. Onderhoud is een ander verhaal: met een dergelijke motor en materialen als carbon en titanium zijn de kosten exorbitant, en alleen gespecialiseerde dealers kunnen dit aan. Dit is geen auto voor wie op de centen let, maar voor wie een kunstwerk wil dat toevallig rijdt.